LeyLalar

Benyamin Sönmez ile Tanışma

2012-01-22T14:20:00.001+02:00

Bazen düşürsün gitmeyi, almayı, yemeği, içmeyi... Araya birçok başka şey girer ve yapamazsın, gidemezsin, yiyemezsin. Belki de büyülü bir an olsun istersin düşündüklerini yapmak için.

Süreyya Operası'nda konsere gitmek Kıvırcık ile uzun zamandır aklımızda olan bir şeydi. Haftalık program maili geldiğinde bir türlü programlarımızı uyduramadığımız Pazartesi akşamları dışında bir de Pazar günü bir anma konseri olduğunu gördüm. Kıvırcık gidiyor muyuz dedim gidiyoruz dedi.

5 Şubat'ta gerçekleşecek olan Benyamin Sönmez'i anma konserine davetiyelerimizi aldım ve ön bir karşılaşma için Benyamin Sönmez'in kim olduğuna baktım.

Benyamin Sönmez

Benyamin Sönmez 13 yaşında girdiği konservatuar sınavından müzik kulağı olmadığı ve kabiliyetsiz olduğu söylenerek geri çevrilen, bir sene sonrasında ise konservatuara kabul edilen, ismini sevdiği için viyolonsel çalmayı seçen, girdiği bu yolda bir dahi olarak anılabilecek kadar ilerleyen ve 28 yaşında kalp krizinden ölen bir çellist.

5 Şubat'ta onu anma konseri yerine onu dinlemeye gitmek paha biçilmez olurdu. Belki o da bir yerden bu konseri izliyor olacaktır.

Benyamin Sönmez ile ilgili okuduğum her şeyde zaman sorunsalı kafamı kurcalıyor; 28 yıl, hayat dediğimiz yolculuk için çok kısa gibi görünüyor? Benyamin Sönmez'in yaptıklarına bakınca hayatının kısa olduğunu söyleyebilir miyiz? Hayatı uzun yaşamak 90-100 yaşına kadar mı yaşamaktır? Nasıl yaşadığın yaşanılan süreden daha önemli değil midir?

Sorduran, sorgulatan, cevaplarını düşündürten insanların hep hayatımızda olması dileğiyle.

İyi Pazarlar,

Banu

Anneanneme

2012-01-06T20:40:00.002+02:00

Anneannecim sen gideli bugün tam bir yıl oldu. Bugün bunu dediğimde 'o kadar oldu mu zaman su gibi akıp gidiyor' diyenlere ben geçen zamanın her saniyesini hissettim dedim içimden.

Sen yokken ailede iki güzel düğün, can arkadaşın Neriman Teyze'nin torununu da sayarsak üç güzel düğün oldu. Hepsine de gittim anneannecim, hepsinde de seni andım.

Saçlarımın önünü küçüklüğümdeki gibi kahküllü kestirdim, sen olsaydın eminim 'meleğim benim, gözlerin görünmüyor' diye saçlarımı yukarı kaldırırdın.

Bu sene merak ettiğimiz Girit'e değil ama Atina'ya gittim.

İş değiştiriyorum anneanne, ailede herkes sakin karşılamakla birlikte yeni bir sektörde nasıl yapacağımın korkularını birbirine anlatırken sen beni işyeri eve yakın diye desteklerdin biliyorum :).

Salondaki masanın üzeri yine kitaplarla doldu.

Sana yedirdiğim muzlu kekin ve haşhaşlı limonlu kekin ustası oldum, az biraz da pizza yapıyorum.

Anneanne hayallerimin peşinden gidiyorum senin yaptığın gibi, inatçıyım biraz sen gibi ve gözlerim çabuk dolar oldu aynı seninkiler gibi.

Seni çok özledim.

Banu

11'den 12'ye Geçerken

2012-01-01T13:49:00.000+02:00

Dünkü kutlamalar, telaşlar, heyecanlar hepsi 2012 geliyor diyeydi ve bugün sıfırlandı. İşte yeni yılın ilk günü. İstanbul'da bolca yağmurlu, bir çok şehrimizde de İstanbul'dan farksız. Ne diyeyim mutluluk, sağlık, barış, huzur, afiyet getirsin elbette. Hastalar sağlığına, hasretliler sevdiklerine, hayaller faydalı gerçeklere dönüşsün.

2012 geldi diye coşanlardan değilim. Sevmiştim 2011'i. Bazen canımı yaktığı günleri de olmuştu ama sağlam dersler verdi. Bir önceki yıllarda öğrendiklerimi pekiştirdi. Butik hedeflerim, keyifli küçük yolculuklarım vardı. 2012 de böyle geçsin istiyorum, kendi adıma. Devasa anlatılar ve bilmişliklerden upuzak insancıkların yanında olmak istiyorum. Bir de bloga daha çok yazmak istiyorum.

Buluşmak üzere, gönlünüzce geçecek günler dileğiyle...

Aslı.

O Captain, My Captain (Walt Whitman)

2011-12-04T20:57:00.001+02:00

Ölü Ozanlar Derneği'nden:

- Bir şeyi bildiğinizi sandığınız zaman ona başka bir açıdan bakın.

- Kendi düşüncenizi değerlendirin, kendi sesinizi duymaya çalışın.

- Frost der ki: Ormanda yol ikiye ayrıldı ve ben daha az kullanılanı seçtim. Bu, hayatımdaki bütün farkı yarattı.

- İnançları korumanın zorluğu...

- İnançlarınızın size özgü olduğuna güvenin.

Ölü Ozanlar Derneği ( Dead Poets Society) 1989
Yönetmen: Peter Weir
Yazan: Tom Schulman

Banu

Banu, Banu'ya Karşı

2011-12-02T18:00:00.000+02:00

-Banu son günlerde seni blog civarında göremedik?

Evet, iş nedeniyle Amsterdam'da bir eğitime katıldım.

-İlginç, nasıl bir eğitimdi bu?

Ana sorunu zamanımızı nasıl iyi yönetebiliriz olan bir eğitimdi. Hepimizin 'hayır diyememek ve önceliklerimizi belirleyememek' nedeniyle sıkışık zamanlarda birçok şeyi yapmaya çalıştığımızı düşünürsek herkesin alması gereken bir eğitim.

-Çözüm nedir?

İlk olarak her şeyden önce yapmak istediğiniz şeylerle ilgili bir programınız olması gerekiyor ki, biri sizden bir şey istediği zaman katakulliye gelip kabul etmeyesiniz.

İkinci olarak neden hayır dediğinizi net ve kısa olarak açıklıyorsunuz ve sizden istenileni eğer mutlaka yapmanız gerekiyorsa ne zaman yapabileceğinizi söylüyorsunuz.

Önceliklerin belirlenmesinde çok basit bir yöntem var. Karşılaştığınız olayın önemli mi? acil mi? olduğuna karar veriyorsunuz:

önemli ve acil => hemen yap

önemli değil ama acil => en kısa zamanı ayırarak yap

önemli ama acil değil => bu işi ne zaman yapabileceğini planla

ne önemli ne acil => bu işi yapmamanın bir yolunu bul ;)

-Oldukça ilginç. Peki Amsterdam'ı görebildin mi?

Gördüm tabi görmem mi :) Eğitimin ilk akşamı şehrin tam göbeğinde Manolo isimli bir İspanyol restoranına gittik. Yemekleri güzeldi ve garsonu her dili çat pat konuşabilen enerjisi yüksek bir insandı. Yaklaşık iki saatlik uykuyla duran beni bile uyanık tutmayı başardı.

Ertesi günün öğleden sonrasında mükemmel bir zamanlama ile Vincent Van Gogh müzesini gezdim.

- Van Gogh sevdiğini bilmiyordum?

Aslına bakarsan ben de bu kadar çok sevdiğimi bilmiyordum :) Şehre, eğitime katılanlardan birkaç kişi ile indik ve tüm şehirde dolaşma ısrarlarını geri çevirerek ilk önce müzeye gittim :)

- Seni bu kadar etkileyen nedir bu ressamda?

Gitmeden Van Gogh ile ilgili bir kitaba başlayıp bitirememiştim. Başlangıç okumalarım ve müze ziyaretinden sonra şimdi düşündüğümde beni etkileyenin hayatının son 10 yıllık döneminde ressam olması, bu dönemde kendi tarzını oluşturması ve gelişimini, etkileşimini hiç kaybetmemesi olduğunu anlıyorum.

- En sevdiğin tablosu hangisi?

Klasik olacak belki, Patates Yiyenler'i müthiş buluyorum.

- Anlaşılan aklın müzede ve eserlerde hala?

Aklım tamamiyle Amsterdam'da. Yürüyerek gezilen şehirleri seviyorum, Amsterdam da onlardan biri.

- Yeni planların var mı?

Biliyorsun son bir aydan beri Portfolio'ya tamamen konsantre olmuş bir haldeyim, önümüzdeki zaman da bu şekilde devam eder.

- Portfolio sanırım önümüzdeki hafta başlıyor, heyecanlı olduğunu görebiliyorum, başarılar dilerim.

Teşekkürler :)

- Yeniden görüşmek üzere.

Seninle konuşmak güzeldi, tekrar görüşmek dileğiyle.

Banu, Banu'ya karşı :)

kasım

2011-11-27T20:25:00.001+02:00

kasım kendi adına bir yazıyı hakediyor, benim nazarımda.. hep özel oldu kasım bende.. bi başka..
'özel' denince sanki güzelmiş gibi bir algı belirir zihinlerde. ancak ben o manada kullanmadım ne yazık ki bu sefer..
kasım gelince azımsanmayacak bir çoğunluğun aklına 'kasımda aşk başkadır' geliyor, şu malum filmden sebep belki de ama yine de bir umut, mucize beklentisiyle giriliyor sanki bu aya..
bana ise 'sıkıntı' demek kasım. bendeki anlamı 'kasım sıkıntısı'..
böyle düşündürtmesinin bi anlamı, bir başlangıcı var elbette.. belki bir gün kasım' da çok güzel bir şey olacak ve o zaman utanacağım kasımdan. belki bana bunca zaman haksızlık ettin der gibi, aslında benim suçum yoktu sen buna inandın diyecek..
neden kurban kasım? aslında ekim ayı keder, acı, ayrılık demek benim için.. ben ananemi de dedemi de ekimde kaybettim. belki bunun üstünde düşünmeliyim.. neden özellikle kasıma olumsuz anlamlar yüklediğimi..
şimdi hızla sonuna geliyoruz. bitti diye sevineyim mi bitmesin diye dualar mı edeyim bilemiyorum. dedim ya sıkıntı ayı diye. hadi buyrun işte.. hep yarım yarım işler kaldı bu ay. hep bir tamamlanmamışlık. yer bitirir beni, eksik kalmakta.. bırakmakta..
tek umudum böyle gitmeyeceği.. bu imkansız çünkü. bir şey hep kötü gidemez.. hoş iyi de gitmez ya..
ama bir şey nasıl başlarsa öyle devam eder, net, ne kadar bilinmez ama.. hani derler "her şey insanın kendi elindedir" diye.. o her zaman değil işte. hele kötü giderken, hele bir de koyverirse insan kendini.
dengeyi korumak ne zor değil mi? kötü giderken "elbet düzelecek" umudunu korumak, iyi giderken de "mutlaka bitecek" kaygısına düşmemeye çalışmak.
velhasıl lafı fazla uzatmadan; bitsin artık bu ay ama iyi bitsin. önümüzdeki ay daha güzel, daha kaygısız, mucizeli, daha ferah, daha üretken, yapıcı geçsin. özellikle kendim için dilemeliyim ki, 3 noktaların verdiği acıya nokta konsun.

güzel bir gün' den

özlem.

Aydınlanma Çağı

2011-11-26T17:13:00.001+02:00

Her ne kadar geçen yazdan beri oturduğum Bostancı ile daha içli olduğumu zannetsem de geçen haftasonu gelen babamın 'aa buradaki araba lastikçisi değişmiş' demesiyle daha kıvama gelmediğimi ve birkaç fırın ekmek yemem gerektiğini anladım.

Gerçi babam hatırlama ve dikkat konusunda herkese fark atabilecek bir insan. Bir kişi İstanbul-Antalya karayolundaki çukurları, virajları, mola yerlerinin hangisinin yemeğinin iyi, hangisinin tuvaletinin temiz olduğunu, bilmem kaçıncı kilometrede hangi yol tezgahından sebze-meyve alınabileceğini hatırlar mı? Benim babam hatırlar, sadece yolları değil her şeyi hatırlar. Bir de hatırladıklarını psikolojik olarak hissetmese daha rahat yaşar. Bu konu üzerinde kendisiyle konuşmalıyım.

Konuya geri dönüyorum evimizin önündeki araba lastikçisi değişikliğini babam söyleyinceye kadar fark edememem beni yere serince bir sonraki raunt için hazırlıklara başladım. Birkaç ay önce edinmiş olduğum Heyamola Yayınları'nın İstanbulum serisinden çıkan Bostancı Bahane adlı kitabı aldım elime.

- Neredeyse her gün üzerinde yürüdüğüm caddenin adının Vükela (vekil, bakan) Caddesi olduğunu ve Birinci Dünya Savaşı'ndan hemen sonra mütareke (ateşkes) yıllarında işgalci kuvvetlerce silah zoruyla Türk milletvekili ve eşrafa kakma taş döşeterek yapıldığını,

- Çoğu kez önündeki durağı kullandığım çeşmenin adının Menzil Çeşmesi olduğunu (sahildeki sarı dolmuşların kalktığı durağın tam çaprazındaki çeşme), zamanla yerinin birçok kez değiştirildiğini, (şimdi yapılan battı-çıktı için nasıl oldu da değiştirmediler acaba?),

- Ben bildim bileli muhtar olan Halil Coşkun'un geçen seçimlerde değiştiğini sanırken yerine gelenin uzaklardan olmayıp, oğlu Yener Coşkun'un olduğunu (siz muhtarınızın kim olduğunu biliyor musunuz :)?)

- Bostancıspor futbol takımının varlığını ve daha birçok bilgiyi öğrenmiş buluyorum.

Sadece Bostancı ile ilgili de değil öğrendiklerim.

- Sait Faik'in Plajdaki Ayna ve Dülger Balığının Ölümü hikayelerini bu kitapta bahsi geçtiği için okumuş olup, ben bu hikayeleri Sait Faik okuyan Evrim ile paylaşırken o da bana Alemdağda Var Bir Yılan hikayesini önermiş bulundu.

- Ve bu kitabın kazandırdığı etrafına bak modu ile dün sanat tarihçisi adayı her binaya dikkat eden, işinin ustası olacağı şimdiden belli Nirvacanımla buluşmaya giderken artık önünden yüzbin milyon kez geçtiğim Beşiktaş'taki camiinin adına bakıyorum ve Sinan Paşa olduğunu görüyorum, Mimar Sinan eseri, yıl 1555 .

Peki bunları öğrendin ne işine yarayacak derseniz, şöyle bir hayalgücü çalışması sonucunda bilgilerin aşağıdaki şekilde işe yarayabilecekleri düşündüm:

- Bostancı uzaylılar tarafından işgal ediliyor ve biz kendisi de Bostancı'da oturan kuzinim Aslı ile semtimizi kurtarmak için harekete geçiyoruz. Kurtarma harekatı için camdan el kol işareti yapan Aslı bana saat 9'da Vükela Caddesi'nde ol diyor ben ona 'hıı, ne?? Vükela neresi??' gibi sorular sorarak uzaylıların Bostancı'yı işgal etmesine fırsat vermemiş olup, caddeyi artık bildiğim için dediği saatte orada oluyorum, Bostancı'yı kurtarıyoruz :)

- Bilgi yarışmasına katılıyorum, son sorudayım, büyük ödül dünya turu. Soru Bostancı'da Cemal Süreya'nın gittiği lokantanın adı? Anında cevap Hatay Lokantası, sahibi Mehmet Ali Bey, bu lokantaya sadece Cemal Süreya değil, Can Yücel, Edip Cansever ve Salah Birsel de gelirmiş diye ekleyince dünya turu ödülünün yanında turda rahat rahat gezeyim diye 500 000 TL para ödülü veriyorlar :)

gibi gibi aklı başında bir insanın düşünmeyeceği hayaller etrafında geziniyorum, size de tavsiye ederim ;)

Banu

'İti an çomağı hazırla' atasözünü tekrar düşünüyoruz

2011-11-23T12:49:00.001+02:00

İti an çomağı hazırla.

Nerede, ne zaman, kim söyledi de bu sözü, dürttü beni ve düşündüm üzerine farkında değilim.

Günlerdir aklımda... İlk önce aklımdaki anlamına göre dedim ki bir şeyi nasıl düşünürsen o şekilde başına gelir. Akabinde vay be dedim günümüzün modası secret dedikleri şey çok eskiye dayanıyor da kimse dönüp atasözlerine bakma ihtiyacı hissetmediğinden yeni zannediyor.

Sonra yine kim bu bilinmez 'anlamına bak' dedi. Anlamında pek tabi benim düşündüğüm gibi tüm olaylar için değil sadece sevmediğimiz kişiler ve kötü olaylardan bahsettiğimizde bu kişilerin yanımızda bitivereceği ve olayların başımıza gelebileceği yazıyordu.

Olabilir dedim ve bloga yazmak için gereksiz gördüm, hayata devam ettim ama o beni bırakmadı, ben bırakmasını istemedim.

Bu sabah Charlie Kaufman'ın (Eternal Sunshine of The Spotless Mind'ın senaristi) hem yazıp hem yönettiği Synecdoche, New York filmini izlemeye başlarken synecdoche terimine takıldım, ingilizcede dolaylama ve ad aktarması olduğunu öğrendim, örneğin 'ekmeğini taştan çıkarmak' derken ekmek diyerek bütün yiyecekler (parça => bütün), 'Ankara bekleyişte' derken, hükümet (bütün =>parça) kastediliyor.

Filmi durdurdum, bir dakika dedim 'iti an çomağı hazırla derken', 'it' kelimesi beynimize tüm kötü insan ve olaylar olarak kazınmış, 'it' bize saldırabilir hazırlıklı olmalıyız şeklinde kodlanmışız. Neden dost canlısı bir hayvan için olumsuz genellemeler ile hayata başladığımıza kızdım. Bu şekilde filme başladım, film bir Charlie Kaufman eseri olduğundan kodlarımla daha da yüzleştim.

Film bitti -o tamamen ayrı bir yazı konusu- düşünmek için cam silmeye başladım (en iyi düşündüğüm zamanlar bulaşık yıkarken ya da başka bir evi işi yaparken). Camları sildim, yeniden baktığımda, kirden arınmış camlardan dışarıda ağaçları, arabaları, insanları gördüm.

Ve son söz dedim ki sana ezberletilmiş, dayatılmış kodları farkedip, aynı fikirde değilsen elinde bir camsille beynini silersen dışarıda görülecek çok şey var.

Banu

still care..

2011-11-20T15:49:00.001+02:00

but if i wanted silence
i would whisper
and if i wanted loneliness
i'd choose to go
and if i like rejection
i'd audition
and if i didn't love you
you would know

eski sayılabilecek bir maria mena şarkısı just hold me.. çok basit bir anlatımla vurucu bir etki yaratıyor bünyede.. şahsen benim sık sık göndemime oturan bir şarkı bu.. hele ki geçtiğimiz haziran ayından beri çok daha hayatımın içine girdi.. ki izlenen filmler, oyunlar, okunan kitaplar, şarkılar farklı etkiler, değişik hisler yaşatıyor yaşamlardaki yaşanılanlarla paralel olarak, gayet net.

geçenlerde dedim ki Aslı' ya Serendipity filmini izle artık izleyeceksen, çünkü şimdi senin için tam zamanı.. ben izlediğimde de benim için tam zamanıydı bu filmin.. ama şimdi izlesem şu anki yaşadıklarımla hiçte anlamlı gelmeyecek mesela..
belki de zor zamanlarda umut verici bir söz, nota, film, kitap, oyun ya da başka herhangi bir şey kurtarıcı olabilir.. o yüzden hiç şaşmaz bir genellemedir diyemiyorum, bunu da belirteyim. sadece ben biraz fazla karamsarım belki de bu dönemde..

kahve içerek, meyve atıştırarak dinlenebileceklerden değil, baya baya içirten damar bir şarkı olup insanı hüngür hüngür ağlatacak yırtıcı bir etkiye sahip. yorucu, yıpratıcı yanındayken bile kayıp, huzursuz, ancak tüm olumsuz düşüncelere zihni kapatan, umursamamaya cesareti olmayan, akla ve gerçeği söyleyen tüm seslere kulakları tıkatan bir aşkı anlatıyor sade' ce.. basit. just hold me!

özlem.

Bayram Envanteri

2011-11-13T22:40:00.001+02:00

Bayram tatilini 9 güne çıkartan bendenizin dönüşünde bir envanter çıkarması kaçınılmaz oldu:

Bayram Kitabı:

Montaigne 1533- 1592 // Denemeler

Kitabın tümü çok etkileyici, insan hayatında ara ara dönüp bu kitabı okuyup kendine gelmeli.

'Dikkat ederseniz en iyi işçiler nasıl iş gördüklerini söylemekten aciz kimselerdir. Buna karşılık, yaptılarını çok iyi anlatan kimselerin elinden iyi iş çıktığı pek görülmez.'

'Bizi mutlu eden bir şeyin sahibi olmak değil, tadına varmaktır.'

'Kendimiz sandığımızdan çok daha zenginiz; ama bizi ordan burdan alarak, dilenerek yaşamaya alıştırmışlar. Kendimizden çok başkalarından faydalanmaya zorlamışlar bizi.'

Bayram Filmi:

Bayramda izlenilen filmlerden iz bırakanlarda tek bir film yerine üç film birden geliyor, hepsi de Stanley Kubrick'ten:

1. 2001: A Space Odyssey
2. Dr. Strangelove or: How I learned to stop worrying and love the bomb
3. Full Metal Jacket

Bayram Parçası:

Sevgili kardeşin hazırladığı yolculuk cd'sinde çala çala dinlemekten bıkmadığımız parça:

David Guetta feat Sia // Titanium

Ve bir kuple :)

I'm bulletproof,

nothing to lose fire away,

fire away ricochet, you take your aim fire away, 

fire away you shoot me down,

but I won't fall

I am titanium

Bayramda öne çıkan isim:

Bayramımızı neşelendiren, yere göğe sığdıramadığımız canımız köpeğimiz Lokum:

Bayramın keşfi:

Kurgusal Kartlar

İngilizce kelime öğrenmek isteyenler için birebir. Kartlardaki ingilizce kelimeleri bir hikayeye bağlamışlar, hikaye sayesinde kelime de aklınızda kalıyor. Ayrıca kelimenin eşanlamlıları, zıt anlamlısı kart üzerinde ve bu kelimelerle kurulmuş örnek cümleler kartın arkasında yer alıyor. Aysun, Mehmet ve ben Antalya Migros D&R'a yapmış olduğumuz bayram ziyaretinde keşfetmiş, almış bulunuyoruz.

Bayramın Oyunu:

Akyaka gezimizde grubumuzun yarısının Eskişehir'li olması ile yeni öğrendiğim ve yenildiğim Anastra isimli 51'e benzeyen iskambil oyunu.

Bayramın Olayı:

Dönüş yolunda indiğim molada yerlerin buz olması ve benim kayarak yere sırtüstü 2.80 düşmem. Allah'tan çok ciddi bir yara almadım ;)

Bayramın Yiyeceği:

Kek kalıbım, malzemelerim ile gittiğim Antalya'da yapmış olduğum Limonlu Haşhaş Tohumlu kek, Akyaka grubumuz tarafından 10 puan 10 puan aldı. Teşekkürler Cafe Fernando, tarif için aşağıdaki linke tıklayınız:

http://cafefernando.com/turkce/limonlu-hashas-tohumlu-kek/

Bayramda Akyaka organizasyonunu ayarlayan, en mükemmel şekilde geçmesini sağlayan, birbirimizle didişmekten bıkmadığımız aileme teşekkür eder, nice bayramlar dilerim :)

Banu

BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN

2011-11-06T09:46:00.000+02:00

Bayram sabahlarının en güzeli, bayramların en huzurlusu ve sağlık dolusu sizin olsun...!

Sevgilerimizle,

Leylalar

Mutlu Sona Doğru :)

2011-11-03T22:37:00.000+02:00

iPhone güncellemesi ile ilgili neler yaptım neler :)

İlk önce güncelleme olmamasının sebebini tespit ettim, bilgisayarın kendisinde problem vardı.

Çözüm olarak format yenilenmesine karar verdim.

Format yenilenmesini yapabilecek kişileri tek tek aradım: kuzin Aslı'dan duydugum kuzen Volkancan'ın arkadaşı (Ankara'ya tayini çıkmış), Isparta'daki can kardeş Doğan (onun yaptırdığı kişi cumartesi günü Isparta'da olmayacakmış, diğer kişi de hemen yapamazmış), dvdci Erdem (eğer programların cdleri bende olsaymış yapabilirmiş, cdler onda da yokmuş), ama aynı sokakta bu işi yapan kişileri tanıyormuş, o da ne telefonları da varmış bu kişilerin.

Verdiği telefonu aradım, sorunu, bulduğum çözümü anlattım, akşam için teyitleştim.

Akşam koşa koşa eve gelip bilgisayarı doktoruna götürdüm. Doktoru format ile ilgili tüm işleri yaptıktan yani tekleyen programları silip yerine yenilerini yerleştirdikten sonra sıra iPhone güncellemesine geldi. Güncelleme son aşamasında kendi kendine birden durunca ben de hemen ben evde yaparım dediğim gibi kaptım bizimkini ve birden mutlu oldum.

Uğraşıp uğraşıp yapamadığım güncellemeyi esas sorun ortadan kalkınca yapabilecektim, bu da büyük bir zevkti.

Eve geldim, ahenk içinde güncellemeyi tamamladım artık yeni zil seslerim var ;)

Bu yazıda 'güncelleme' kullanılan yerlere 'hayatın amacını bulmak, tamamlamak' da yerleştirilebilir :) Henüz doktor aşamasındayım. Doktor tespit edildi, gidildi, gidilmeye devam edilecek, tekleyen tüm programlar silinecek, yerine yepyenileri gelecek ve son aşamayı ben tamamlayacağım ;)

Sevgiler,

Banu

Steve Jobs, Montaigne, Stanley Kubrick, Spartacus

2011-11-02T10:03:00.002+02:00

Bu sabah kalkar kalkmaz, hemencecik bilgisayara bagli iPhone'umun yaninda buldum kendimi. 'Nolur nolur guncellenmen olmus olsun nolur nolur' diye diye gittim. Bir baktim olmamis, sinirlendim sinirlendim cok sinirlendim, o kadar ki dun kayisi kivamindaki yumurtami sabahin 6'sinda istahla yiyen ben, sinirimden bu sabah hicbir sey yemek istemedim.

Sirkette iki haftadir sistemler durma noktasinda calisirken ya da ev telefonu gecen ay iki hafta suresince calismayip internet yokken bu kadar sinirlenmeyip neden simdi sinirlendim?

Bir an gelip de her gun yasadigimdan farkli bir duygu icerisine girdigimi hissediyorsam, artik soyle bir mekanizmayi harekete gecirmeyi basariyorum: Banu dur, bu farkli bir durum, ne duygusu bu? niye olmus olabilir bir bakalim?

Durdum, baktim.

Dun vapurda Bloomberg Businessweek'in Steve Jobs icin hazirladigi sayiyi okudum. Yetinmeyen, inatci, sira disi, cigir acan, caliskan, basit (sade) dusunmeyi basarmis, estetik zevki zirvede olan bir insan ya da bazi arkadaslarinin dedigi gibi 'kesis'.

Oglen arasini Fransiz Montaigne'i yeniden kesfederek gecirdim. Her donemde oldugu gibi onu da acimasizca kendini basit bir dille anlatiyor diye yeren, kucumseyen elestirmenlerin aksine insanin kendisine donmesini, dusunmesini saglayan ve Montesquieu'nun dedigi gibi yazan yazarlardan degil, dusunen yazarlardan biri oldugunu bir kez daha anladim.

Aksam ise 'izledigim filmlerden daha iyisini cekebilirim' diyerek yola cikan Amerikali Stanley Kubrick'in 1960 yapimi 6 dalda Oscar adayligi olup, 4 dalda Oscar almis Spartacus'unu izledim -3saat-. Yasamina kole olarak baslayan, zorla gladyator olan ve sonunda ozgurluk savascisina donusen Spartacus eger sonunda 'ozgur olabilecek miyiz diye' kuskuya dusmeseydi savasta basarili olabilirdi gibi gelirken bir de onun gozunden baktim ve dedigi gibi basari, ozgurlesmek icin yaptiklari baskaldiriydi, savasi kazanmak degil.

Hayatlarini amaclarina adayan ve amaclari ugruna savasan bu adamlardan etkilenerek iPhone'u cesitli denemelerle guncelleyememis olmaktan yani basarisiz olmaktan, istedigimi yapamamis olmaktan sinirlendigimi bulmus oldum ve sonra bu sabah vapurda dedim ki kendime (insallah bunlari kendi kendime konusuyormus gibi demiyorumdur :) bu adamlar ilk seferinde her seyi cozduler mi? Bu ne sabirsizlik Banu. Ve unutma, su anda guncellemek icin neler yaptigin isin onemli kismi.

Sevgiler,

Banu

Cumhuriyet Bayramınız Kutlu Olsun

2011-10-29T22:53:00.003+03:00

LeyLalar olarak Cumhuriyet Bayramınızı kutlar, bundan daha adil, daha modern, daha mutlu günlerde geçirilecek nice bayramlar dileriz.

Anneannem asker eşi olarak her 29 Ekim sabahında özenle giyinir, saçını tarar, televizyonun karşısına geçer sanki o törenin bizzat içindeymiş gibi töreni baştan sona heyecanla izler, bizi de ekran başına çağırırdı.

Ben de bugün asker torunu olarak özenle giyinip, saçımı tarayıp törenlerin iptaline karşı cumhuriyetin sayesinde yaşadığım özgürlük ile bu güzel günü kutlamak için İstanbul Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatroları'nın Şark Dişçisi adlı oyununa gittim. Bu oyunu kültür & sanat ajanlarından Evrim tavsiye etmişti. Oyun 1869 yılında Hagop Baronyan tarafından yazılmış. Bir zamanlar TRT'de yayınlanan 7 Numara tv dizisinden tanıdığımız Engin Alkan tarafından yönetiliyor. Özel tiyatrolarla boy ölçüşebilecek oyunculuk, kostümler ve günümüz uyarlamasıyla çok keyifli bir üç saat geçirdim.

Şark Dişçisi - Taparnigos rolünde Çağlar Çorumlu

Oyun bitince Bağdat Caddesi'ndeki Cumhuriyet yürüyüşüne katılmak için yola koyuldum. Oyunun karşıda varış noktasının ise Anadolu Yakası'nda olması ve bu iki yakayı hızla geçmek isteyen insan profiline girdiğimden, bu profil de İstanbul'un hiç hoşlanmadığı profil olduğundan mütevellit beni yürüyüşe yetiştirmedi. Gittiğimde ellerinde bayraklarıyla insanlar yürüyüşü tamamlamış, ya evlerine dönüyorlardı ya da arabasız Bağdat Caddesi'nin keyfini çıkarıyorlardı.

Yürürken gençlerin orada olması normaldi de yaşlı teyzelerin, amcaların ellerinde bayraklarla yürümesi beni duygulandırdı. Ellerde sadece bayraklar ve Atatürk resimleri yoktu, şehit resimleri de taşınıyordu.

Yazıyı bitirirken milletin, egemenliği kendi elinde tuttuğu ve bunu belirli süreler için seçtiği milletvekilleri aracılığıyla kullandığı yönetim biçimi olan cumhuriyetin kuruluşunu bugün kutlamak bu milletin hakkıydı. Hiçbirimiz ne şehitlerimizi ne Van'ı unuttuk.

Sevgiler,

Banu

Teşekkürler Yunanistan, Twitter ve Haçiko

2011-10-27T21:27:00.003+03:00

Bu sabah işyerine gittim ve şirketimizin Yunanistan şubesindeki meslektaşımdan bir mail aldım: 'Banu depremi duydum ve çok üzgünüm. Arkadaşların, ailen, şirketteki herkes iyi mi?'.

Biz iyiyiz, oradakiler çok kötü, topladığımız yardımları bu akşam gönderiyoruz dedim. Saniyesinde 'biz de toplayıp gönderebilir miyiz? ne toplayabiliriz? nasıl yardım edebiliriz? ' soruları ile geri döndü.

O sırada kargo şirketlerinin cumartesiye kadar ücretsiz gönderdiklerini sanıyordum ve bu nedenle karşı kıyıya şu an yetiştiremeyiz, eger olur da başka bir yol bulursam mutlaka haber vereceğim dedim. Yemek dönüşü Nilüfer'in bilgi vermesi ve sonrasında Aslı ile kargo şirketlerini arayarak ücretsiz gönderimin dün akşam bittiğini öğrendik.

Eve dönerken başka bir yol olmalı diye düşünüyordum: Tweetler ekrandan kayarken Yazıhaneatolye'nin Omur Gedik'ten retweetledigi Haçiko (Hayvanları Çaresizlikten ve İlgisizlikten Koruma Derneği) arabasının bu akşam saat 21.00'e kadar Fenerbahçe Migros önünde yardımları toplayacağını gördüm.

Aslı ile telefonlaşıp bu noktada buluşmaya karar verdik. Halamlardan Aslı'nın eşyalarını alıp Beyaz Güvercin ile yola koyulduk. Saat 8'e geliyordu ve biz daha Ayşe Kadın'daydık. Beyaz Güvercin ile birbirimize baktık ve minibüs yolundan zamanında varamayacağımızı anladık.

Erenköy'den içeri saptık, ileride beliren sağa dönülmez işaretli yol tam da bizim gideceğimiz yoldu. İşareti bu seferlik dinlemeyerek yola girdik. Erenköy'ün perşembe pazarı olması sebebiyle üzerimize gelen kamyonlardan milim mesafelerle kurtulmayı başardık.

Bağdat Cadde'sine indigimizde eski patronumun bana araba kullanırken yakıştırdığı (çok nadir o şekilde kullanırım) kamikaze modeline geçip, zikzaklar çizip, korna çalarak vaktinde olay yerine ulaştık.

Aslı ile notlarımızı yazdık, paketledik. Ben uzun yıllardır kendisinden ayrılamadığım Küçük Prens kitabımı da koydum. Küçük Prens'in başkalarına yardım etme zamanı geldi.

Haçiko topladığı eşyaları Ataşehir Kızılay'a götürüp burada tırlara yüklenene kadar başında beklediklerini iletti.

Eve dönerken ben, Aslı ve Beyaz Güvercin mutluyduk.

Banu

Kalbinle Düşün

2011-10-25T20:42:00.003+03:00

Dedem anne ve babasını Erzincan depreminde kaybetmis, kızkardesleri göçük altindan cikarilmis.

1999 İstanbul depreminde ise anneannemle evde yalnizdik. Benim yasadigim ilk deprem oldugundan binanın yıkılabilecegini, bir depremin nelere yol açabilecegini bilmiyordum. Deprem sırasında anneannem o kadar cok korkuyordu ki ellerimi simsiki tutuyordu. Eve ve kimseye bir şey olmadan aşağı indik, geceyi sokakta geçirdik (yaz olmasına rağmen zordu). Düşünün ki şu an kış.

Ertesi gün eve yeniden girmemem icin cok yalvarmisti. Nedenini sonradan anladim, anneannem Erzican depremini, İzmir depremini yasamisti, acıların büyüklüğünü biliyordu.

Su anda Van'da aci var, orada yardima muhtac, umudunu kaybetmis insanlar var.

Elinizi vicdanınıza koyun ve kalbinizle düşünün.

Banu

Van

2011-10-24T19:54:00.001+03:00

Dun aksam tum insanliktan uzak yorumlara kulaklarimi tikayarak o vakitte yapabilecegim tek yardim olan Kizilay'a mesaj attim.

Sabah kalktigimda Van'da ihtiyaclari olan malzemeleri nasil alip gonderebilirim diye dusundum.Ogle arasinda isyerinin oradaki Aras Kargo'yu (Darphane) aradim, gonderiyoruz dediler. Markete gidip cocuk bezi ve hijyenik ped aldim. Aras Kargo gonderiyoruz ama ucretıli ve %40 indirimli dedi, kizmadan ciktim ordan.Cevredeki diger kargo sirketlerine doğru yururken onume ilk Mng Kargo (Balmumcu) cikti. Ucretsiz gonderiyoruz yalniz koli bulabilir misiniz dediler, bulamam dedim, tamam biz hallederiz dediler.

Ofise donerken ogrendim ki sirketteki arkadasim Zelal sabah giysilerini Migros Merter'in onundeki yardim toplama noktasina birakmis, daha sonra karşılaştıklarımdan gonderdigimi ogrenen birçok arkadaşım nasil gonderdigimi sordu, kendilerinin de gonderecegini soyledi.

Aksam eve donerken LeyLalar kuzin Asli telefon etti, gonderilecek esya topluyorum sende var mi diye sordu.

Az ya da cok, oradaki insanin biz de olabilecegimizi dusunerek yardim elimizi uzatmaya calisiyoruz. İstedikten sonra da yapabiliyoruz. Boyle arkadaslara sahip olmak bugun mutlu etti.

Sevgiler

LeyLalar Banu

Hiçbir şey olmamış gibi davranmayı reddediyorum!

2011-10-23T18:56:00.001+03:00

Ülkemizde yaşanan felaketler ile sarsılıyoruz.

Hiçbir şey olmamış gibi size okuduğum kitapları, izlediğim filmleri yazmayı reddediyorum.

Sizden de olumsuzluklarla karşı karşıya kaldığınızda redderdecesine dizilerin yalan dünyasına dalmak yerine en azından zahmet gösterip yakınlarınızla olayları bir değerlendirin.

Ne oluyor bu ülkede? Anlamaya çalışın! Yardım edebiliyorsanız yardım edin.

Hayatınızı durdurun demiyorum, hayatınızı gerçekten yaşayın.

Bir süre dizi izlemezseniz, bir süre hangi marka cep telefonu alacağıınızı, bayramda nereye tatile gideceğinizi, neden sevgilim yok diye düşünmeyi bırakıp ülkenizin yani kendi gidişatınızı düşünürseniz biraz insan olduğunuzu hatırlarsınız.

LeyLalar Banu

Muhteşem Kaybedenler

2011-10-15T16:44:00.003+03:00

İstanbul Modern'deki Hayal ve Hakikat Sergisi'ni gezdikten sonra sergi etkinliklerinde 14 Ekim'de Selim İleri'nin Muhteşem Kaybedenler söyleşini görmemle aklıma düşmesi bir oldu. Söyleşi tam da benim sergiyi gezerken yüreğime yer eden sanatçılar üzerineydi: Mihri Müşfik, Aliye Berger, Hale Asaf, Cahide Sonku.

Selim İleri

14 Ekim'in sonunda sallandığı haftayı nezle bir vaziyette geçirip, söyleşiye kültür & sanat ajanları da biz gelemiyoruz deyince, akşam saat 5.30 sularında hevesim kırıldı, daha da akmaya başlayan burnumla herkese ben de eve kaçayım o zaman dedim.

Asansörde tek başıma inerken (birileri varsa bile hatırlamıyorum), asansörden inip binadan dışarı çıkmak için yürüdüğüm süre içinde de yine hiçbir şey değişmedi. Ne zaman ki temiz hava yüzüme çarptı, 'bunca zaman bekledin yürü Banu' dedim. Allah'tan bu ses var içimde de zaman zaman konuşup beni doğru yola sokuyor.

Selim İleri'yi ilk defa birkaç yazı önce yazdığım İstanbul Tanpınar Edebiyat Festivali'nin düzenlediği Şehir ve Yemek söyleşisinde dinledim. Eleştirmenlerin Selim İleri kitaplarından bahsederkenki şiirsel yazı uslubunun konuşmasında da varolması ve kendinin bilgi birikimine hayran kaldım.

İstanbul Modern'e öncesinde Kabataş'a gidip oradan yürüyerek ulaşıyorum. Kimbilir kaç kez geçtim aynı yollardan. Ancak dün akşam farkedebildim Galata Kulesi'nin bu yolu yürürken biraz başımı kaldırdığımda beni selamladığını ve solumda Mimar Sinan'ın yaptığı Molla Çelebi Cami'nin bana eşlik ettiğini. Yalnız olduğum için büyük ihtimal...

İstanbul Modern'in sinema salonunda gerçekleşecek olan söyleşiye katılım çok fazla değildi. Erken gitmenin de avantajıyla zaten boş olan salonda ortalardan gönlüme göre bir yere oturdum. Kısa bir süre sonra yanımı boş bırakarak bir kadın oturdu ve bir süre sonra bu kadının iki arkadaşı gelerek biri kadınla benim arama diğeri de kadının diğer tarafına oturdu.

Yanımdakiler konuşmaya başladılar. Nereden o konuya geldiklerini bilemiyorum ortadaki kadın 'ben geç gelen adalet neye yarar ki diye düşündüğümden şöhretinde geç geleninin bir faydası olmadığını düşünüyorum' dedi. Bu benim düşünce tarzıma uygun değil diye düşünürken en soldaki kadın 'İtalyanlar der ki -hiç geç değil-' dedi ve ben de 'evet işte ben de tam böyle düşünüyorum' dedim içimden ;)

Bu sözle gözüme giren kadın bugün genç bir ressamla tanıştığını, eserlerini çok beğendiğini ve sergisinin yerini tarif etti. Cümlelerinin sonunda beğendiği ressam için 'boyayı tüketen cinsten değil' dedi ve 'tüketim' kelimesini 'tüketim toplumu' diye diye bu kelimeyi olumlulaştıran beyin yıkamacıların etkisi altında kalmayarak, olumsuz anlamında kullandığı için beni ikinci kez mest etti.

İhtiyacın dışında tüketmek iyi bir şey değildir! Tüketim toplumu olmak olumlu bir anlam ifade etmez, tüketim düşünülerek yapılması gerekirken şu anda beyinleri uyuşmuş insanların çılgınca, kendini kaybedercesine doyuma ulaşmak için yaptığı bir eyleme dönüştü. Söylemeden geçemeyeceğim bir şey de Renault reklamında müşterinin yeni bir araba karşısında 'ihtiyacım yok ama istiyorum' demesi 'ama' sözcüğünün kullandığı ve insanlara ihtiyacınız olmasa da almalısınız mesajını verdiği için bu markadan soğumama neden oldu. Zaten arabalarını çok da sevmezdim.

Tüketim Canavarı

Söyleşiye geri dönüyorum, Selim İleri önceki seferde de olduğu gibi anlattığı konulara, kişilere çok hakim ve sizi bir an bile sıkmadan o muhteşem sanat eserleri ve sanatçı dünyalarının içerisine sokuyor.

Mihri Müşfik, Aliye Berger, Müfide Kadri, Hale Asaf ve Cahide Sonku'nun hayatlarının muhteşemliği ve kaybedişleri üzerine dakikalarla saatlerle ölçülemez eşsiz bir zaman dilimi geçirdim.

Bu sanatçıların başta kadın oldukları ve yaşadıkları dönemin düşüncelerinin kapalılığı ile hayatlarında yaşadıkları zorluklara karşı verdikleri mücadele ders alınacak cinstendi.

Mihri Müşfik, Otoportre

Selim İleri'nin Aliye Berger'in ölmeden önce ölümü 'Yaşamdan kurtuluyorum, Berger'e dönüyorum' sözleri ile anlatışını takip eden gözyaşları ve bir dinleyicinin mendil uzatması ile doğru yerde olduğumu bir kez daha anladım.

Bugün LeyLalar kuzin Aslı ile bu söyleşi üzerine konuşurken senaryo yazımında nasıl yazmalıyım diye akıl danıştıklarım önce bir derdin olmalı derlerdi diye hatırladım. Dert kelimesi bana hep olumsuz geldi, hep yolunda gitmeyen bir şeyleri senaryoda anlatıp filmin finalinde de çözüme ulaştırmaya çalışmalıymışım gibi gelmişti.

Selim İleri ise Mihri Müşfik'ten çok etkilenerek tiyatro oyunu yazdığını söylediğinde benim etkilendiğim olumlu veya olumsuz her şeyin derdim olabileceğini anladım.

Gidebildiğim, dinleyebildiğim için mutluyum.

Selim İleri'nin birçok yazısında Mihri Müşfik, Aliye Berger ile ilgili bilgiler yer alıyor, internet üzerinden yazılarına ulaşabilirsiniz örneğin Amcazadem Mihri Hanım.

Herkese iyi haftasonları dilerim.

Sevgilerimle

LeyLalar Banu

kızgınım

2011-10-12T19:24:00.001+03:00

Her seye hakkimizin oldugunu dusundugumuz bir cagda yasiyoruz.

Daha iyi maasa hakki oldugunu dusunenler,

Daha fazla tatil yapmaya hakki oldugunu dusunenler,

Daha iyi bir mevkide calismaya hakki oldugunu dusunenler,

Asik olma hakkinin olduğunu dusunenler,

Sevdikleriyle daha fazla zaman gecirmeye hakki olduguna inananlar,

Herkesin kendisine saygili, sevgili, verici davranmasi hakkina sahip olduguna yurekten bagli olanlar,

Daha saglikli beslenme ve temiz hava soluma hakki oldugunu dusunenler,

Herkes haklarindan, istediklerinden, ulasamadiklarindan, ona sunulmayanlardan bahsediyor.

Peki sen ne yapiyorsun sahip oldugunu dusundugun haklar icin?

Sen karsindakine ne kadar durustsun ki ondan da durustluk bekliyorsun, sen daha geri donusum icin evindeki iki cami plastikten ayirmaya zahmet edemezken hangi cevre hakkindan bahsediyorsun, sen karsindakinin egitimine, isine, maasina bakmadan asik olabilecek kadar cesur musun ki aski bekliyorsun, isinden sikayet eden hangi calisana terfi verilmis, maasi artirilmis?

İlk once kendine bak. Ve sevgi hakedilecek bir sey degildir.

LeyLalar Banu

Itiraf Ediyorum :)

2011-10-07T18:00:00.000+03:00

LeyLalar yerine elime gecen, onume cikan her turlu defter ve kagida her turlu kalemle yazdigimi itiraf ediyorum. Oyle ozlemisim ki kalemle yazi yazmayi.

Simdi buraya yazinca burayi da ozledigimi farkediyorum.

Uzaktakine ozlem, okumadiklarina ozlem, okuyacaklarina ozlem, bitmeyen bir yarim kalmislik duygusu ve belki de bilerek tamamlamamak.

Bu hafta bu ozlemler, Kultur & Sanat ajanlari Evrim, Nilufer ve Evrim'in kardesi Cennet ile Istanbul Tanpinar Edebiyat Festivali'nin duzenledigi Selim Ileri, Ahmet Umit, Artun Unsal soylesisi ile tavan yapti. Çünkü soyleside yazarlarin, roman karakterlerinin yemekle iliskisi anlatilirken sanki bir masada oturuyormusuz da yemek yerine kitap servis ediliyor ve biz de sadece ucundan tadina bakarak daha istahlaniyormus gibiydik.

Cemal Sureya'nin oturdugum semt Bostanci'nin Hatay Meyhanesi ile ozdeslestigini, Italyancadaki pomodoro(domates)'nun aslinda pomi d'oro (altin elma)'dan geldigini, bir yemegin, yiyecegin roman kahramani oldugu bir romanin Türk Edebiyati'nda olmadigini, visne recelinin gun batimina benzetilisini, luferin eski Istanbul anlatilarinda siklikla gecip simdi ise Fikir Sahibi Damaklar'in kendisini yasatmak icin surdurdugu kampanyasini, romanlarda yiyeceklere, yeme sekillerine yuklenen anlamlari ve cok daha fazlasini öğrendim.

Bunlari dinlerken Kitchen Stories filmindeki insan iliskilerinin mutfak uzerinden anlatilisi, One Week filminde karakterin hastaliginin belirtilerinde yemek yiyemeyisi, Gone with the woman'da Norvecli bir adamin bir balik ismini soylemeye calismasinin flortümsü hali, The Bothersome Man filminde ise karakterin diger dunyaya ulastiginda buldugu keki yiyis sekli aklima geldi. Bunlarin disinda Soul Kitchen, No Reservations, Ratatouille, My Blueberry Nights filmleri de aklimdan gectiler.

Ufak bir bilgi: Soul Kitchen filminin romani kitapcilardaki yerini almis.

Soyleside elimde defter her referans gosterilen yazari, kitabi not almaya calisirken yanimda hic tanimadigim bir kiz Ahmet Rasim ismini yazdiktan sonra 'bir dakika defterinizi verir misiniz?' dedi, elimdeki kalemi de alarak bu yazarin yanina 'Sehir Mektuplari' yazdi, 'Bu kitabi okuyun cok guzeldir' diye ekledi. Ben de tesekkur ettim ve Kasim ayi okuma sepetine attim.

Istanbul'un sevdigim bir yani varsa o da seni hirpaladigi kadar sundugu bu gibi etkinliklerle gonlunu almaya calismasi.

Gelecek yazida bulusmak uzere...

Sevgiler,

LeyLalar Banu

LeyLalar, Duymadık Demeyin Diyor

2011-10-01T15:39:00.000+03:00

Geçtiğimiz perşembe günü ofisimizin kültür & sanat ajanları :) Evrim & Nilüfer ikilisinin Evrim'inden edindiğimiz bilgiye istinaden İstanbul Modern'de başlayan Hayal ve Hakikat adlı sergiyi gezdik. Sergi adını 1891 yılında yayınlanan ilk Türk kadın romancı Fatma Aliye'nin Ahmet Mithat ile birlikte kaleme aldığı Hayal ve Hakikat adlı romanından almış. Sadece kadın sanatçılardan oluşuyor ve kimler yok ki: Füreya, Mihri Müşfik, Bedia Güleryüz, Canan Beykal, Semiha Berksoy... Sergi 22 Ocak'a kadar gezilebilir ve perşembe günleri ücretsiz :)

http://www.istanbulmodern.org/tr/f_index.html

Sanat tarihçisi Nirvacanım'ın bir tweetinde Kağıthane'den defter kazandığını gördüm. Defter, kalem, moleskine, kırtasiye gibi kelimeler benim merak düğmeme basıyor. Hemen internette ufak bir araştırmayla yerlerinin Karaköy'deki Fransız Geçidi'nde olduğunu öğrendim. İş çıkışı tabi ki soluğu orada aldım. Bir Bakkal Defteri ile Açık Tarihli Ajanda aldım, bıraksalar daha pek çok alabilirdim :), meraklısına duyrulur.

Filmekimi bilet satışları başladı. Bu seneki filmler ben gidemeyeceğim diye mi çok güzel geldi bana acaba :) En çok da aralarından İsveç yapımı 'Aşkın Formülü Yok' u merak ediyorum.

Bir de tabii canımız Altın Portakal Film Festivali var. Kendisi de 8-14 Ekim tarihlerinde arz-ı endam edecekmiş. Tüm jürileri kadınlardan oluşuyormuş. Kadına bu kadar ilgi pek hayra alamet değil...

Sevgiler,

LeyLalar Banu

Herman Hesse // Siddhartha

2011-09-28T21:40:00.001+03:00

Geçtiğimiz yazın ortalarında havada gördüğüm leylek ile gezmede olduğum bir dönem Thyke 13 kitap okuma grubumuz Siddhartha'yı okudu. Ben ancak yavaşlayıp geçmişte kalanları toparladığımdan bu kitabı şimdi okuyabildim.

Bu kitabı ne göklere çıkarabilirim ne de yerin dibine batırabilirim. Beni etkilemesine izin vermedim dersem doğru demişim olurum. İzin verseydim şu an 8,30 - 5,30 düzenli işime devam etmiyor olurdum çünkü beni etkilemesine izin verdiğim kişi, düşünce, yemek, yer uğruna dünyayı dolaşabilecek potansiyele sahibim ;) Bu yüzden kendimi çok etkilendirmiyorum.

Bir karakterin değiştiği, bir şeyleri aradığı, aradığı şey uğruna fedakarlıkta bulunduğu, aradığının değil çıktığı yolculuğun önemli olduğunu anladığı kitaplar genel olarak beni mutlu eder. Siddhartha da beni bu açıdan mutlu etti. Her ne kadar etkilenmedim desem de insanlara ve olaylara bakışımı değiştirdigini kabul etmem gerek. İlk yayınlanış tarihinin 1922 yılı olması ve o yılda böyle bir kitabın varlığı soluk kesici.

Kitaptan not ettiğim birkaç cümle;

'Kendi hakkımda hiçbir şey bilmeyişim, Siddhartha'nın bana böylesine yabancı, böylesine bilinmez kalışı bir nedenden, bir tek nedenden kaynaklanıyor: Kendimden korkuyordum çünkü, kendimden kaçıyordum!.'

'Böyle bir itaat, dıştan gelen buyrukların değil, yalnızca içten gelen sesin dediğini yapmak, iyi olan bu, yapılması zorunlu olan buydu, başka bir şey değil.'

'Siddhartha hiçbir şey yapmaz, bekler, düşünür, oruç tutar, ama taş nasıl suyun içinde yol alırsa, o da dünyadaki nesneler içinden yol alıp gider, bir şey yapmaksızın, kılını kıpırdatmaksızın; bir şey çekip götürür onu; düşecek oldu mu koyuverir kendini, düşer.

Belirlediği hedef kendine çeker onu, çünkü hedefinden onu alıkoyacak hiçbir şeyin ruhundan içeri sızmasına izin vermez.

Herkes büyü yapabilir, herkes belirlediği hedefe ulaşabilir, yeter ki düşünmesini, beklemesini ve oruç tutmasını bilsin.'

'İnsanların büyük çoğunluğu Kamala, düşen bir yaprak gibidir, kapılıp gider rüzgarın önüne, havada süzülür, dönüp durur, sağa sola yalpalar vurarak iner yere. Pek az kişi de vardır, yıldızlara benzer, belli bir yörüngede ilerler durur, hiçbir rüzgar varamaz yanlarına, kendi yasalarını ve izleyecekleri yolu kendi içlerinde taşırlar.'

'Bir kimse arıyorsa, gözü aradığı şeyden başkasını görmez çokluk, bir türlü bulmayı beceremez, dışardan hiçbir şeyi alıp kendi içine aktaramaz, çünkü aklı fikri aradığı şeydedir hep, çünkü bir amacı vardır, çünkü bu amacın büyüsüne kapılmıştır. Aramak, bir amacı olmak demektir.

Bulmaksa özgür olmak, dışa açık bulunmak, hiçbir amacı olmamak. Sen, ey saygıdeğer kişi, belki gerçekten arayan birisin, çünkü amacının peşinde koştuğunda hemen gözünün önündeki bazı şeyleri görmüyorsun.'

Sevgiler,

LeyLalar Banu

Ece Temelkuran // Muz Sesleri

2011-09-22T20:37:00.001+03:00

Son okuduğum kitaplardan biri Ece Temelkuran'ın Muz Sesleri...

Kitaptan not ettiğim cümleler:

'Her şeyi hep birlikte bir yumak haline getirip sonra da çıkış yolu aramak Doğulu bir düşünme biçimidir. Batılı akıl, sorunun parçalarını ayrıştırmak eğilimindedir.
Doğulular çözüm için düşünmez. Batılılar çözüm için düşünür. Doğulular için hayat çözülecek değil, daha ziyade seyrine bakılacak bir şeydir.'

'Biz hep yolculuklara çıkıyoruz ama hiçbir yere gitmiyoruz aslında. Çok uçağa bindik bugüne kadar ve hiç kıpırdamadık yerimizden.'

'Tek bir hedefimiz var başımıza bir şey gelmeden yaşamak.'

'Değiştirirken değişmeyi, kaybolmayı ve yok olmayı göze alacaksın... Yardım ettiğin insanların sana yardım etmesine izin vereceksin. Eşitleneceksin yani. Tam tamına sonuna kadar eşitleneceksin. O zaman değişiyor insanlar. Yeni bir biçim alıyorlar.'

'Onda güzel olan ne diye sorarsan, kimse söyleyemez. Ben söyleyeyim. Senden habersiz bir şey yaptığını sanırsın hep. Müptelası olduğu budur herkesin.'

'Bakma sen söylediklerine, insan kendini feda etmek ister. Bir acıda, bir sevinçte, bir kavgada, bir hikayede erimek ister.'

LeyLalar Banu

Futbol?

2011-09-17T14:14:00.003+03:00

Geçen sene senaryo yazma atölyesinde hocamızın futbol üzerine yazdığı bir hikayeyi konuşurken konu Messi diye birine geldi. Konu gitgide büyürken benim de boş bakışlarım odayı kapladı. Daha fazla avanak avanak bakmaktan sıkılarak dedim 'kimdir bu Messi'?

Benim sorumdan sonra Messi'yi konuşan kişiler bana boş boş bakmaya başladı. Ben nasıl dünyanın en ünlü futbolcularından birini tanımazmışım gibi cümleler ile kendisinin futbolcu olduğunu öğrendim. Tabi bir de senaryo hocasından konu ne olursa olsun gündeme bu kadar uzak kalmamın iyi bir şey olmadığını öğrendim.

Geçtiğimiz günlerde futbol camiasında neler olup bitiyor diye gazete alıp futbol sayfasına bir gözatayım dedim , futbol sayfalarının gazetenin en ilginç yerleri olduğuna bir kez daha karar verdim. Aslında futbol başlıklarında ve haberlerinde yapılan göndermeler ile sinemaya, siyasete, kültüre, geçmişe, geleceğe uzanmak mümkün.

Dedim ben bunu bir araştırmaya dökeyim. Üniversitemizin medya dersinde önemli bir günde çıkmış bir haberi 5-6 tane gazete alarak gazetelerin o haberi nasıl işlediğine dair bir ödev hazırlamıştık. Bu aklıma gelince araştırmayı biraz değiştirdim ve bir hafta boyunca Radikal gazetesi alarak futbol başlıklarını inceledim :)

Buyrun birlikte göz atalım, mavi yazılar benim yorumlarım :);

10/09/2011 Cumartesi

Lig başlarmış neyime! (sitem dolu bir başlık, futbol dünyasında erkekler içlerindeki kadınsal özellikleri ortaya döküyorlar gibi, normalde erkekler değil kadınlar sitemkar olmaz mı :)?).

Spor-Toto Süper Lig bugün başlıyor. Ancak şike soruşturması sonrasındaki süreç, yeni sezona dair beklentileri en aza indirdi.

11/09/2011 Pazar
Bu Kartal dekoder sattıramaz. (kadınsal özellik 2; yapılan hareketlerin doğurduğu sonuca sinirlenerek genel ve ilelebet geçerli olacak sanılan yargılara ulaşma).

Ligin açılış maçında Beşiktaş, deplasmanda Eskişehirspor'a 2-1 yenildi.

12/09/2011 Pazartesi

'12 Kuleler' yıkıldı. (Bir gün öncesinin tüm gazetelerinin ana başlığı olan 10 yıl önceki 11 Eylül saldırıları ile kurulan ilişki neticesinde elenmenin yarattığı büyük üzüntünün ifade edilişi, yaratıcılık).

'12 Dev Adam', EuroBasket 2011'e veda etti. Ay-Yıldızlılar son hücumu değerlendiremeyince Sırbistan'a 68-67 yenildi.

13/09/2011 Salı

Metris'e Sevgilerle (kadınsal özellik 3: duygusal bir yorumla şu an orada mutluluğu yaşayamayan kişiyi anma.. Bu arada futbol camiası sadece dört büyüklerden mi yanadır, bu maçta Orduspor puan kaybetti, neden 'Fındıklar üzgün' diye bir başlık atılmıyor??

Dört büyüklerden üçünün puan kaybettiği ligin ilk haftasında Fenerbahçe, Orduspor'u Cristian'ın golüyle 1-0 yenerek geçen sezon kaldığı yerden devam etti.

14/09/2011 Çarşamba

Avrupa 'Kolbastı' görsün (futbolla dansın buluşması :) Futbol her şeyin içinde ya da her şey futbola malzeme...

Trabzonspor, tarihindeki ilk Şampiyonlar Ligi serüvenine bu gece 'Merhaba' diyor. Rakip Serie A devi Inter, yer Guiseppe Meazza Stadı.

15/09/2011 Perşembe

En güzel tekerrür (haftabaşında üzgün atılan başlıklar yerini kendine güvenli, mutlu başlıklara bıraktı :)

28 yıl önce yine 14 Eylül'de Inter'le karşılaşan Trabzonspor, UEFA kupası ön eleme ilk maçında Tuncay Soyak'ın 88'deki golüyle 1-0 kazanan taraf olmuştu. Bu galibiyetin 28. yıldönümündeyse Bordo-Mavililer bu kez deplasmanda gülen taraf oldu.

16/09/2001 Cuma

Kartal'dan 'Five Minute's' (hani Beşiktaş dekoder sattıramazdı, belki bu maçlar için dekoder gerekmiyor ama yine Beşiktaş kendini izlettiriyor işte, bu arada ben Beşiktaşlıyım :) bir de tabii siyasetin futbola yansıması dikkati çekiyor.

Siyasetin gölgesinde oynanan Avrupa Ligi maçında Beşiktaş, İsrail temsilcisi Maccabi Tel Aviv'i 5-1 ile hezimete uğratırken, ilk hafta sonunda grubunda liderliğe yükseldi.

Bir haftanın sonunda futbolla küçükten beri ilgilenen erkeklerin eğer bunu iyi kullanabilirlerse çok şanslı olduklarına karar verdim. Yabancı takımlar ile yapılan maçların sonunca coğrafi bilgilerin artışı, yukarıdaki başlıklardan görüldüğü üzere tüm konulardan az biraz bilgi sahibi olma ve en önemlisi tüm duygularını futbol kılıfı altında gösterirken kendilerini rahatlatabilmeleri ve eleştirilmemeleri. Kadınlara böyle bir uğraş gerek ;)

Mutlu haftasonları,

Sevgilerimle,

LeyLalar Banu

LeyLalar’da Sıdıka Zamanı

2011-09-09T21:35:00.000+03:00

Sıdıka Café Bistro Meze Restoranı

Her döndüğüm gezinin ertesi sabahı eğer işe gideceksem depresyona girerim. İşi ile ilgili kafasında soru işaretlerine sahip herkesin girebileceği bilindik bir depresyon; bir gün önce yeni yerleri gezmenin, yeni tatlar denemenin verdiği heyecanı kaybetmiş, sanki artık bir daha hiçbir yere gidemeyecek, ömrünün sonuna dek aynı işte çalışacak gibi hisseder, isteklerimi gerçekleştirme konusunda hayata umutsuz bakarak yataktan sürünerek kalkarım. Öyle ki bazı gezi dönüşü sabahlarında kendimi yataktan aşağı atarsam belki ayılırım diye düşünürüm (burnumun yere çarpma ihtimalinden korktuğumdan henüz denemedim :).

Gökçeada gezisi dönüşü yine böyle bir kafa ile işe gitmiştim, bilgisayarın başına geçip boş boş bakındım. Şu koskoca İstanbul'da beni mutlu eden neler olabileceğini düşündüm ve bugün işe gelmeseydim nasıl bir hayatım olurdu diye kendi kendime sordum.

Aklıma gittiğimde beni mutlu eden bir yer; Sıdıka Café Bistro Meze Restoranı ve eğer işte olmasaydım sahibiyle gidip konuşmak için randevu alırdım fikri geldi. İşi bahane etmeden Sıdıka Restoran'a, sahibi Ayşe Sıdıka Karaman ile blog için görüşmek istediğimi belirten bir mail attım. Gelen cevap ile 8 Ağustos günü kendilerini ziyaret edeceğimi kararlaştırdık. İşte hayata geri dönmüştüm.

Görüşmeye geçmeden önce buranın Mimar Onur ve Kıvırcık Özge keşfi olduğunu belirtmek isterim. Sıdıka Restoran'a ilk kez mekânın kâşifleri Onur&Özge, Üniversiteli Emre, eşi Ordulu Emel ve Manisalı Özge ile gittik. Uzun zamandır görüşmediğimizden önce birbirimizden, nelerle uğraştıklarımızdan bahsettik, yemeklerin gelmeye başlaması ile kendimizi fıstıklı peynir ezmesini, enginarlı favayı, sıcak ot tabağını, tel kadayıflı karidesi, asma yaprağında levreği ve son olarak Abidin'i konuşurken bulduk.

8 Ağustos günü Sıdıka Hanım ile görüşmeye gittim. Sıdıka Restoran Şair Nedim Caddesi üzerinde Akaretler'in şaşalı mağazalarının başlamasına ramak kala, eğer ilk gidişiniz ise çok da kolay fark edemeyeceğiniz bir yerde bulunuyor. Sanki sadece kendisine gerekli değeri veren ve değerini görebilenlere kendini gösteriyormuş gibi. Şair Nedim işlek bir cadde, sokakları dar ve kalabalık, böyle bir keşmekeş ortamından Sıdıka'ya giriş yapmak her şeyi arkanızda bıraktığınız hissini uyandırıyor.

Sıdıka Karaman inşaat mühendisliği mezun olup, Fransa'da tarım ekonomisi üzerine yüksek lisans yapmış. Türkiye'ye döndüğünde erozyon ile ilgili çalışmak istese de elverişli çalışma koşullarını bulamamış. İnşaat Mühendisliği'ne çeşitli firmalarda devam ederken mutsuzluğunu fark etmiş, gelen bir ortaklık teklifi ile restoran dünyasına yani mutfağa girmiş. Ortaklığın ardından kendi yerini açma fikri ile Sıdıka'nın şu andaki yerini bulup, her şeyiyle bizzat kendi ilgilenerek Sıdıka'yı yaratmış.

Yaratmış kelimesini özellikle seçtim çünkü Sıdıka ne kimliği olmayan restoranlar zincirilerinin bir halkası, ne de her yerde rastlayabileceğiniz bir konseptin yansıması. Sıdıka başlı başına nevi şahsına münhasır bir yer.

Sıdıka’nın, kendisine başarıyı vaat etmeyen bir yerde bu kadar değer görmesinin başlıca sebepleri arasında;

* sahibesinin evinde kurduğu sağlıklı yeme alışkanlıklarını buraya taşıması, hazır sosların hiçbirinin kapısından içeri girememesi, otların organik, peynirlerin, biber ezmesinin özel yerlerden alınması, zeytinyağının güvenilir bir fabrikadan üniversitede teste tabii tutulup kabul edilmesi,

* bunca itinayla alınan malzemelerden, dokunuşlarıyla yeniden yaratılan eşsiz lezzetlere sahip olması,

* mekânın akşamları daha iyi bir hizmet vermek için öğle yemeklerini kaldırması, Pazar günlerinin kapalı, çalışanların da mutlu bir şekilde işlerine devamı için Sıdıka’nın topluca üç hafta izinde olması,

* filesiyle alışveriş yapan sahibesinin çevreye duyarlı olarak atıklarını ayrıştırması başarısının öne çıkan nedenleri arasında.

Sıdıka hızını kendi ayarlayan bir restoran, Ayşe Sıdıka Karaman İstanbul’da kendi düzenini oturtturan, bu düzen için emeğini sakınmayan bir savaşçı… Siz de ister kendi başınıza ister sevdiklerinizle Sıdıka dünyasını keşfetmek isterseniz gitmeden önce daha fazla bilgi ve adres için sayfalarını ziyaret edebilirsiniz;

www.sidika.com.tr/

Sevgiler,

LeyLalar Banu

LEVERAGE

2011-09-08T20:57:00.000+03:00

Sözlük anlamı kaldıraç gücü olup Forex piyasasında sıklıkla geçen bir kelime olan Leverage, Türkiye'de Cnbc-e tarafından yayınlanan, 'alma mazlumun ahını çıkar aheste aheste' sözündeki 'aheste' kısmının 'hızlı'ya çevirilmiş dizisidir.

Bayram tatilinde, Cnbc-e'nin bayram ekranına fazla takılmam sonucu Leverage sevdalısı olup çıktım. Üzerine bu hafta her akşam saat 22.00'de eski bölümlerini yayınlamalarıyla sevdam tavan yaptı.

Geçmiş yaşamlarında kendileri de dolandırıcı, hacker, hırsız, dövüşçü olan tipler, bir ana beyin -ki kendisi Nate oluyor-, etrafında serüvene girişip haklıya hakkını teslim edecek çözümler buluyorlar.

Her sakallıyı dede sanmak durumunun bendeki yansıması, çok sevdiğim dizilerin hepsini gerçek sanmak olduğundan bunda da öyle oldu ve keşke ben de onlardan biri olsaydım diye başladım hayalüstü hayallerime.

Onlar derken birbirlerine bağlı, Nate kafalarına yatmayan bir şey söylese de Nate'in arkasından konuşmayan, birbirlerine güvenen, özel hayatlarını oturup saatlerce konuşmalarına gerek kalmadan yaşayarak öğrenen, zor zamanlarında birbirlerine destek veren ekip üyeleri (bu yorumları dizinin dizi olduğunu unutarak yaptığımı göz önünde bulundurunuz :). Bir de tabi adaleti sağlamak için kurdukları zekice planlar var.

Ben böyle bir hayal aleminde yaşayıp giderken iş yerinde müdürün açılmayan link yüzünden istediği dosyaya ulaşamaması ve bana başvurması fırsat bu fırsattır dedirtti. Link bende de açılmadı. Dedim göster kendini Banu, link açılmayınca başka bir link buldum, oradan dosya ile ilgili olabilecek bölümü seçtim, oradan son güncellenen dosyalar derken dosyaya eriştim ;) Bu olay beni fena gaza getirdi.

Ertesi gün yurtdışına gitmek için lokum alınması gerekiyordu, müdür de havalimanından alarak zaman kaybetmek istemiyordu. Dedim ikinci fırsat budur, Lokum paketini şirket civarındaki bir yerden temin ettik :) Şimdi anlatınca kulağa çok basit geliyor amma velakin benim o Lokum paketini masasına koyarken duyduğum heyecan sanki hazineyi Parker yöntemiyle kasadan çıkartıp ekibe sunmaktan farksızdı :)

Ben bütün bir haftayı bu şekilde geçirdim, masasına şirket haberinin çıktığı gazeteyi işaretleyip koymalar, eğitim alacağı eğitmenin internet sayfasını araştırıp bulmalar...

Leverage vari bir hayat devam ederken bugün bu yaptıklarıma dair takdir maili almayayım mı :)

Leverage sen benim kariyer basamaklarımı hızla tırmanmama vesile olacaksın, hadi hayırlısı :)

Sevgilerimle,

LeyLalar Banu

12 Eylül'den itibaren her pazartesi saat 21.00'de, Cnbc-e'de.

Mutluluk

2011-09-06T00:10:00.001+03:00

Mutluluk

* Sabah uyanıp buzdolabı kapağındaki rafın yumurtalar ile dolu olması (bu satırları bir sabah yumurta yiyebilmek icin işe geç kalmis biri yazıyor :)

* Kalabalık bir vapurda burun akarken çantadaki bir tam mendil paketinin sana gülümseyerek, yardım eli uzatmak için kapağını açmasına izin vermesi (bugün de Kaleli Ozge'ye bezelye tanelerinin nasıl yeşil yeşil baktıkları örneğini verdim, sanırım gidişat iyi değil :).

* Artık kuzey ülkelerinin başkentlerini karıştırmıyor olmak; İsveç - Stockholm, Danimarka - Kopenhag, Finlandiya - Helsinki, Norveç - Oslo, İrlanda - Dublin (karıştırmayınca hepsini görme arzusunun olusmasi).

* Sinema Dergisi yazarlarından Uygar Şirin'in Eylül sayısında yazdığı üzere yeni gördüğü Le Bonheur // Mutluluk filmini amatör bir sinemasever olarak önceden görmüş olmanın verdiği haklı kıvanç ;) (farklı film izlemek peşinde koşanlara tavsiye edilir).

LeyLalar Banu

Dedim Ego Bir Sus Artık Ya

2011-09-02T22:16:00.000+03:00

Bugün malum 3,5 günlük tatilden sonra işe gitmek için yola çıktım. Geçirdiğim bol okumacalı, yazmacalı, düşünmeceli tatilden sonra işe giderken kendi kendime;

'Ya iyiydi be tatil' derken,

Bir ses;

'Ne iyisi, sen okuduğun kitapları, yazdığın moleskine defterleri, hayal kurma özgürlüğünü bu işten kazandığın ile sağlıyorsun, o nedenle de işe tıpış tıpış gideceksin' dedi.

'Gidiyorum zaten' dedim, 'vapurdan atlayıp Kadıköy'e geri yüzer bir halim mi var?'.

Ses, sesini yükselterek;

'Bıraksak sen onu da yaparsın' dedi. 'Tutturdun bi senaristik, yazarlık, pizzacılık', hem sana annen ne dedi; 'Bayramda bilmem kim teyzene rastladık, senin şirketin, personelinin haklarına en çok değer veren şirketler arasındaymış' demedi mi?, 'Şu an senin yerinde olmak isteyen kaç kişi var biliyor musun?' diye devam ettirdi.

Yaaa dedim kendime noluyo sabah sabah, iyi ki bi tatil iyiydi, beni besledi, motive etti dedik. Nereden çıktı bu ses?

Biraz düşününce sesin Aykut Oğut'un kitaplarında bahsettiği, insanı bulunduğu kutudan dışarı çıkarmak istemeyen, hep aynı güvenli yerinde kalmasını isteyen Ego'nun sesi olduğu kavradım. Yine Aykut Oğut'a göre değişmek için önce Ego'yu ikna etmek gerekiyordu.

Dedim 'bak Ego, ben zaten işi bırakayım demiyorum, hayatımı anlamlandırmak, hayattan keyif alabilmek için sevdiğim şeylere biraz daha fazla zaman ayırıyım diyorum'.

Karşımdaki ses 'ya bırak Banu, bloga iki yazı yazıyosun diye yazar, iki pizza yedin de yaptın diye pizzacı mı olacağını sanıyosun' demez mi?

Sinirlerime hakim olmaya çalıştım. Vapurdan indim işe gittim. Ego bütün gün bak ne güzel çalışma arkadaşların var, bak ne güzel, huzurlu bir ortam, bak ne güzel imkanlar diyip diyip durdu. Sesimi çıkarmadım çünkü benim ona inandığımı hissetse susardı, benim suskunluğumun onu artık kaale almadığımın bir göstergesi olsa gerek konuştu da konuştu, dedim konuş sen ya devam et elbet bir yerde açık vereceksin.

Eve dönüş yolunda vapurda yanımda oturan bir öğretmen telefonda öğrencisini azarlamaya başladı;

'Ahmet ben Facebook'a yazmadım mı kaldığınız derslerin sınavı için dilekçe vereceksiniz, sınavlara ancak dilekçe ile girebilirsiniz diye,

Ahmet neden bakmıyorsun, neden ilgilenmiyorsun,

Ahmet ben 40 kişinin peşinden nasıl koşturayım, Nolucak diyosun Ahmet nolucak sınıfta kaldın bu sene,

Ahmet pazartesi okula geliyorsun, kaldığın derslerin sınav tarihlerini öğreniyorsun, ben seni bir şekilde sınavlara almaya çalışacağım.'

Bu arada telegöz ve telekulak gibi oldum, bir mahalleyi izlerim, bir yanımdakini dinlerim gerçi kadın gayet bağırarak konuşuyordu.

Daha fazla bu konuşmaya dayanamayarak kalkarken, dedim içimden (dışımdan da söylemeyi isterdim, o günler de yakındır); madem sınavlara alacaktın neden baştan yok kaldın, yok battın diyosun ya, sanki o beş dakika içinde çocuk şimşek çarpmış gibi bilinçli bir öğrenciye dönüşecek, bu azarlamadan hayat dersi çıkaracak. Hayır diyorsan hayıra devam edecektin, o çocuk bir sene daha aynı dersleri görecekti, o zaman karar verecekti, yok zaten sınava alacaksan o zaman gel bakalım yaptığın sorumsuzluk ama ben seni sınavlara alacağım diyecektin.

Bu arada Ego bana demesin mi;

'Bak işe gittin de dönüş yolunda bloga yazacak bir telefon konuşmasına şahit oldun'.

Dedim Ego bir sus artık ya, bütün gün şu öğretmenin Ahmet'e yaptığı gibi beynimi yedin. İkimiz de biliyoruz ki ileride severek yaptığım işi bulduğumda, sen bu sefer, bak ne iyi oldu o günlerde azimle sevdiğin şeylerin peşinden gitmen diyeceksin.

Ego ben gidiyorum, sen ister gel, ister gelme.

LeyLalar Banu

Bayramda Mahalle Anatomisi

2011-09-01T23:04:00.001+03:00

Dün sabah Çınaraltı'nda Sanat Tarihçisi Nirva ile buluşup bayram sabahı sohbeti yapmayı kararlaştırdığımızdan LeyLalar Kuzin Aslı ile Çengelköy'e doğru yola çıktık. Yolda sırasıyla Üsküdar, Kuzguncuk, Beylerbeyi ve nihayetinde Çengelköy'den geçerken Şaşıfelek Çıkmazı, Süper Baba ve Perihan Abla dizilerindeki gibi ailelerin buralarda yaşadığını hayal ettim. Zengin olmayan zaten zenginliğe de prim vermeyen, hayatlarında kendilerine göre dertleri, hedefleri, mutlulukları olan insanlar.

Bu sabah da balkondan uzunca bir süre bizim mahalleye baktım. Dünyanın lunaparka yakın evler kategorisindeki nadir bir evde oturuyoruz. Bu yaz ve özellikle bayramda gündüz 12'den başlayıp gece 12'ye kadar devam ederek ozellikle Ajda Pekkan ile diğer popüler şarkılar ezberletene kadar çalınıyor. Arka fonda bindikleri oyuncaklardan korkan kişi ve çocukların çığlıkları yer alıp tüm mahalle de şikayet edemeden bunu dinliyor, zira lunapark ahalisine bulaşılmaz gibi bir kanı var.

Bu seneki Lunapark Bayram performansının yerinde olmasından, ekonomik krizin Türk halkını vurmadığı sonucunu çıkarıyorum. Bir sonuç da keşke ben de lunaparka gittiğimde o kadar çok bağırmasaymışım, çığlık sesi ne uzaktan ne yakından hoş geliyor.

Kafamı sol yan apartmana çevirdiğimde, karısının evin içerisinde sigara içmesine izin vermediği amcayı senelerdir sigarasını tüttürdüğü balkonunda gördüm. Ne adam sigaradan vazgeçiyor, ne de kadın evde içmesine izin veriyor.

Sol karşı apartmanımızda kime ait olduğunu çözemediğim, bir saat içerisinde 4 kere otoparktan çıkıp geri giren bir araç var. İlk geri geldiğinde bir şey unutmuş olabileceğini düşündüm, ikinci gelişi acaba arabayı yeni aldı da hevesli olduğundan mı gidip gidip geliyor dedim, üçü ve dördü sorgulamadım artık.

Sağ karşı apartmanımızın birinci katında oturanlar için o zamanlar mahallede o adamın ne yaptığı belli değil söylentileri vardı. Her ne kadar başarıya ulaşamasak da ne yaptığını öğrenmeye çalismak bizim için eğlenceli bir konu olmuştu. Nitekim onlar taşındıktan sonra o eve bir türlü kiracı dayanmadı. Bugün farkettim ki kiralık yazısı yine yeniden cama konmuş.

Eski yaz akşamlarında bizim kuzen/arkadaşlardan oluşan çeteyi anneler zor toplarlardı eve. Hırsız-polis, dokuz taş, yakan top, saklambaç, çekirdek seansları... Şimdi tek bir çocuk yok zaten kaldırımlar da lunaparka gelen arabalarla dolu.

Mahalle eski mahalle değil, hele Çengelköy'dekiler gibi hiç değil.

Sevgiler,

LeyLalar Banu

Mutlu Bayramlar

2011-08-31T23:11:00.000+03:00

Herkesin bayramını kutlar, nice sağlıklı, mutlu bayramlar dilerim.

Bayramda İstanbul'da kalmak ile elde ettiğim geniş zamanların sağladığı ayrıcalık sonucunda kendimi kitaptan kitaba, filmden filme atıverip tutmaktayım.

İşte bu gidip gelmeler arasında ipe takılanlar;

Elif Şafak - İskender;

'Diyor ki; Her birimiz öldükten sonra uyandığımızda O bize dört soru soracak: Vaktini neyle geçirdin? Paranı nereden edindin? Gençliğini nasıl harcadın? Ve dördüncü soru, çok önemli: Sana verdiğim bilgiyi ne yaptın?'.

Elizabeth Gilbert - Ye, Dua Et, Sev;

'Büyük Sufi şair ve filozof olan Rumi bir zamanlar öğrencilerinden yaşamda en çok istedikleri üç şeyi yazmalarını istemişti. 'Eğer listedeki herhangi bir madde bir diğeriyle çakışırsa' diye uyarmıştı Rumi, 'mutsuzluğa mahkum edilmişsinizdir'. O, yaşamı en iyi şekilde yaşamanın yolunun tek bir noktaya odaklanmak olduğunu öğretti'.

Jack Trout & Al Ries - Pazarlama Savaşları;

'Futbolda karşındakinin doğrudan üzerine gitmenin sonunun kötü olabileceğini anlamak için uzman olmaya gerek yok.

Futbolda karşındakini yanıltarak, çevresinden dolaşarak ve saf dışı bırakarak kazanırsınız. Attığınız gol sayısı yalnızca bunları becerme yeteneğinizin yansımasıdır'.

Into the Wild filminden;

'Hayatta güçlü olmanın çok gerekli değil fakat kendini güçlü hissetmenin önemli olduğunu, en azından bir kere bile olsa kendini tartmanın, bir kere bile olsa kendini, insanın en antik koşullarının içerisinde bulunmanın, ellerininizden ve kafanızdan başka bir şey olmadan, kör ve sağır taşla tek başına yüzleşmenin gerektiğini biliyorum. Alexander Süperberduş'.

Ve eğer zaman varsa Dustin Hoffman'ın arka arkaya Tootsie, Kramer Kramer'e Karşı ve Yağmur Adam filmleri izlenir.

Sevgilerimle,

LeyLalar Banu

Faire Le Pont

2011-08-27T13:44:00.003+03:00

Faire Le Pont: Tam türkçe çevirisi köprü yapmak olup, Fransızca'da iki tatil günü arasındaki iş gününü de tatile katmak anlamında kullanılan deyim.

Son bir haftadır iş yerinde konuşulan yegane konu bayram tatilinde kimlerin faire le pont yapacağı ve kimlerin burada kalacağıydı.

Son iki gündür // perşembe ve cuma // işten çıkıp Beşiktaş'a doğru yürürken gördüğüm yegane manzara da faire le pont yaptıkları anlaşılan, birçoğunun üzerine 'İstanbul', 'İstanbul I love you' gibi t-shirtler giyen, uzun tatillerine başlamak için otobüs firmaları önünde bekleyen insanların oluşturdukları kümeler.

Giydikleri t-shirtte İstanbul'a ilişkin şeyler yazması, aslında kalmak istediklerinden mi? Yoksa otobüs molalarında nereden geldiklerini belli etmek için mi? Ya da İstanbul'dan hiçbir zaman kaçamayacaklarını , dönüp dolaşıp yine buraya geleceklerini bildiklerinden mi?

Eskiden olsaydı ben de dün akşam o kalabalık ile büyük olasıkla Antalya'ya gitmiş ve yine o kalabalıkla haftaya Pazar Antalya'dan yola çıkıp dönmüş olacaktım. Döndüğümde de her şeye küfrederdim yine yeniden.

Bu bayram ise İstanbul'da kalmaya, değiştirmek istediğim, yetişteremediğim, yazamadığım, okuyamadığım, göremediğim ne varsa yapmaya karar verdim.

Hepsini yapamayacak olsam da yavaşlamak, sele kapılmadan, sakin bir derede akmak şimdilik iyi geldi.

Mutlu Haftasonları,

LeyLalar Banu

LeyLalar, Duymadık Demeyin Diyor :)

2011-08-23T19:51:00.002+03:00

2011 yılının başından beri takipçisi olduğumuz Büyük Ev Ablukada'n bir konser haberi var. Konser davetiyesini Berkun Oya'nın güzel sesinden dinlemek için aşağıdaki davetiyeyi tıklayınız ;)

http://www.buyukevablukada.com/email/BEA_gidenlerden.mp3

İstanbul Modern'de Ekim 2011'de Atölyeler başlıyor; Batı Resim Sanatı Tarihi Semineri, Levent Çalıkoğlu ile Çağdaş Sanat Kültürü, Mario Levi ile Yaratıcı Yazarlık Atölyesi, Türk Resim Sanatı Tarihi Semineri. Detaylı bilgi için;

http://www.istanbulmodern.org/tr/f_index.html

Son haberimiz lezzetli bir haber; Pizzaya benim gibi deliyseniz, Anadolu Yakası Göztepe Parkı'nın karşısına Napoli Pizzası iddiası ile Slow Foodcu Rossopomodoro (kırmızı domates) açılmış. Yarın akşam büyük bir iştahla kendisini denemeye gidiyoruz.

http://www.rossopomodoro.com/worldwide/index.htm

Sevgiler,

LeyLalar Banu

Bölüm 2: Gökçeada

2011-08-17T21:50:00.007+03:00

30 Temmuz gece 2’de kardeşimin gözünün kaldığı :) zeytinyağı-kekik ikilisi ile lezzetlendirilmiş el yapımı sandviçlerimiz yanımızda Beyaz Güvercin (arabam), Kıvırcık Özge, eşi Mimar Onur ve ben Gökçeada’ya doğru yola çıktık.

İlk molamızı Tekirdağ Namık Kemal tesislerinde verdik. Sabahın ilk ışıklarını hissederken Mimar Onur ile mesleğinin zor yanları üzerine sohbete koyulduk. Ne işyeri öğlen yemek molalarımızdaki ‘hadi zaman bitti kalkıp işe dönelim’ dedik, ne de akşamları ‘ertesi gün iş var , zaten dönüş yolu da uzun, eve gidelim artık’ diye lafları birbirimizin ağzına tıktık, saatimize bakmadan güzelce sohbet ettik.

Bizi Gökçeada’ya geçirecek Kabatepe’den kalkan feribot öncesi ikinci molamız Mimar Onur’un Gelibolu’da inşaatına devam ettiği, bitmesine az kalan evleriydi. Artık gün aydınlanmıştı. Evi gözümüzde şurası mangal yakılabilecek, şurası pilates yapılabilecek, şurası misafir odası diye canlandırarak gezdik.

Yayıla yayıla gezerken fark ettik ki saat 8’deki feribota yetişmemiz için çok az zamanımız var, bu kelimeyi kullanmayı artık sevmesem de olanları tüm gerçekliğiyle yazmalıyım :), hızlı bir şekilde Kabatepe’ye yola koyulduk. Saat 8’deki feribota binemedik, biz gittiğimizde yer kalmamıştı.

İkinci feribot saat 9’da kalktı ve güzel bir deniz yolculuğu başladı. Düşündüm ki hedefe varmadan önceki heyecan başka güzel. Uzun zamandır Gökçeada hayali kurarken birden gidiyor olmak bir anda ürkütücü geliyor. Paris’e ilk gittiğimde de aynı şeyi hissetmiştim, uçaktan indiğimde geri dönsem de keşke o heyecan anını bir daha yaşasam demiştim.

Gökçeada’ya varıp içerilere gittikçe dağları, gölü, göletleri, barajı ile buranın söylenildiği gibi bildiğimiz adalardan farklı, büyük bir ada olduğunu kabullendim.

2011 yılında yani bu sene açılan Deniz Kızı Apart’a yerleşip hemen kendimizi Aydıncık Koyu’na attık. Çevredeki Yunan, Bulgar ve Romenler ile kendinizi yurtdışına çıkmış gibi hissetmeniz mümkün. Deniz keyfini yaptıktan sonra Kıvırcık Özge ile tavlaya tutuştuk. Aşağıda gördüğünüz Zinde köy tipi ayran ile zirveyi yakaladım, Kıvırcık Özge’yi 6-0 yendim :)

Buradan sonraki durağımız Lazkoyu’ydu. Burada da deniz keyfi yapıp, yola devam ettik. Sırada Tepeköy vardı. Kıvırcık Özge ile Mimar Onur bu köye giderken ‘herkes sola sapar oysa ki sağa sapıldığında 625 yaşında bir çınar ağacı ve enfes bir manzara vardır’ demesi ile sağa saptık.

Manzaradan iki kare sizler için;

Çınar ağacı ise elleriniz yapraklarına değdiğinde sanki sizinle konuşmak istiyor hissi verecek kadar canlı, güzel ve heybetliydi.

Buradan Tepeköy’e geçtik, kilisede ayin vardı. Kiliseye giden Rumlar, yollarda hayran hayran Rum evlerine bakarak dolaşan bize hoş geldiniz dediler. Adanın her yerinde bu sıcak karşılamayı görmek mümkün. Deniz Kızı Apart’ta da, gidilen büyük otellerin resepsiyonunda isminizi ancak sistemde bulduktan sonra size gülümsemeye başlayan resepsiyondakilerin yerine daha biz arabadan inerken kimsiniz diye sormadan ‘hoş geldiniz Banu Hanım’ diyen apartı işleten ailenin annesi vardı.

Tepeköy’ü de bitirdikten sonra ufak bir duş-hazırlanma molası ile önceden rezervasyon yaptırdığımız Kaleköy’ün sahilindeki ‘Son Vapur’ meyhanesine gittik. Aşağıdaki resim gündüz halidir.

Burada şarabımızı içip mezelerimizi aheste aheste yedikten sonra ben yorgunluktan pes etmiştim ki gezi arkadaşları Yıldızkoy’u görmeden kimseye uyku yok dediler. İyi ki demişler.

Hırkalarımızı, polarlarımızı alıp Yıldızkoyu’na gittik. Üç şezlonga sıralandık. Çekirdeğimizi (Kıvırcık Özge uyarısı ile kabuklarını yere atmadan) çitleyerek yıldızları seyre dalmıştık ki önce bir yıldız kaydı, arkasından yıldızların arasından süzülen uçakları gördük ve birden Kıvırcık Özge ile Mimar Onur, bana daha önce de gördükleri uçağa benzemeyen ama hareket eden yıldızımsı gök cisimlerini gösterdiler.

Sonunda uzaylıları görmüştüm :). Ne kadar uzun zamandır böyle boş boş uzanıp gökyüzünde parlayan cisimlerle ilgili hayallere dalmadığımı fark ettim. Bunu fark edince de gezi arkadaşlarıma gökyüzünde bir yıldızınız olsa adını ne koyardınız diye sordum; Kıvırcık Özge, ‘Özge’ dedi, Mimar Onur soruyu ciddiye almadı, ben de şarabın etkisiyle ‘Star’ koyarım yaratıcı cevabını vererek tüm jüri üyelerinden 10 puan aldım :).

Ertesi gün için Kıvırcık Özge Cittaslow Gökçeada’ya uygun denizsiz sakin bir gün planı yaptı. Önce İmbroz’da organik kahvaltıya gittik. Uzaylılardan konuşarak leziz bir kahvaltı ettik.

Ardından Zeytinli köye gittik. Orhan Karatay’ın Yeri’nde tadını damağımıza hapsederek dibek kahvesi içtik, fal baktık.

Bademli köyünde ikinci çınar ağacımızı gördük.

Yine aynı köyde ikinci katında kapı olan eve rastladık :)

İkinci günü de bu şekilde bitirdik ve dönüşe geçtik.

Dönerken, geçirdiğimiz kocaman iki günde plajda gördüğümüz kişilerle, köyleri dolaşırken karşılaşmanın ya da akşam yemeğinde yan yana masalarda oturmanın, gittiğimiz yerlerde sıra beklememenin, yollardan geçerken arabanın içine birden nüfuz eden kekik kokusunun, maket gibi hareketsiz duran keçilerin, koyunların, yolun ortasında ağır ağır ilerleyen ineklerin hayatın içinde yaşadığımızı fark ettirdiklerini hissettim.

Gökçeada yine gidilesi bir yer, bu kez Gökçeada film festivaline denk getirilebilip, cicirya ve damla sakızlı muhallebi denenebilir, sörf için yılın 300 günü elverişli rüzgara sahip bu adada sörf dersi alınabilir.

Pazartesi sabahı işe gitmek için bindiğim otobüste Saadet Işıl Aksoy’a benzeyen kızı, vapurda sporcu çocuğu gördüm, iki tanıdık görmenin huzuru kapladı içimi.

Bu huzurun yayılmasına fırsat kalmadan bol bol egzoz kokusu, sabah demeden erken demeden basılan kornaların sesleri, isteklerini gerçekleştirememiş, hayatı zorla yaşayan yüzleri de gördüm.

Kaçıp gitmek istemedim bu kez, düşündüm şehrin içinde insan nasıl mutlu olur, nasıl yavaşlar?

Sevgiler,
Banu

Bölüm 1: Slow Banu Slow

2011-08-10T22:12:00.004+03:00

Geçtiğimiz 30–31 Temmuztarihli hafta sonunda Kıvırcık Özge ve eşi Mimar Onur'un uzun zamandırmutlaka görmelisin dedikleri Gökçeada’ya gitme kararı aldık.

İlk kez gideceğimden bu karar ile hemen bir Gökçeada araştırmasına giriştimve Gökçeada’nın Cittaslow yani Yavaş (Sakin) Şehir kabul edildiğinigördüm.

Cittaslow, Slow Food hareketininşehirler için olan bir uygulaması olup, şehirlerde küreselleşmeye ve standarlaşmayakarşı yerel kimliği ve özellikleri koruyan kentler birliğidir. Slow Foodise İtalya’da önce fast fooda karşı bir hareket olarak doğup şimdilerde tümdünyada insanların besin tercihlerinde ve üreticilerin üretim süreçlerinde bilinçlenmesineçalışan bir hareket olmuştur.

Araştırmaya giriştiğimde öncelikleyavaş kelimesinin anlamına baktım çünkü 'yavaş şehir mi?' diye kendimi, yüzümü buruştururkenyakaladım, demek ki yavaşlık benim için olumlu şeyler ifade etmiyordu.

Yavaş, Türk Dil Kurumu'na göre 1.hızlı olmayan 2.yumuşak huylu 3.alçak, hafif 4.hızlı olmayarak anlamlarınageliyordu. Yani olumlu bir anlamı yoktu. Sonra aklıma sene başında alıp yarıda bıraktığımCarl Honoré'nin 'Yavaş!' isimli kitabi geldi. Yeniden okumaya başladım.

Kitabi okurken hayatım gözümünönünden geçti.

Gecen sene iş sonrası ve haftasonu dahil olmak üzere toplam 6 güne yayılan 4 kurs ile saatte 200 km giden bir araçgibiydim. O hızla giderken katıldığım kurslar için arabanın içine anonsgeliyordu; Banu yemek kursundaydı ama yediklerini yakmak için pilates kursunu düşünüyordu,Banu pilatesteydi ama o sırada senaryoya dönüşmesi gereken hikâyesini düşünüyordu,Banu hikâye yazıyordu ama aslında Fransızca konuşsa daha iyi olacaktı…

Şimdilerde ise kursları bitirmişken,bu sefer de yaptığım seyahatler ışık hızındaydı, Nisan ayında günübirlik Hatay,Haziran ayında biri günübirlik iki Atina, bir hafta içinde önce İnebolu oradan Antalyave iki hafta önceki 4 gün içinde Antalya, Manisa, Çeşme, Selçuk, yeniden Antalya’yıturladığım bir seyahatti.

O nedenle bu hafta sonu tek istikametolan Gökçeada, yavaş bir seyahat mi olacaktı? Yavaşlamayı istiyor muydum? Nedenyavaşlamalıydım?

Nedenini aslında anneannemsöylemeye çalışmıştı. Mayıs ayında, doğum günümde anneannemin mezarını ziyaretegittiğimizde koskoca mezarlıkta tam anneannemin mezarının yanından aşağıdakiresimde görülen kaplumbağa çıktı.

O zamanlar anneannemin, bu kaplumbağayı üzerindeçalışarak bitirmem gereken ama benim bir türlü başına oturmadığım KaplumbağaMuno hikâyem için gönderdiğini sanmıştım, şimdi ise anneannemin yavaşlamam gerektiğimesajını gönderdiğini düşünüyorum çünkü anneannem hayatı boyunca elinden ne çıksaen güzelini çıkaran bir kadındı. Yemek mi en lezzetlisi, örgü mü, dikişmi en düzgünü, bulaşık mı en pırıl pırılı... Çünkü elini attığı her işi sadeceo işle uğraşarak sakin yapardı, telaşlı hareket etmezdi, elindeki olmadı mı saatlerini, günlerini de alsa da yine yeniden yapardı.

Hızlı olduğum ve bu hızın hayatımahiçbir şey kazandırmadığının idraki ile yavaşlığı anlatan kitabı, çözüme bir anönce ulaşmak için daha hızlı okumaya başladım, hızlı okudukça da kendimekızdım.

Kitaptan, sayfa 104;

‘İvme arzusunu nasıl yatıştırırız?

…. Bunu geliştirme yöntemlerinden birisi az şey yapmak çünkü hızlanmanıntemel nedenlerinden birisi yoğun bir programa sahip olmak. Diğer yöntemse yavaşgitmekten memnun olmayı öğrenmek.’

Programları daha aza indirmem ve yavaşlığıniyi bir şey olduğuna inanmam gerekiyordu. İlk iş şirket maillerimin iPhone’umadüşmesini engelledim sonrasında anneannemin kaplumbağası aklımda yanına bir dehepimizin bildiği Tavsan ile Kaplumbağa hikâyesini aldım;

‘Tavşan ormanın en hızlı koşanı olduğu için böbürlenirken kaplumbağaona meydan okur, onu geçebileceğini söyler. Tavşan bunu duyunca gülmektenyerlere yatsa da yarış yapmayı kabul eder. Yarış başlar. Tavşan hızlıca koşar. Geriyedönüp baktığında kaplumbağayı göremez, o gelene kadar bir ağacın gölgesindedinlenmeye karar verir, bu karar onu uykuya götürecektir. Uyandığında isekaplumbağa onu çoktan geçmiş, bitiş çizgisine yaklaşmaktadır. Tavşan ne kadar çalışsada kaplumbağaya yetişemez ve ormanın belki de en yavaşı diye bilinen kaplumbağayarışı kazanır.’

Bu hikâye ile The Hours grubunun ‘Aliin the jungle’ parçasının başlangıç sözlerini bir kez daha hatırlayalım;

It's, not, how youstart, it's how you finish,
And it's, not, where you're from, it's where you're at,

Bu yazının bitiminde Yavaş isimli kitabı da bitirdim. Sonundakitapta yer alan Harvard lisans okulu dekanının ‘Olabildiğince kısa bir zamana ne kadar çok şey tıkıştırırım diyedüşünmek yerine neyin önemli olduğunu bir durup düşün’ sözleri aklıma iyiceyer etti.

Yavaşlamaya ilişkin olumlu düşünceler, Kıvırcık Özge, Mimar Onur ve bizigötüren Beyaz Güvercin ile 30 Temmuz gece 2'de yola çıktık.

Gökçeada bölümü haftaya buradaolacak.

Sevgiler,

Banu

yaniii

2011-08-03T01:08:00.004+03:00

bu aralar günlük burç yorumlarını okuyorum.. bu korkunç! keyfim belki (!) iyi olacakken gereksiz yere densiz bir yorumla moralim bozulabiliyor, ne gerek varsa?
ya da keyfim sürüm sürüm sürünürken cıvıldak bir yorum beni "belki herhes dahil ama ben hariç" diye düşündürüp bu sefer 2 kat çöküyorum!
peki neden okuyorum ben bu yorumları? bazen anlamsız şeyler yapabilen biriyim, onun dışında alışkanlık oldu galiba..
bir de benim burcumun yorumu sefil mi sefilken onunki süper olmuyor mu! hadi şimdi ben aklıma mukayyet olayım.. mümkünsüz :(
burçlar, özellikleri, konumları, yıldızları, haritaları falan filan püsürleri tamam da günlük burç yorumu konusuna bulaşmayın, bulaştırmayn, bulaşanı insanlık namına uyarın.. bence yani..
bugün ben karamsar ve huzursuz olacakmışım, o ise eğlenceli ve keyifli bir gün geçirecekmiş! ah ah..
ben ettim siz etmeyin :/

aslı bu dip not sana: hala sözüm söz. valla billa :) camın öte tarafına takılmak yok.
bakma bu saçmalıkları okuduğuma, unutur giderim sabaha ;)

hayko& nilüfer klibi güzel olmuş izleyin.
bi de model' den pembe mezarlık ile buzdan şato hoşuma gitti çok.
son takıntım patrick wolf ise kesinlikle listede olmalı.
bir de ne diyecektim.. no strings attached filmi bana kesinlikle iyi gelmedi.

***yeni blogger görüntüsü çok tuhafıma gitti ama alışırız heralde..
sevgiler..

öz.

Portfolio Bölüm 3: Beni Havaya Kaldır

2011-07-29T20:21:00.000+03:00

Yazıdizisinin son bölümüne geldiğinize göre İtalyancada ‘beni havaya kaldır’anlamına gelen bir tiramisuyu hak ettiniz demektir. Çünkü artık sadece ayağadeğil havaya kalkmak için kendinizi, sınırlarınızı zorlamanın zamanı geldi.

Röportajiçin hazırlıklar sürerken,

Egoyuikna ederken,

Röportajıyaparken,

Tamamlayıpmerdivenleri neşe içinde inerken,

Hemensonrasında LeyLalar Aslı’ya elimde terziye yaptırdığım örnek bez çanta ilegiderken,

Buröportajı yazmak için tüm bir hafta ses kaydını dinlerken,

Yazıyıbir izin günüm olan 25 Temmuz gününde sabahtan başlayarak yaklaşık 7 saatboyunca kalkmadan yazarken tek bir şeyi fark ettim;

Neistediğini anladıktan sonra bunun sana gelmesi için ödemen gereken bedel,harekete geçmek.

Hareketegeçtiğinde önüne çıkan, engel sandığın şeyler için çözüme odaklanma, farklıyöntemler deneme, çabalama, çalışma sana istediğini getiriyor.

Bundan3 yıl önce Starbucks eğitiminde tanıştığım kişinin işinde nasıl mutlu olduğunuöğrenmeyi istemiştim, isteğimi 3 yıl sonra bugün gerçekleştirdim; hayatta mutluolmasının temeli uğruna savaş verdiği bir derdinin olması.

Kendimihavaya kaldırmama yardımcı olduğu için Ferhat Tümer’e ve ekibine bir kez dahaçok teşekkür ederim. Umarım ilk yeni dönemde ve öncesinde yenidengörüşebiliriz.

Portfolioöğrecilerinin yazdığı, Cem Temiz’in bestelediği ‘Yap ya da Git’ MODEL feat. ile bitiriyorum;

‘Yap ya da git işte.
Kalk her düşüşte.
Artık pes etmek yok!’

http://www.facebook.com/video/video.php?v=167198333321830

buradanda dinleyebilirsiniz;

http://tinyurl.com/2uynz7m

Sevgiler

Banu

Portfolio Bölüm 2: Anlatma Yap

2011-07-28T18:58:00.005+03:00

Kaldığımızyerden yani röportaj kararından devam ediyoruz.

19 Temmuz 2011

Birkaçrandevu tarihi ertelemesinden sonra Portfolio’dan Nazlı Hanım ile 20 Temmuzakşamı saat 18.30 için karşılıklı onaylaştık. Ben bir koşu markete muz almayagittim. Röportaj için tek eksik muzlu kekti. Eli boş gitmek olmayacağı gibi,tatlı bir sohbet olmasını diliyordum. Gece12’de muzlu kek pişti.

20 Temmuz 2011

Büyükgün geldi. İş yerinden 17.30’da çıktım. 18.20’de hedef noktama vardım bu dademek oluyordu ki muzlu kekin üzerine sürülecek Nutella’yi almak için vaktimvardı.

Elimdeçantam, muzlu kek-Nutella torbam ve notlar aldığım/alacağım defterler, kalemlerile Portfolio’nun kapısını mülakattan sonra ikinci kez çaldım.

İçerigirdikten sonra heyecanlı, mutlu, korkulu, meraklı bir şekilde biraz bekledim.

FerhatTümer’e muzlu keki, Nutella’yı uzattım, o an ne düşündüğünü öğrenmeyi çokisterdim. Konuya geri dönüyorum, ekibini röportaja çağırarak Portfolio’nundünyasına daldık.

ÇocuklarReklamcılık & Portfolio Reklam ve Yaratıcılık Okulu, Ferhat Tümer’inkendini bulma süreci ile oluşmuş. Bu sürecin başında, Ferhat Tümer, AskeriLise’de yazı ve şiir ile ilişkisini, yazının insanlar üzerindeki etkisini,duygularını yazı ile ifade etmesini, sonrasında merak duygusunu, sürpriz yapma,insanları şaşırtma ve farklı olma isteğini keşfetmiş.

3yıl boyunca yaptığı bankacılık mesleğinde ise hayattaki amacının para kazanmakolmadığını anlamış. Bildiklerini ifade edebileceği, kendisini tanımlayanözelliklerle hayatta kalabileceği mesleğin reklamcılık olduğuna karar vermiş.

ÇocuklarReklamcılık 2006 yılında, Portfolio Reklam ve Yaratıcılık Okulu ise 2009yılında kurulmuş.

Busüreci dinlerken kafamda kendisini, sürüden ayrılmış, varsa kurda da yemolmamayı başarmış olarak konumlandırmıştım ki bunu sorduğumda yanıtı sürüdenayrılmış olsalar bile kendilerinin de karşısına türlü türlü zorluklarçıktığını, bunlara şaşırmayı ya da bu zorluklarla karşılaşmamak için sürüdekalmayı saçma bulduğunu ifade etti.

Zorluklarlakarşılaşsa bile bunu aşabilen Portfolio’yu insanların tercih etmesinin sebebiinsanların gözünde olmayanı oldurması, isteklerine ulaşmada kendileriniharekete geçirip yol açması mıydı? Ferhat Tümer’in yanıtı ‘neye olmayan dediğimizin’sorgulanmasıydı; ‘hakkın olanı istediğinde, bu isteğin için tüm malzemeyitoplar, tüm emeği gösterirsen her şey mümkün’. Nokta.

Portfoliohakkın olanın ne olduğunu, bu uğurda tüm emeği göstermeyi, tüm malzemeyitoplamayı mülakattan başlayarak disiplinli bir şekilde, katılan tüm öğrencilereöğretmeye çalışıyor. Disiplin denilince aklımıza gelen sabah 7’de kalk, 12’deyemek ye, akşam 9’da yat değil. Yapmazsan, emek vermezsen olmaz disiplini,bahane üretmeme disiplini, kurallara uyma disiplini.

Öğrencilerineyaşadığım hayat benim hayatım mı, olduğum kişi ben miyim, gitmek istediğimyerde miyim, kendimi kandırıyor muyum sorularını sordurtan, insanların bilerekveya bilmeyerek empoze ettiği şeyi istememeyi, kişiyi ne istediğini bildiğikafaya getirten özellikleriyle Portfolio, reklamcı olmak isteyenlerin dışında dabirçok farklı meslekten kişinin başvurduğu bir yer.

Tümbu anlatılanlardan sonra içinizde bu okulun öğrencisi olma isteği uyandıysaokulun öğrenci alma prensibine bakmakta yarar var. Ferhat Tümer ve ekibi mülakatlarda sordukları soruların cevaplarından çok, o insanın gözünebakıp oradan da içini görüyorlar. Kendinden vazgeçme, kendini değişime bırakma,içindekini çıkarma isteği var mı? Kendisinin bu konuda verdiği örnek şöyleydi; ‘İkimusluğun altındaki bardaklar su akmadığı için dolmuyor. Birinde su yok akmıyor,diğerinde ise musluk tıkanmış. Biz o tıkanıklığı görüyoruz ve birlikteaçıyoruz’.

Buokula girmek için doğru zaman sizin saatlerce üzerinde düşündüğünüz,konuştuğunuz şeyleri harekete geçirme isteğinizin içinizden taştığı, bu gücükendinizde gördüğünüz zamandır. Ve girdiğinizde de burada sıklıkla duyacağınızcümle büyük ihtimalle ‘Anlatma, yap’, olacak.

Yarınson bölümde görüşmek üzere.

Banu

Portfolio Bölüm 1: Her şey Starbucks Kahve Eğitimi ile başladı

2011-07-27T21:38:00.002+03:00

3 Kasım 2008

3Kasım 2008’de ne istediğimi bilmeden, ne istemediğimi bilerek 3 yıllıkişimden istifa etmiş ve işyerindeki son günümü geride bırakarak, akşamına sevgilidostum Nirva ile kendimizi Caddebostan Starbucks’taki kahve eğitimine atmıştık.

Kahveeğitimcisi Saadettin, bize bir yandan kahvelerin özelliklerini anlatırken biryandan da hangi kahve ile hangi tatlıyı yiyeceğimizi öğretip, değişik tatlartattırıyordu. Tam bu esnada yan masadan bizim yeni Starbucks elemanlarıolduğumuzu düşünen rahat ve içten kişi sohbetimize kısa da olsa dahil olmuş,eğitimimize neşe katmıştı.

Saadettin’inverdiği bilgiye istinaden Starbucks’ın yukarısındaki reklam ajansının sahibiolduğunu öğrendiğimiz bu kişi için o günlerde ‘ne kadar şanslı, işten çıktığındabile bu kadar neşeli ve hayat dolu olabiliyorsa hayatta yapmak istediği işibulmuş, acaba nasıl bulmuş?’ diye düşünmüştüm.

15 Mayıs 2011

Aradanyaklaşık 3 yıl geçmiş, istemediklerim daha bir netleşirken, tutkuylabağlanabileceğim arzum, hedefim konusunda büyük bir boşluğun ortasındaydım.Yeni işimde 2 seneyi devirirken bir yandan da ne istediğimi arayış yolculuğunadevam ediyordum, kurstan kursa atlıyordum. 15 Mayıs 2011’de bir kariyerdanışmanı ile çalışmaya başladım.

14 Haziran 2011

Kariyedanışmanı, 3. görüşmemizde bana ‘reklam yazarlığını hiç düşündün mü?’ diyesordu. Ben de düşünmedim diye cevapladım ve cevabımdan sonra düşünmeyebaşladım :)

15Haziran 2011

Yukarıdakigörüşmeden 1 gün sonra 4 numaralı otobüs ile işten eve dönerken Starbucks’ın üzerindekocaman bir yuvarlağın içindeki ‘Portfolio’ tabelası dikkatimi çekti. Birden 3Kasım 2008’deki akşamı hatırladım. Hemen internet sitelerine girdim, Reklam veYaratıcılık Okulları olduğunu gördüm. Okula girmek için mülakata girmekgerekiyordu, ben de bir mail attım. Burçin Hanım ile yaptığımız mail/telefongörüşmeleri sonunda 22 Haziran gününü mülakat için kararlaştırdık.

22 Haziran 2011

Hiçbiraraştırma yapmadan sadece internet sitelerine şöyle bir göz gezdirerek mülakatagittim (övünerek söylemiyorum ne geldiyse başıma araştırma yapmadan gittiğimdengeldi). Karşımda 3 sene önceki kişi. Bu kez ciddi, mesafeli, hatta sankisinirli. Sorduğu sorular ve benim cevapsızlığım karşısında yerin dibine girdim.

Biryandan sinirlenirken bir yandan da ‘oh be sonunda benim kırılıp kırılmayacağımıdüşünmeden benim bile sıkıldığım, değiştirmek istediğim özelliklerimi,sorularıyla bulup gün yüzüne çıkaran biri var karşımda’ dedim.

Bunlarıderken bir yandan da ‘sakın kaçma Banu, olduğun yerde kal, soruları elindengeldiğince cevapla, sonuna kadar bekle’ diye kendi kendime tekrar ettim. FerhatTümer ikinci mülakat için yeşil ışık yaksa da dengesiz harcamalarım yüzündenayarlayamadığım bütçem ile Aralık ayındaki dönem için beklemeye karar verdim.

26 Haziran 2011

Mülakatınüzerinden 4 gün geçmiş halen kendime gelememiştim. Kime anlatsam ne işin varorda, kendine iş çıkarıyorsun diyordu. Ben ise Portfolio’da, kurucusu/lideriFerhat Tümer’de, ekibinde bir sır olduğunu düşünmeye başlamıştım. Bu sırrıortaya çıkarmak için kendisinden röportaj isteğinde bulundum. Aynı gün gelenolumlu yanıt ile Ferhat Tümer’i, Portfolio Reklam ve Yaratıcılık Okulu’nu,Çocuklar Reklam’ı didik didik araştırmaya başladım.

26 Haziran – 20 Temmuz 2011 Aralığı

Hayatımınen verimli dönemlerinden biri oldu. Mülakattaki sorular, ulaşabildiğim FerhatTümer yazıları, Portfolio mezunlarının görüşleri, diğer mülakatların notları,kendi kendime kurduğum bağlantılar, anlam yüklemeleri, Ferhat Tümer’inçevirisini yaptığı Paul Arden kitapları -Aklını Kullan Aksini Düşün, Mesele NeKadar İyi Olduğun Değil Ne kadar İyi Olmak İstediğin- derken 1 ay geçti veröportaja hazırdım.

Yarınröportaj ile devam edeceğiz.

Banu

Kıyamet Ortasında, Şans Meleğim Nerelerdeydin?

2011-07-19T06:50:00.004+03:00

Tatilden döndüm, tatil dönüşü depresyonuna girmedim dedim. Perşembe akşamı tekrar yola çıkacağımdan olabilir dedim ;) Tam böyle ben böbürlenirken oh be tatil dönüşü sendromunu da atlattım derken, akşam tüm ağırlık üzerime çöktü.

Planladığım çoğu aktiviteyi ev içinde yapmaya halim kalmadı ve saat 9 gibi yattım.

Sabah kalktığımda arka fonda Kenan Doğulu'nun şarkısı belirdi;

Şans Meleğim Nerelerdeydin
Tam Zamanında Geldin,
Süper, Süper :)...

Şarkının gazı ile hayatta nabzı atanlara daha bi yakından bakıyım dedim;

* Çok Çalışmak

Bu kişiler yılmadan, bıkmadan, söylenmeden çok çalışıyor, gece-gündüz, haftaiçi-haftasonu.

* 'Hayır'ı cevap olarak kabul etmemek

'Hayır' onlar için bir cevap değil, sinek vızıltısı. Bu cevabı aldıklarında emellerine ulaşmak için yöntem değiştirip yeniden sadırıyorlar.

* Kendine Güven

Karşılarındakileri dinliyorlar, en son kararı yine onlar veriyorlar. Karşılarındaki ne kadar moral bozucu olursa olsun yaptıkları işin doğruluğuna inanıyorlarsa yapmaya devam ediyorlar.

* Spor = Disiplin

Bu kişilerin daha öncesinde bir spor takımında yer aldıklarını not ettim. Maçlara hazırlanırken yapılan antremanlar bu kişilere disiplinli olmayı öğretiyor olabilir mi? Disiplin olmadan tüm bu çalışmaları yapmak imkansız. Spor disiplini, maça kazanmak için çıkma fikrini zihinlere kazıyor yani bir işe başlarken bu disipline sahip kişiler baştan kazanmak için başlıyorlar. Olumsuz düşüncelere yer yok.

* Küçük denizde büyük balık olmak

İstanbul gibi yerlerde benzerler arasında kaybolmak mı küçük yerde kendi özerkliğini ilan etmek mi? Bu başlıkta kararsızım... İstanbul'daki başarılı kişilere baktığımda belli dönem için başarıları yüceltiliyor sonra kendilerinden daha büyük başarılar bekleniyor. Antalya gibi kendine göre büyük, İstanbul'a göre küçük yerlerde ise bir kere başarılı oldun mu insanlar seni unutmuyor gibi geliyor.

Yazımı Rafet El Roman'dan Direniyorum ile bitiriyorum ;)

Direniyorum acılarına yine dünya
Yalanmış aşkların da
İnadına yaşıyorum ama sorma
Kıyamet ortasında...

Banu

I have no pulse

2011-07-16T11:40:00.005+03:00

Eat, Pray, Love filminde Liz Gilbert (Julia Roberts) kendini bulma yolculuğuna çıkmadan önce en yakın arkadaşına başlıkta cümleyi söylüyordu; nabzım yok, yaşamıyorum...

Mart ayında gittiğim bir falcı gözlerimin içine bakarak; sen gerçekten yaşıyor musun dedi? bırak bu kadar düşünmeyi harekete geç...

Bugün denizden tek başıma dönerken tüm bunları nasıl yazacağımı düşünüyordum ve karşımdan gelen çocuğun üzerinde 'Think Less, Live More' yazıyordu :)

Şimdi toparlamaya çalışırsam, etrafıma baktığımda nabzı atanlar, nabzını duymak için çabalayanlar ve nabzı atmayanlar var.

Kardeşim Gıda Mühendisliği okuyor ve bir onceki gece ailece gittiğimiz yemekte bize bir aylık stajında neler yaptıgını anlatırken nabzının sesini 1000 km uzaktaki bir kisi bile duyabilirdi. Diger arkadaslarının aksine cumartesileri de dahil her gün stajına giden, her bölümü gören, her bolumde kendine yetecek zamanı ayıran, ustalar ile konuşan, onlardan bilgi toplayan, temizlenecek bir kazan için öne atılan bir kişi. Yoruluyor, zaman zaman sıkılıyor, zaman zaman sinirleniyor çünkü hayatın içinde...

Kendime baktığımda ise hep önüme yok senaristlik, yok pizzacılık gibi son hedefler koymuşum. O noktalar o kadar uzak ki ve ben düşünmeyi o kadar çok seviyorum ki o noktayı düşüne düşüne o noktaya ulaşmanın ne kadar zor olacağına karar veriyorum.

Bugun denizde tek başıma bunu düşündüm ve kendi kendime dedim ki küçük adımlar at, bırak nihai noktayı, seni yoran, silkeliyen, zorlayan küçük adımlar at, nabzını duy artık...

Yukarıdaki resimdeki kişiden aşağıda fili kendinden itecek güce sahip kişiye dönüşme zamanı;

Banu

Berat Kandiliniz Mübarek Olsun...

2011-07-15T22:22:00.005+03:00

Bugün mübarek bir gün.. İnanan kullar için duaların bolca yapılacağı, tövbelerin bolca edileceği, rahmetin tüm yeryüzünü kaplayacağı kutsal bir gün...
Biliyoruz ki bugün birçok insan sevdikleri için, kendisi için dualar edecek.. Mesajlarla, maillerle yazıp gönderecek..
Ben de, bana ulaştırılan bir duayı sizlerden esirgemeye hakkım olmadığını düşünerek buradan göndermeyi istedim..

"Allah'ım!
Gecen gündüzü nasıl kapladıysa ve örttüyse, kulunun günahlarını ve hatalarını
bu dünyada ve ahirette öyle ört.
Benim bilmediğim, seninse bildiğin sıkıntılarını gider.
Benim hiçbir şey yapamadığım dertlerine sen deva ol.
Her sarsıldığında tutamadığım elini sen tut. Her incindiğinde yüreğine yakın merhemini sen sür.
Cennetinin en güzel yerine al ve bir daha çıkarma."

Dualarımız kabul olsun,

Aslı.

AŞK?

2011-07-14T09:30:00.002+03:00

İnebolu'dan Antalya'ya geçerken önümde 16 saatlik bir yolculuk vardı. Yanımda kitaplar, moleskine'ler, beyaz leblebi gibi yolluklarım ile yolculuğa hazırdım.

İnebolu - Kastamonu arası sakin ve kısa geçti.

Kastamonu - Antalya arasında ise otobüste önümde duran ekrandan sırası ile Aşk Tutulması, Yes Man filmlerinin tamamını, Ice Age ve Ironman filmlerinin de yarısını izledim.

Dün de Antalya'yada L'Arnacoeur // Gönül Avcısı'nı izledim.

Tüm bu filmlerden sonra beynimde bir şimşek çaktı; insan kendini bulmadan, geçmişi ile yüzleşmeden aşka kendini bırakamıyor. Nasıl mı? Hep birlikte filmlere gözatalım.

Aşk Tutulması;

Futbolu bir inanca dönüştüren kahramanımız maçlar için totem yapıyor, mesela bir maçı alamayacaklarını düşünüyorsa izlemiyor, maç bitinceye kadar maç ile ilgili hiçbir şey duymuyor ya da izlerken arkadaşı ile uydurdukları tekerlemeyi söylüyor. İş aşka gelince kahramanımızın aşık olduğunu görüyoruz, kendini tamamen aşka bıraktığı an ise aşkını kurtarmak için sevdiğine totem yaptığı zaman yani kendi inancını o aşkla bütünleştirdiği, kendini kabullendiği an.

Yes Man;

Bu filmdeki kahramanımız karısının kendini terk etmesinden sonra hayata tutunamayıp, bu kayboluş durumu içinde olmaktan da rahatsız bir kişilik. Karşısına çıkan 'Yes' grubu sayesinde evrenle bir anlasma yapıyor ve her seye evet demeye baslıyor. Bu noktada kahramanımız fırsatları degerlendirdiği, hayata geri döndüğü için aşkı da buluyor diye görüyoruz. Fakat o da ne biz onun sırılsıklam aşık olduğuna inandığımız anda, kahramanımız kızın birlikte yaşama teklifine şüpheyle yaklaşıyor. Ve tabi ki araları bozuluyor. Kahramanız yeniden kızı kendine döndürdüğünde artık her şeye evet dememesi gerektiğinin farkında, istediği şeylerin bilincinde, sosyal, birçok arkadaşı olan, dönüşümünü tamamlamış biri.

Son filmimiz L'Arnacoeur (digerlerini yarım izledim, degerlendirmeye almıyorum);

Bu filmde ise kahramanımız korktugu zaman geri çekilen biri. Boks yaptıgı zamanlarda iyi bir boksor olacagı tahmin edilirken aldiği ağır bir darbeden sonra boksu bırakmış. Yine kahramanımız aşık oluyor o da ne yine tırs tırs geri çekiliyor ve sonraki sahnede kahramanımız kendinden iki kat iri bir adamı bokstan gelen yeteneği ile deviriyor ve o sahneden sonra kızla birlikte olabileceğine inanıyor.

Eee Banu, sonuç derseniz, sonuç şu, kendime 1 Aralık'a kadar zaman koydum, neyse geçmişle, kendimle kıramadığım kod, bu kodu bulup yerle bir edeceğim. Siz de kendinizi aşık hissetmiyorsanız karşınızdakinden sizin içinizden sizi çıkarmasını beklemek yerine siz kendinizi bulun.

Sıcak beni böyle yaptı :)

Banu

LeyLalar Banu, İnebolu'dan bildiriyor :)

2011-07-12T19:58:00.004+03:00

İnebolu'ya gelmeden once tatile nereye gideceksin diyen herkese İnebolu - Kastamonu'nun ilcesi - diyordum. Kivircik Ozge de 'Banu insanlar İnebolu'yu biliyordur herhalde devamli belirtme Kastamonu'nun ilcesi diye' dedi. Ben de dusundum, evet ya biliyorlardir herhalde dedim ve bir sonraki soran kisiye sadece İnebolu'ya gidiyorum dedim, karsimdaki neresiydi orasi dedi :))

İşin aslı İnebolu sadece Kastamonu'nun ilcesi de degilmiş, gelince anladim.

İnebolu, Antalya deniziyle boy olcusecek guzellikteki denizi, dunya bu sensin dedirten gundogumu ve gunbatimi, her aksam cay bahcelerinden yukselen muzigi ile insani dansa davet eden nesesi, girdigimiz dukkanlarin tarihi kokusu (tarihi İnebolu doneri-1858'den beri), Kurtulus Savaşı cephanelerini İstanbul'dan Ankara'ya tasiyan kilit nokta olmasi, Ataturk'un sapka devrimini burada yapmasi, dut agaclari, delikli pidesi ile turizmin gozbebegi olabilecekken mütevazi kalarak kendini gizlemeyi seçen bir belde.

İnebolu'da kadınlar mücadele ederken sakin kalmayi, kendilerini arkada gostermeyi, hayata tutunmayı, hayatı oldugu gibi göğüslemeyi beceren kadınlar.

İnebolu'da gençler kaliplarin icinde degil, karsisindakinden hoslaniyorsa gozunun taa icine bakan, gerekirse laf atan, bilgisayar ya da telefon ekranina esir olmayan bireyler, simdilik.

İnebolu'da yaslilar ellerinde bastonlari, yokus çıkan, agaclarından kendi elleriyle dut toplayan, dugunlere giden, düğünlerde gözlerin aradığı, dondurma, mısır yiyen hayattan kopmayan sevimli ihtiyarlar.

İnebolu'da hayat duragan gibi gozukurken, insanlari, belediyesinden, siyasetten, komsunun oglunun sunnetinden, birisinin olumunden, dogumundan internetsiz haberdar oluyorlar. Bunun icin birbirlerine selam verirken iki dakika durup sohbet etmeleri yeterli oluyor.

İnebolu, sehirde yasayan insanin bir haftalik degil belki ama bir haftasonunu gecirmeyi hakeden yerlerden. Gelindiginde denizine girilmeli, Turk Ocagi ziyaret edilmeli, Tarihi İnebolu doneri yenmeli, Boyranalti'nda yurunmeli, İnebolu hatirasi hamsi magnet ya da masa ortusu alinmali ;)

Bir kac fotoda ekliyorum;

Hamsi Magnet :)

Günbatımı - Küçük Prensi hatırladım bu kareyi çekerken =)

Gün doğmuş, yürüyüşe çıkmıştım, saat sabah 8. İstanbul'da olsa Caddebostan sahili dolup taşmışken burada yollar boştu.

Oğuz Atay

Tatil Antalya'dan devam ediyor ;)

Banu

Tatile Giderken Yanima Aldiklarim

2011-07-08T19:44:00.002+03:00

Parfum: Dolce & Gabbana Light Blue

Kitap: Seker Portakali (evet, bu kitabi henuz okumadim), Parfumun Dansi'nin kalan yarisi, Kaleli Ozge'nin tavsiyesi uzerine Çoluk Çocuk Patti Smith.

Dergi: Sinema

Film: Kivircik Ozge ve dvdcimiz Erdem tavsiyesi ile Arnacoeur, Kucuk Deniz Kizi Ponyo ve Larry Crowne (Julia Roberts & Tom Hanks, bugun vizyona giriyor)

Duygu: Huzur, sakinlik, cesaret, mutluluk

Yemek: İnebolu ve Antalya yoresel tatlari yani doner ve tahinli her sey.

Teknoloji: iPhone ve fotograf makinem

Hayal: Ask (tam tarifini veriyorum; Kacak Gelin'deki Julia Roberts/Richard Gere ya da Aska İki Hafta filmindeki Sandra Bullock/Hugh Grant askindan)

Moleskine: 12 ay günlük Cep Moleskine ve Le Petit Prince Cep Moleskine

Karakter: merakli, yenilikci, gizemli

Dilek: ne yapmak istediğimi bulmak

Hepsini yanima alarak şu dakika itibariyle tatile cikiyorum, hadi eyvallah :)

Haftaya pazartesi görüşmek üzere.

Banu

Mutlu Prens + Kafe Pi + Va Piano + Kadın-Erkek İlişkileri

2011-07-07T21:57:00.002+03:00

Geçtiğimiz pazar ya da cumartesi emin değilim televizyonu otomatik kapamaya almış bir şekilde koltukta uyuklarken televizyondan Oscar Wilde'in Mutlu Prensi'ni çok severim, sayısız kez okumuşumdur diyen bir ses geldi. Ben, ne prens mi ne prensi, nerede, Küçük Prens'in dışında bir prens daha olabilir mi diye uykudan fırladım.

Pazartesi günü de doğruca Remzi Kitabevi'ne gittim. Kasadaki kıza sordum, kız kitabın ismini sisteme yazdı, bana döndü ve çocuk kitabı?? dedi. Tamam dedim çocuk kitabı, istiyorum ben o kitabı, ne yani büyükler çocuk kitabı okuyamaz mı?

Çocuk kitapları bölümünde 3 çalışanın 10 dakikalık araması sonucu İngilizcesi'ni ben buldum, daha sonra Turkce'sini de cocuk kitabı okumadıkları her hallerinden belli mağaza çalışanlarından biri buldu.

Kitabı aldım almasına, okudum okumasına da televizyondaki kadının sayısız kez okudum, her okuyuşumda gözlerim dolar, çok severim, cümlelerini bu hikayenin neresi hakketti anlamış degilim. Sevene mani olmam, ben sevmedim...

Yarın itibariyle bir haftalık izne çıkıyorum. Gitmeden uzun zamandır görmediğim arkadaşlarımla program yaptık. Salı akşamı Beşiktaş Kafe Pi'ye gittik. Siparis sırasında istediğimiz 36tl lik şaraba yok demeyen garson şarabın yok olduğunu öğrenince bizden özür dileyerek 51tl lik şarabı aynı fiyattan servis edebilecekleri belirtti. Aferim dedik, şarabı istedik.

Hesap gelince ikisini birden yazdıklarını gördük, ee noldu şimdi dedik hesabı geri gönderdik. Yeni gelen hesapta 51tl lik şarap 28tl'ye, yiyeceklerimiz de %15'lik indirime uğramışlardı.

İlk gelen hesabın düzeltilmiş hali ile neredeyse yarısını ödeyerek güle oynaya çıktık. Bravo müşteri memnuniyetini kendine sadece ilke edinmekle kalmayıp uygulayan Kafe Pi'ye ;)

Dun aksam da benim pizza merakım başladığından beri Banu mutlaka Va Piano'nun pizzasını denemelisin diyen Özge ve bir başka arkadaşımızla sonunda Va Piano'ya gittik. Ben FLAMMKUCHEN yedim. İçerisinde labne sos, mozarella, kırmızı ve taze soğan, dana bacon vardı. Neden bunu seçtiğimi soracak olursanız geçen haftalarda buluştuğum bir şef yaptığı en güzel pizzanın tarifini aynen böyle vermişti. Onun elinden nasıl olur bilemem ama dün akşamki gayet başarılıydı.

Burada yok olan bir ürün ya da bizi memnunsuz edecek bir şey olmadığından hesabın tümünü ödedik :)

Oradan çıktık ve kendimizi tabi ki Starbucks'a attık. Evimize gelmiş gibi yayıldık. Bize katılan Özge'nin eşi kadın-erkek ilişkileri konusunda bana bir haftalık kurs başlattı. Kurs bilindiği üzere benim hayatımın anahtar kelimesi :) Nerede kurs orada ben.

Dün akşam hızlandırılmış 3 ders aldım,

1. Kendine güvenmek gerek, bunu için düzgün bir fiziğe sahip olmak gerek, bunun içinde spor şart.

2. Erkek gelecek kadın gizemini koruyarak yaklaşacak.

3. Erkek kadında ilk dudak, göğüs ve kalçaya bakar. Bunlara özen göstermek gerek.

Diğer dersler tatil dönüşüne kaldı. Gerçekten merak ediyorum ;)

Herkese iyi akşamlar,

Sevgiler,
Banu

06.07.2011

2011-07-06T00:00:00.003+03:00

(: Annecimmm Doğum Günün Kutlu Olsun :)

En sevdiğim yiyecek; senin küçükken ağzım yanmasın diye geliştirdiğin yöntem ile Barış Büfe'nin ayranına batırılmış kaşarlı tost :)

En sevdiğim hikaye; bugüne kadar hiçbir okuduğum kitaba değişmeyeceğim, bana küçükken anlattığın, tarlada çalışanlara posta getiren postacının tam yemek vakti gelmesiyle köylülerin ellerindeki malzemelerle hazırladıkları ve postacı ile birlikte içtikleri yayla çorbası hikayesi :) kabak kalye hikayesi de vardı ama favorim yayla çorbası hikayesi.

Şu an arkama dönüp baktığımda senin en çok sevdiğim davranışın; Paris'e ilk beraber gidişimizde senin Champs-Elysee'nin ortasında gördüğün at pislikleriyle şoka girip bana uygun bulduğun çoçuk ve ablasına bokları gördünüz mü diyişin :) Keşke ben de senin kadar doğal ve içten olabilsem.

Seninle yapmayı en çok sevdiğim şey; kavga etmek sonra da biz niye kavga ettik, bize nazar değdi diyip, barışıp, öpüşüp bir şeyler yemeye gitmek :)

Değme psikolog, hayat koçu, secret uzmanına taş çıkartan bilmeden uyguladığın rahatlatma yöntemin; benim dünyayı kurtardığımı zannettiğim, kendimi cenderelere soktugum anlarda senin telefonu açıp her şeyden bihaber bilmem kim teyzen şöyle dedi, bilmem kim amcan şöyle yaptı, televizyondaki psikolog dedi kiiii... şeklindeki konuşmaların :) 'Anneee kapatıyorum' desem de bil ki sesini duymak o an çok iyi geliyor :)

Canım Annem, iyi ki varsın :)

Banu

Gazpacho

2011-07-04T22:03:00.001+03:00

Bugunki yayınımıza teknik nedenler sebebiyle Ferhat Tümer roportajı yerine Gazpacho 'İspanyol Usulü Soğuk Domates Çorbası' ile devam ediyoruz.

Malzemeler;

4 domates

1 salatalık
1 dolmalık biber
1 diş sarmısak......

İşte bu akşam yaşadığım aynen yukarıda özetlediğim gibi bir durum. Tüm bir hafta sevdiğin dizinin yeni bölümünü beklemişsin, yeni bölüm için colanı, çekirdeğini, cipsini hazırlamışsın, arkadaşlarını çağırmışsın, televizyonu açmışsın bi bakmişsin dizinin yeni bölümü yerine eski bölümü ya da maç yayını, ya da kanal ceza almış ve belgesel koymuş... Artık kişi neyi sevmiyosa o, üç noktayı doldurabilir.

Ben de tüm bir hafta hatta 10 gün boyunca Ferhat Tümer'i, Portfolio'yu araştırmışım, videolarını izlemişim, Ferhat Tümer ile Küçük Prens bağlantısını, duvardaki kırmızı dil resmi ile sınıftaki Einstein dil resminin hatta videolardaki öğrencilerin ve tatlı bir bebeğin bile dilini çıkarmasının nedeni üzerine kafa yormuşum, mülakatta sağlığa verilen önemin yakalanılan zatüreden mi ileri geldiğini, olmayanı olduran şeklinde anlatılan Ferhat Tümer'in isminin de anlamının güçlükleri yenip bir yeri ele geçiren olması ile gerçekten isim ile kişi arasında bir bağlantı olabileceğini merak etmişim.

Ben merak ededurup etrafımdakileri de meraka salarken aksam alınan bir telefonla roportajın haftaya ertelendiğini, benim de haftaya yıllık izinde olduğum gerçeğini idrak ettim.
İşte böyle sevgilli annem ve sevgili Aslı. Bu yazıyı da başkasının okuduğunu sanmıyorum.

Banu

Kime niyet kime kısmet // Neye niyet neye kısmet

2011-07-03T17:56:00.001+03:00

Bu aralar başlıktaki sözü çok hatırlar oldum.

Zira tatilimi Temmuz'un birinci haftası olarak planlarken bir de baktım ki 2 Temmuz'da yakın bir arkadaşımızın düğününe davetliyiz. Gitmemek olmazdı, LeyLalar Kuzin Aslı ile kalktık gittik. Bahar Country Venüs Garden'da gerçekleşen düğünde kurtlarımızı döktük, gelinle damada bir ömür mutluluklar diledik, balonlar uçurduk, etrafa baktık ;)

Gelin ve damadın rızası olmadan onların fotografını koyamayacagımızdan bizimkileri koyuyorum ;)

Ve ikinci kısmet/niyet olayımız; bugün Özge ve Onur'a pizza yapacakken Onur'un işinin çıkması ile plan LeyLalar Kuzin Aslı ile sahilde kahvaltıya dönüştü. Kahvaltı bizim için simitlerimiz, peynirlerimiz, reçellerimiz ve bunların yanına mekandan gelecek çay demek. Bostancı'da bizi elimizdekilerle kabul eden bir mekan bulamadık. Madem öyle dedik evin yolunu tuttuk. Böylece Özge ve Onur'a niyet Aslı'ya kısmet bir ev yemece, içmecesi oldu :)

Son vakamız ise madem pizza yapamıyorum madem sabah elimizdekilerle kabul edilmedik, ben de Cafe Fernando'dan onun da başka bir yerden aldığı, çok sevdiğim muzlu kekini yapar, öyle giderim inadımdır. İşte pişen muzlu kek, (az sonra sahile doğru yola çıkacak) ve tarifi almak isteyenlere;

http://cafefernando.com/turkce/mrs-hockmeyerin-muzlu-kek-tarifi/

Sevgiler,
Banu

Kuzin Aslı ve Kaleli Özge'ye Tesekkurler :)

2011-07-02T15:51:00.001+03:00

Kuzin Aslı'nın iPhone'da fotografları düzenlemeye yardımcı uygulamaları bulması, Kaleli Özge'nin beni Instagr.am'a alıştırması sayesinde aşağıdaki fotoğrafları elde etmiş bulunuyorum;

İlk fotoğrafımız doğumgünümde anneannemi ziyarete giderken Burdur Gölü yakınından geçerken...

İkinci fotoğrafımız anneannemi ziyaret ettikten sonra biraz moral toplamak için gittiğimiz Ankara Gençlik Parkı'nın dönme dolabı...

Son fotoğrafımız ise günübirlik gittiğim Antakya seyahatinden, bakmaya doyamadığım bir berber dükkanı...

Sevgiler, mutlu haftasonları...

Banu

Cevre ile Iletisim

2011-07-01T09:36:00.000+03:00

* Gectigimiz gun semtimizdeki bir otobus firmasinin yerinden bilet almam gerekti. Gittigimde otobus firmasi yerine Sariyer Borekcisi ile karsilastim. Eve dogru yoluma devam ederken otobus firmasinin yeni yerini gordum. Iceri girdim 'hayirli olsun, tasinmissiniz' dedim, karsimdaki gorevli bana 'biz tasinali 8 ay oldu, siz uzun zamandir seyahat etmiyorsunuz galiba' dedi :) Halbuki ben cogu zaman onlerinden geciyorum ve gormuyorum.

(Simdi dusununce cevre ile zaman zaman kopmalarimin lise doneminde de benimle oldugunu hatirladim. Tenefuste merdivenlerden inerken yanimdaki sevgili arkadasim Asli dusmus, ben farketmeyince asagidan etegimi cekerek yardim etmem icin beni uyarmisti)

* Apartmanimiza mantolama haberi yapilacagi duyuruldu. Gelen evrakta onumuzdeki ve onlarin yanindaki binaya mantolama yapan firma ile anlasmaya varilmak uzere oldugu yaziyordu. Aylardir devam eden koca iskeletlerin kuruldugu binalari bu haber ile gormus oldum, oysa ki her gun onlerinden geciyorum ve bir sekilde evimin camindan bakiyorum.

(bu arada bizim apartmana mantolama basladi, birkac gundur etrafta calisan kimseyi gormuyordum, dun karsilastigim bir komsu mantolamacilardan birinin kiz kacirdigini digerlerinin de bu isi cozmeye gittigini soyledi :) Ve dun aksam itibariyle ogrendim ki kizi geri vermisler, asklar cabuk tuketiliyor gibi klise bir cumle de yaziveriyim suraya ;)

* Metrobus ile gittigim donemlerde her sabah 'Radikalsiz kalmayin, Radikal 50 kurus' diye bagiran ve bence ses yarismalarina girmesi gereken Radikalci cocuga her sabah bakip, almiycammm diye icimden soyleyerek gazete almamistim. O zamanlar metrobuse sinirliydim, vapura gecince vapurun onunde sesi onun kadar olmasa da idare eden cocuktan Radikal almaya basladim. Simdi bu cocuklar yok, neden ve neredelerrrr?

Tamam tamam yaziyi daha fazla uzatmiyorum, nitekim bugun cuma, herkes Transformers 3 ve Ali&Ayse'den bahsediyor. Siz de onlardan bahsedin ve sakin neye ne kadar dikkat ettiginize dikkat etmeyin.

Sevgiler,
Banu

Bolum 1 / Adsız

2011-06-27T18:58:00.003+03:00

Yaklasik iki aydir bir kariyer danışmanı ile çalışıyorum. Birlikte bir vizyon olusturmaya calışıyoruz. Benim gibi an be an değişimden hoşlanan, sadece belli bir süre dikkat yoğunluğunu koruyan biri için hayli ilginç ve zor deneyimler olmakta.

Biz bu çalışmaları yaparken reklam yazarlığı olabilir mi düşüncesi şöyle bir aklımızdan geçiverdi. Ben durmadım ve iki sene önce Starbucks'ta kahve egitimi alırken bizi oranın çalışanı zannederek bizimle konuşan kişinin reklam ajansina bir bakayim dedim.

Atina yoğunluğu nedeniyle reklam ajansinin internet sitesine göz ucuyla bakabildim ve kurslarının oldugunu gördüm.

Kursa katılmak için mulakata girmem gerekiyordu, tabi buna da hicbir seyden bilmeden balıklama atladım.

Atina donusu mulakata gittim ve ismini daha sonra ogrendigim Starbucks'ta tanistigimiz kisi ile mulakata girdim.

Neden arastirmadan geldigimden baslayarak, havayolu sirketinde calisip nasil ulkelerin baskentlerini bilmememe, okudugum yazarlarin yetersizligine, evli olmayip, nisan atmamis, sozlenmemis oldugum ve yasimin 30 olmasi nedeniyle zorda olduguma beraberce deginip destik.

Bunlari karsilikli oturup sohbet seklinde degil, ayakta, benim yer yarilsa da icine girsem modundaki durusum ve her an imdattt diye bagiracakmisim gibi bekleyisimle gerceklestirdik.

Tum bunlarin sonunda ilk onceligin saglik olmasi gibi bir sonucla butceyi ayarlayabilirsem ikinci mulakata gidebilecegimi ogrenerek bitirdik.

Ben butceyi ayarlayamadim ve 6 ay sonraki doneme kaldim.

Yasadiklarimi kime anlatsam; nasil orayi terketmedin, bu reklamcilarin hepsi ruh hastasi, neden bu adamin suratinim ortasina bir tane de sen indirmedin serzenislerini duydum (mulakatin bitiminde kafama defter yedim de).

Herkes bunlari soylerken ben bir kez daha orada sonuna kadar kalmamin ne kadar dogru olduguna karar verdim;

Tanistigim kisi, Ferhat Tumer'in cevirdigi Paul Arden'e ait Aklini Kullan, Aksini Dusun kitabinin son sozunde yazdigi gibi;

'Suruden ayrilani kurt mu kapacak?

Belki kurt yok. Belki gitti, bir omur bekleyecek degildi. Belki de suru uydurdu kurdu. Belki sadece kıl kurdu. Belki sıkıldı beklemekten. Belki görünce korkacak, deli sanıp kaçacak.

Belki de hepsi gerçek, kurt orada ve seni yiyecek.

Ama once seni yakalamasi gerekecek.

O seni yakalamadan sürü pesinden gelecek.

Ya da kısaltalım hikayeyi, akılda kalsın.

Sana sürüden ayrılmamanı kim söylüyor?

Kurt mu, sürü mü?'

Haftaya pazartesi kendisi ile blog icin roportaj yapmaya gidecegim.

Bolum 2'de gorusmek uzere.

Banu

Atina + Vapurdaki Sporcu Cocuk

2011-06-24T10:49:00.000+03:00

Ve sonunda gectigimiz pazartesi-sali Atina'daki bolge toplantimizi gerceklestirdik. Atina'nin icini yine goremedik :) Disindan disindan sahillerine vakif olduk. Atina seyahati surecisinde yasadigim bir olayi hemencecik anlatiyorum.

Ben lisedeyken Antalya'da tekne gezisine cikmistik. Donus yolunda dalga cikti ve ben o kadar korkmustum ki bir daha uzun sure tekneye binememistim. Kaptanin ickili olmasi, dalgali denizde ilk kez bulunmam ve dalgali denizde kaptanin hakli olarak aciga dogru surmesi benim korkularimi tetiklemisti.

Atina'da ise sabahki toplantinin ardindan ogleden sonra zodyaktan buyuk surat botlariyla bir tapinak ziyareti gerceklestirecektik. Toplamda 5 bot ayarlandi ve biz botlara yerlestik. Bilin bakalim ben botun neresindeydim :)? En onunde :) Giderken yolculugun bir bolumunde botun firlatmalari ile botun zeminine inmek zorunda kaldim, donuste ise yine botun onunde elimde ip ziplaya ziplaya bir ara da sarki soylerek seyahat ettim ;) Kopek korkumun ardindan Lokum'un gelmesi, Atina'daki tekne gezisi ile asilacaklar listesine bir centik daha atmis bulunuyorum.

Bu arada Atina'daki surat botuna gelene kadar daha az suratli olan teknelerle kendimi alistirmistim ;)

Vapurdaki sporcu takim elbiseli cocugu yazmistim. Biz bu cocukla bir vapur inisi ayni dolmusta yan yana oturadurduk :) Cocugun yaninda bir arkadasi olup, dolmus da sari dolmus olunca ister istemez konusmalara kulak misafiri oluyorsun.

Bu cocuk tahmin ettigim gibi yogun spor yapan bir cocukmus, sali, persembe, cumartesi, pazar ;) Vapurda begendigi bir kiz varmis, kiz da buna bakiyormus, bir gun kizi bir baskasiyla opusurken gormus. Kiz icin cok uzuldum dedi. Kiz kendini baska gosteriyordu dedi. Ben bu lafa bi sasakaldim sonra iPhone'u cikardim, bir seylere bakiyordum, elime bakarak iPhone'u kullanmak da cok zor dedi.

Reklam ve Yaraticilik Okulu icin mulakata gidiyor olmasam donup nesi zor derdim, o gun ugrasamadim.

Cunku Portfolio // Ferhat Tumer benimle ugrasmakla kalmayip bugune kadar zihnimi acan bir mulakatla sarsti.

Mulakati kafama defter yiyerek sonlandirdik.

Bu konu ile ilgili detaylar ileriki bolumlerde ;)

Sevgiler,
Banu

addicted to love'dan

2011-06-21T19:01:00.000+03:00

İzlediğim son filmden, Addicted to Love'dan aklımda kalanlar; Amerika'da yaşayan bir Fransızla Amerikalının diyaloğu. (Bu arada belki biraz eğlenceli ama vasat bir filmdi.)

Adam, Fransıza sorar:

-Amerika’yı seviyor musun?

-Neden soruyorsun?

-Sen Fransızsın. Kendi ülkeni özlemiyor musun?

-Amerika’da kendimi hiç olmadığım kadar Fransız hissediyorum.

-Süpermeni bilir misin?

-Evet..?

-İşte o benim!! Dinle dostum, Fransa benim Kriptonum. Orda herkes Süpermen. Güzel bir sos yaparsın herkes güzel sos yapar. Aksanınla güzel bir kadına “merhaba” dersin, herkes der. Buraya, dünyaya geldiğim andan itibaren biliyordum ki; özel güçlerimin olduğu yer burasıydı.

aslı.

Takıldılar :)

2011-06-15T08:04:00.002+03:00

Zaten beynimin tek bir konu uzerinden calismasi mumkun degilken bugun yasanmasi muhtemel tutulma ile merak ettigim, arastirdigim konu sayisi gitgide artti.

Moda'ya acilan Hilton Double Tree'den sonra Kadikoy-Besiktas vapurundaki yabanci yolcu sayisi artmiş olabilir mi?

Mert Firat blog icin gonderdigim sorulari yanitlayacak mi?

TRT'de pazartesi aksamlari yayinlanan Sen de Gitme'yi neden bu kadar cok seviyorum? Haftaya kaçırdıgımda tekrarını izleyebilecek miyim?

Her sabah vapurda gordugum, gecmisinde ya da halen spor yaptigini anladigimiz adam su an takim elbise giyerek hangi isi yapiyor? Mutlu mu?

Sabahlari vapurda uyuklayan sarisin kadinin uykusuzlugunun sebebi ne?

Her sabah otobuse binen ve Saadet Işıl Aksoy'a benzeyen kız gercekten onun akrabasi olabilir mi?

Migros'un slogani 'Bu benim dunyam', İş Bankası Maximiles; 'dünya sizin onu iyi kullanın'. Dunya ve biz? Dunya uzerinde ne kadar az dusunuyoruz?

Anneannem rüyalarımıza girdiginde gercekten onunla birarada oluyor muyuz?

Sorular bitmez :)

Varsa siz de akliniza takilanlari bize yazin ;)

Sevgiler
Banu

Banu degisiyor mu yoksa?

2011-06-09T08:31:00.000+03:00

Gazetecilikte altin kural carpici bir basliginizin olmasidir ;)

Sirkette yeni bir gorev aldim, sirket icerisinde gazete cikariyoruz. Bu gorev bendenize verildi, haber toplama, carpici haber bulma, sirket ici bilgi alisverisini saglama... :) Mutluyum, sonunda yazi ile ilgili isler kendimin de kabul etmesiyle bana dogru geliyor. Toplanacak haberler ingilizce olacak, bu da ingilizcemi daha da gelistirmek icin buyuk firsat.

Thyke icin bu ayin kitabi Murathan Mungan // Sairin romani. Merak ediyorum. Haftaya baslamayi dusunuyorum. Bu arada gecen ayki toplantida herkes Zulfu Livaneli'nin diger kitaplarini oyle methetti ki sadece Serenad ve Leyla'nin Evi'ni okumus olan ben digerlerini de okumaya karar verdim.

Love and other drugs ile No strings attached filmlerini izlemis bulunuyorum. Ikisi de sirf cinsellik bir yere kadar ask bir yerde baslar temasini isliyor.

No strings attached'i daha basarili buldum. Love and other drugs'ta araya baska temalar da girmis ve insan neye odaklanacagini sasiriyor.

No strings attached'te ise aslinda bir insanla iliskiye girmeden once kafamizda onunla ilgili yarattiklarimizin ne kadar anlamsiz oldugu guzelce verilmis. Iliskide iki insan birbirine bir cok sey katiyor ve donusume ugruyorlar. Donusume direnmenin sonucu iliskinin sonlanmasi oluyor.

Ben degisiyor muyum basligina cevabim evet ;) degisiyorum... degismek guzeldir.

Sevgiler,
Banu

Merhaba :)

2011-06-04T13:49:00.005+03:00

Carsamba'yi atladim cunku yogunum yogunsun yogun bir hafta gecirdim.

Bu haftaya burnum cesme, cigerlerim sokuluyor modunda nezle-grip karisik bir sekilde basladim.

Tum ilaclari dayayarak gunubirlik Atina is seyahatini de bu hafta gerceklestirdim.

Atina'nin icini gorme firsatim olmadi, disindan ve sahillerinden gorebildigim kadar birbirimize cok benziyoruz ve ne kadar az insan var. Yani İstanbul'dan sonra. Oradaki dostlarimiz İstanbul'un canliligindan, ben de Atina'nin sakinligindan memnun oldugumu belirttim.

Aykut Ogut'un aynali yeni kitabini, Zulfu Livaneli'nin Serenad'ini bitirdim Sen cok yasa! agir agir suyun uzerinde akan vapur, butun okumalarim senin sayende oluyor :)

Annemle caddedeki Gloria Jeans ve Caffe Nero'yu denedik. Gloria Jeans cok tuttugum bir kahveci olmadigi gibi bize hangi boy icecegimizi sormadan buyuk bardagi dayamasi hosumuza gitmedi.

Caffe Nero cimlerin uzerindeki masalari, onunde cocuk oyum parki ile bizden tam not aldi.

Yine annecikle Limitless isimli filmi izledik. Bir hap ile beynini tam fonksiyon calistiran bir adamin hikayesi. Fikir guzel, fikri islerken yan karakterler oturmamis, sonuca baglanan yerler havada kaliyor sanki senarist olaylari yazmis yazmis birlestirmis gibi. Butunu kacirmis..

Krek, haziran ve temmuz ayi boyunca atolyeler duzenliyor, biraz tuzlu geldi yoksa kacirilmamasi gerektigini dusunuyorum.

Gecen cumartesi daha once neden denemedigimi bilmedigim 'Malibu' ickisini visne suyu ile denedim, hosuma gitti, bir de sut ile deneyecegim.

Herkese mutlu haftasonlari

Banu

Banu'dan

2011-05-25T09:05:00.001+03:00

Gunaydinlar :)

* Dun aksam sirketimizden emekli olan bir kisinin gecmis dogumgunu icin The House Cafe Ortakoy'de toplanalim dedik. Gelecek kisileri, hediyesini supriz olarak ayarladik. Bir de uzerine The House Cafe, pastasini getirirken tum restaurantin duyacagi bir muzikle 'Happy Birthday' parcasini yayinlamasin mi? Dogumgunu yapmak icin guzel bir adres ;)

* Thyke okuma grubu ile Mayis ayinda Zulfu Livaneli'nin Serenad isimli kitabini okuyoruz. Kitap o kadar guzel ki ise gelme yolculugum, isten donme yolculugum hic bitmesin kivaminda kitapla butunlesmis durumdayim. Bu arada kitaplari kitapcidan almaya bayiliyorum. Serenad'i kitapcidan 27 tl'ye alip, internette 14.99 tl'ya satildigini gorunce uzulmedim degil. Neden neden boyleee? Kitapcida dolasip dolasip, internetten mi siparis verecegim?

* Moleskine'lerime Le Petit Prince Moleskine'i eklemis bulunuyorum. Moleskine'in cantalari da cikmis, sanirim su an yurtdisinda satiliyor. Ben defterlerine asigim :)

* Le Petit Prince'i bu vesile ile bir kez daha okudum. Defteri de onun yapmis oldugu gozlemler gibi yaptigim gozlemleri not etmekte kullanacagim. Le Petit Prince'in tilki ile yaptigi konusmada evcillesmek/evcillestirilmekten bahsediyor. Dogumumuzdan itibaren kazandirilan duzenli davranislarla evcillestiriliyoruz.

Evcillestigimizin farkinda olarak yasiyor muyuz?

Sevgiler,
Banu

Günaydınlar efendim :)

2011-05-18T07:53:00.001+03:00

* Cagan Irmak'ın yeni filmi 'Dedemin İnsanları'nın oyuncu kadrosunda Mert Fırat da var, yaşasınnn :)

* Berkun Oya'nın iki müthiş oyununu gordum; Guzel Seyler Bizim Tarafta ve Bayrak. Berkun Oya'nın dili ve yöntemi çarpıcı ve düşündürtücü. Özellikle Bayrak'tan sonra bana bir durgunluk çöktü.

* Yakinen takip ettigim bir muzik toplulugum oldu; Büyük Ev Ablukada. Saka maka üç konserlerine gitmişim son iki ayda :) Çıldırmıycam adlı parçaları favorim.

* İlk kısa filmimiz 'Kahvaltı'yı çektik, filmimizi bizim evde pizzalı bir gala ile izledik.

* İkinci kısa filmin hikayesi bitti, diyalogları hazırlıyorum. Yakın bir zamanda provalarına başlayacağız.

Sevgiler
Banu

Minibus'ten Otobuse, Metrobus'ten Vapura

2011-05-10T11:25:00.000+03:00

Merhaba,

Ulasim araclarindaki degisiklik ile hayatimdaki iki yukten kurtuldum.

Minibus; her sabah daha 50 metre uzakta olmama ragmen korna calarak beni cagiran, binmeme zorlayan, bindigimde baskalarina korna calarak icindekileri de disindakileri de evrendeki tum canlilari da rahatsiz eden, soforunun sigara dumanini her sabah cekmek zorunda kaldigimiz insanlik disi vasita araci. Soforu baska bir sofor ile kavga etmeden o yolu bitirebildiyse gununuz guzel gececek demektir.

Metrobus; cogunlugunu ise giden asik suratli insanlarin olusturdugu, oturmak icin insanlarin birbirini ezdigi, kendi yolu oldugu icin kendini bir sey zanneden soforler tarafindan kullanilan toplu tasima araci.

Ben bu yukaridaki araclarla her sabah kendi kendimin sinirini bozuyormusum da haberim yokmus.

4 numarali otobus; sadece duraktaki yolculari artik o anda orada kim varsa alan, durdurdugu yerleri belli olan, ondan sonra binilebilecek toplu tasimalarda indirim yaptirtan, sabahin erken saatlerinde Bagdat Caddesi'ni en sakin haliyle gormemizi saglayan hizli ulasim araci.

Kadikoy-Besiktas vapuru; cogunlugunu universiteli ve liseli ogrencilerin olusturdugu, ise gidenlerin de ellerinde kitaplarin oldugu, birazcik daha erken gidebilirsem oncesinde Starbucks'a ugrayabilecegim benim canim yeni ulasim aracim.

Boylesine ulasim araci secenegi bol bir semtte oturdugum icin tekrar sukurler olsun diyorum.

Sevgiler,
Banu

03/05/2011

2011-05-03T12:29:00.000+03:00

Orada miydin?
Oradaydim.

Neden cagirmadin?
Neden hic aramadin?

Cagirsaydin gelirdim.
Arasaydin cagirirdim.

Neden birlikte olamiyoruz?
Neden hic aramadin?

Banu

30 oldum :)

2011-05-02T12:38:00.000+03:00

Dun itibariyle 30 yaşıma girmis bulunuyorum :)

30 yaş çıkarımlarımı sizinle paylaşmak isterim ;) bu arada Antalya'dayim ve falezlerin uzerinde Nar kafeden yaziyorum.

- ilk çıkarımım; bana en yakışan parfüm burberry - the beat :D Amsterdam'a gittigimde baska bir parfum zannederek aldigim sonra da bana cok yakıştığını dusundugum parfum :)

- ikinci çıkarımım; ben de insanım ben de hata yapabilirim, hatalarımdan ders çıkarabilirim.

- düşünmektense eyleme geçmek her zaman kazandırır çünkü yaşadıklarımı asla unutmuyorum.

- eyleme geçmek içinse bütün koşulların bir arada olması gerekmiyor, başlıyorum, gerekenler zamanla tedarik ediliyor.

- kalkıştığım tum işlerin ilki tabi ki mükemmel olmuyor. Tekrarladıkça mükemmele yaklaşıyor.

- arkadas olmak sadece birlikte yemek yemek, gezmek tozmak degilmis, arkadas olmak birbirini kollamak, birbiri icin fedakarlik yapmak ve karsindakini bazen anlamazken arkadaslik o zamanlarda karsindakini anlamaya calistigin kisiymis.

- hayat baskalarinin ne dusundugunu onemsemeden, bildigin gibi yasamakmis.

- ve boyle yasadiginda olsen bile yaptiklarinla her daim yasarmissin.

- anneannemin ölümü bir bitis degil kocaman bir baslangicmis.

- 30 olmak yapmak istediklerini yapmaya başladığında girilmesi en güzel yaşlardanmış.

Sevgilerimle,
Banu

happy holiday

2011-04-24T18:52:00.002+03:00

aklıma yapılacak bir iş düştüyse, o an başka ne yapıyor olursam olayım içim kıpır kıpır şekilde hemen bitireyim istiyorum, ki öbürüne başlayayım.. bazen kendi kendimi güldürüyorum böyle işte.
işe başlamış olmamla birlikte epeydir, cumartesileri de çalıştığım için, sadece pazarları dinlenebiliyordum. hatta başka birçok şeyi bir tanecik pazar günüme sığdırmaya uğraşıyordum, uğraşıyorum. 23 nisan olması vesilesiyle bütün hafta çalışıp 2 gün tatil yapmanın ne tadından yenmez bir şey olduğunun farkına vardım ve gayri ben iflah olmam. haftaya taksim meydanda buluşalım tüm "cumartesi çalışanları". hazır bu konuda ağzımı açmışken daha çok konuşurdum ama nihayet blogumuz açılmışken daha fazla bu tatsız konuyu uzatmayayım diyorum.
bloga yazmak düştü aklıma tam da bir yandan patlamış mısır yiyip vogue' de timuçin esen röportajını okurken. ahh blog yokluğunda sana ne çok ihtiyaç duydum bi bilsen... duyan, okuyanda bloga yazmadan bir günüm geçmiyor sanır. öyle değil tabi ama bazı şeylerin kıymeti yokluğunda anlaşılmıyor mu?
sevgili banum' dan bi mail geldi bugün. derginin birinde ünlülere bazı sorular sormuşlar banu da bu soruları arkadaşlarına sormuş. bende burada cevaplayayım istedim bunları.. aslında önceden bir şeyi belirtmem gerekir ki ben biraz değişken ruhlu bir kişilik olduğumdan dolayı bir soruya bir zamanda verdiğim cevapla aynı soruya başka bir zamanda verdiğim cevap çok nadiren birbirini tutar. şimdi aşağıda dolduracağım boşluklar yazıyı yayınladıktan hemen sonra bile bana yabancı gelebilir kii neyse çok uzattım, sorulara geçeyim ben;

1. Beni her sabah alarm uyandırır, bir şey için düşünmek durumunda kalmak ayıltır.

2. Şimdiye kadar en çok sakinliğimle gurur duydum.

3. Trendler ne derse desin her sezon mutlaka yeni bir (yok böyle bir şey ki) alırım.

4. Gardırobuma mor, siyah, beyaz renkleri hakim.

5. Kışın en sevdiğim aksesuar şallar

6. Favori hayali kahramanım batman

7. Şimdiye kadar aldığım en ilginç hediye kurşun kalem :)

8. Bu aralar başucumda su duruyor.

9. Silgi olmazsa çalışma masam eksik demektir.

10. Yoğun bir günün ardından bana en iyi gelen şey ayaklarımı sıcak suyla yıkamak.

11. Bunu pek kimse bilmez ama aslında bende de sivilce çıkabiliyor.

12. Uzaklaşmak istediğimde aklıma ilk gelen rota öyle bir rotam yok

of off offff! nasıl soru bunlar böyle. anladım ki bu iş bana göre değil. bir kere benim bu sorulardan herhangi birisi için tek bir cevabımın olabilme ihtimali sıfıra yakın. ha en kuvvetlisini yazayım desem gene çıkamam ben işin içinden. bazılarını doğru anlayıp anlamadığımdan bile emin değilim. bir de hep merak etmişimdir bu tarz soruları hazırlayanların kimler, nasıl kimseler olduklarını.

neyse efenim.. velhasıl haftasonu 2 gün tatil olması güzeldi. bizim patronlar insafa gelse de bu saçmalığa artık son verseler. bence insanlığa aykırı bir durum çünkü bu ://

son olarak; nilüfer&malt düeti ne güzel. bugün afedersiniz b.knu çıkarana kadar dinledim, dinlemeye devam..

öz.

LeyLalar'imiz acilmis :)

2011-04-23T18:46:00.003+03:00

Annem bugun arayip askolsun Banu neden soylemiyosun blogun acildigini diyince annecimmm mukemmel bir haber bu, benim haberim yoktu dedim :)

Ve simdi de Thyke'lilerle icmeye giderken bloga yazi yazmak ne buyuk mutluluk :)

Canimmm LeyLalar seni cok seviyorum :)

Banu

Bu sabah bana gelenler gelmisti :) simdi sakinim :)

2011-04-13T09:55:00.002+03:00

İstanbul'da yol sureleri ile birlikte haftaici bir gunun 12 saatini işe harcayarak, geri kalan zamanda;

- kendine, ailene, arkadaslarina, sevgiline,

- spora,

- hayatta diger yapmak istediklerine,

- kendinin bir ottan farksiz oldugunu hissetmek icin farkli alanlarda gelistirmeye,

- kitap okumaya, sinemaya, tiyatroya gitmeye,

- hazir yiyecekler yerine yemek yapmaya,

- düşünmeye,

- uyumaya zaman ayirip, bir seyleri degistirebiliyorsan,

bravo, suyun altında tüpsüz nefes alabilirsin!

cunku tum bunlari yapmaya calismak suyun altinda nefes almaya calismaya benziyor.

Gunaydin :)

2011-03-31T10:25:00.001+03:00

Gunaydin Herkese,

Dun Fransiz Kultur'deki hocamizin, ogrencileriyle sahneye koydugu tiyatrosunu izlemeye gittik. Kafede arkadaslarimla bulustum, bir de ne gosterdiler; Aujourd'hui La Turquie gazetesinin eki icin fransizca verdigim roportaj basilmis :) Asagidaki linki tiklayarak, 3 sayfada bulabilirsiniz. Cok mutlu oldum, roportaj vermek gayet keyifliydi =)

http://www.aujourdhuilaturquie.com/files/arsiv/134/134.pdf

Yazadigim senaryolar, pisirdigim pizzalar uzerine de ropartaj veririm insallahhhh :D

Banu

Hayat :)

2011-03-23T09:37:00.000+02:00

Hayat diye bir baslik attim ve sonra ne kadar ciddi bir baslik olup yanina gulucuk koydum ki eglenceli bir yazi olsun.

Derdim ne? ile ilgili arastirmalar yaparken 'Gecmisim gelecegim degildir' diye bir soz okudum. Cok hosuma gitti, kontrolun bende oldugu dusuncesini canladirdi. Guc bende artik :)

Cok sevdigim senarist, Borges ve Dostoyevski okudugunda yazma isteginin uyandigini belirtmisti. Bu aksam gec kalinmis bir Borges tanismasi yapacagim. Biliyorum ben cok sevdigim senarist degilim ve belki Borges beni yazdirmayacak yine de bir tanisikligimiz olsun istiyorum. (Gizemli olma konusu uzerinde calisiyorum, cok sevdigim senaristin ismini vermiyorum ki gizem yaratabiliyim :).

Yine derdim ne benim yaaaa? diye takilirken degisik cikarimlar elde ettim. yazilarda da hayatta da virgul kullanmayi atladigim gibi. kosuyorum kosuyorum kosuyorum, birden yoruluyorum sonra . (nokta) koyuyorum, bittim ben diye. Halbuki ne derdi okuldaki hocalarimiz; virgul varsa okumada biraz dur, dinlen, bir nefes al. Ben virgul, uc noktaya doner de devami gelmez diye virgul koymaktan cekiniyordum. Simdi virgul icin kendimi zorluyorum.

Derdim ne konusunda birazcik ilerleme kaydettim.

Pizza konusunda gelismem buyuk :) Normal unla kepekli un karisimini Asli ve Funda uzerinde denedim. Tuttu.

Bu hafta bu kadar.

Gorusmek uzere.

Sevgiler,
Banu

Iyi ki dogdunnn Asliiiii :)

2011-03-22T10:24:00.000+02:00

Aslicim gece attigim mesajda uyku sersemi 'ki' yi bitisik yazmisim so sorry :))

Canim kuzinim, yeni yasin kutlu olsun.

Allah, evren, kainat, sana bu yeni yasinda icinden gelenleri ertelemeden, engellerle karsilastiginda sabirla, cesaretle gerceklestirme gucu versin.

Kodlari, kisisel gelisimi fazla sorgulamanin sonucunda olusturdugum dogumgunu mesajim da yukaridaki cumle oldu tabi :)

Aslimmm kissadan hisse yeni yasin kutlu, mutlu olsun, saglikla, afiyetle, parayla, neseyle...

Opuyorum, aksam gorusuruz ;)

Banu

doğum günüm yaklaşırken

2011-03-19T15:54:00.001+02:00

Doğum günüm yaklaşırken bu yıl da yine heyecanlıyım. Dostlarımın şimdiden hazırlıklara başlamasıyla çok keyifliyim. Unutmayacaklarını bilmeme rağmen marta başlarken duyurularımı yapmıştım: "Eh doğum günüm de yaklaşıyor... şöyle mi böyle mi yapsak acaba?" Bir program mı yapılacak, 22'sinde yapmayın, o gün gitmeyelim, o günü mümkünse boş tutalım!!" Nerdeyse "mümkünse o gün uyumayalım" kıvamında taleplerim.

Canım dostlarım çok tatlılar, bir kerecik bile hevesimi kırmadılar şimdiye dek. Bu sebepten olsa gerek ben de her yıl düzenli olarak isteklerimi kilo kilo artırıyorum.

Yarın için sevgili Manum bana özel bir menü hazırladı. Akdeniz yeşillikleriyle donatılmış, kendi elcağızında açılmış hamurla pizza ve künefe. Hayır denilemeyecek iki lezzete davetliyim ve her yıl yalnızca bir kere doğmuş olmak bana göre değil!

Biraz önce de Öslemim telefon açtı; "Aslııı! Alışveriş merkezindeyim, bil bakalım neden?" Öslem alışveriş merkezine kolay kolay gitmez, "neden ordasın?" "Hediye bakmaya geldim sana. Telefonunu yanından ayırma, her an renk, beden no. şekil şemal sormak için arayabilirim!" Her ne kadar ilk lafım "keşke sürprüz yapsaydın" olsa da "merak etme kulağım telefonda olacak" deyip isteklerimi sıraladım:)

Telefonu kapatınca aklıma küçükken oyuncak yerine havlu ya da iç çamaşırı getiren teyzeler geldi. Bi tane daha fanila, bi tane daha, bi tane daha.. :(

aslı.

Pizzaaa Pizzaaa

2011-03-17T10:27:00.000+02:00

Dun aksam Nisantasi'ndaki bir yemek okulunun pizza kursuna gittim. Nirva'nin kardesi Artun'un ogrettigi pizza yapimi ve Osmanli Mutfagi'nda Oya Hocam ile gelistirdigim hamur acma becerimle kurstaki hocadan daha guzel pizza yaptigimi gordum.

Firin tepsisine firin kagidi koydugunda neden onu koyuyorsunuz dedim, biz hep boyle yapiyoruz dedi. Pizzalar firindan cikip o kagida yapistiginda malzemeyi cok koydunuz ondan oldu dedi; ben sana soyle soyliyim hocam firin tepsinini unlayip yapsaydik ne yapisma olurdu ne bir sey.

Ayrica domates sosunun icine seker koymadiiiii, dayanamayip onu da soyledim yine sosu pisirseydik o zaman koyacaktik dedi. Ben de icimden ben koyuyorum gayet de guzel oluyor dedim :)

Gelismeler ile devam edecegim.

Banu

Senaryooo Senaryooo

2011-03-17T10:18:00.000+02:00

Cok sevdigim bir senaristle bir yil sonra tanistim, heyecandan olecektim ve 'senaryo yazmak istiyorum, gecen sene ders aldim, simdi kafam cok karisik, senarist adayi oncelikle ne yapmali' diye sordum ve bana dedi ki;

Senin derdin ne? Ne anlatmak istiyorsun? Oncelikle bunu bulman lazim.

Benim derdim ne?

Banu

Itiraflarim :)

2011-03-16T10:43:00.000+02:00

Itiraflarimi kuantum olumlama cumlelerini hatirlayarak elimden geldigince olumlu kurmaya calisacagim. Asli kontrol edebilir misin :)?

Ben parasini duzenli kullanmaya calisan birisiyim, gereksiz harcamalar yerine ihtiyacim olan seyleri almaya calisirim :) 'calisma asamasindayim :))'

Ben bir cok konuya merakli oldugumdan basladigim islerde sonuca ulasmam zor olur, su siralar bu merak konusunu sinirlandirip hayatimda senaryo ve pizza konusuna ozellikle ayri bir onem veriyorum. (imkan ve zamanin olsa ebru ve web tasarimciligi kursuna da giderim :)

Ben sosyal bir pitircik oldugumdan yeni yerleri gormek icin firsatlarini zorlayan, biri bir kitap okumussa ya keske ben de okusaydim diyen, sinemanin baslangicindan bugune tum filmleri gorseydim diyebilecek kadar aç bir insanim :)

Zamani bol zannetme, zamani yayma gibi ozelliklerim disinda eve bir misafir gelecekse zamani en iyi kullanan kisiyim :)

Ben Lokum'dan sonra yolda gordugum tum Golden'lari sevme kapasitesine erisen bir kisi oldum.(bu yeni huyumu cok seviyorum)

Ben kafama bir sey taktim mi sabit fikre yaklasan bir kararlilikla uzerine giden biriyim. Kafama taktigim sey bir pantalon da olabilir, bugun oglen arasinda sirf bir pantalon icin Besiktas'a inecegim :)

Ben hayatin bir saniye sonra bitebilecegini ogrenen biri olarak her saniyesini huzur icinde gecirmeye calisan biriyim.

Sevgilerimle,
Banu

Sorular

2011-03-09T11:06:00.000+02:00

Soru 1. Kendimizi seviyor muyuz? Kendimizle konusuyor muyuz? Kendimize kizip kendimizi affediyor muyuz? Kendimizin daha iyi yapabilecegini dusunuyor muyuz?

Soru 2. Bir insan bir seye inaniyorsa ve etrafindakiler olmayacagini soyluyorsa bu insan bu istegine daha cok sariliyorsa bu insan basarili olur mu? :) kabul ediyorum sacma otesi bir soru :) Asli sen bu soruyu masalla yanitlama ;)

Soru 3. Evden cikarken kar yagmazken ise gitmek icin insanlar sokaga ciktiginda kar yagmaya basliyorsa kara kizilmaz mi?

Soru 4. Falcilara inanilir mi?

Soru 5. Insan kendini digerlerinden farkli gormek ister mi?

Soru 6. Insanin harekete gecmesi icin neler gerekir?

Soru 7. Bugun kar tatili nedeniyle isten erken cikabilecek miyim :)?

Soru 8. Lokum'u ne zaman gorebilecegim?

Soru 9. Pizzacimi acabilecek miyim?

Soru 10. Romantik Komedide cigir acan bir senaryo yazabilecek miyim?

Soru 11. Dogumgunume kadar 62 kilo olabilecek miyim?

Soru 12. Dogumgunume kadar parayi dogru kullanma sanatini uygulayabilecek miyim?

Soru 13. Dogumgunumde ne yapacagim?

Soru 14. Ben tum bunlari dusunurken basima neler gelecek?

Soru 15. Basima gelecek seylerde filmdeki kahramanlarin hayatlarini etkileyecek kadar degisimler gosterecek miyim?

Soru 16. Ne zaman soru sormadan sadece bu ana odaklanacagim?

Tek cevap: tum sorulari kendimi oldugum gibi kabul ettigim zaman birakacagim...

Banu

Bloguma Dokunma!

2011-03-02T08:49:00.001+02:00

Digiturk'un kendi mac yayinlarini yayinliyor diye tum blogspota ait bloglari kapatma kararini aldirmasinin ardindan bu sabah blogu acabilmenin verdigi sevinc paha bicilmez :) karar geri cekilmis degil halen bir cok kisi blogunu kullanamiyor.

Dun bir yazi yazacakken son anda tum yazdiklarimi silmistim ve aksam bloga giremeyince kendimi kotu hissettim.

Simdi o yaziyi degil, bu sabah hissettiklerimle bir yazi yaziyorum.

Anneannemden sonra hayat cok degisti.

Hicbir seyi ertelemeden yapmaya calisiyorum (dunki yaziyi ertelemedim begenmedigim icin sildim :)

Ben ayin yarisi orada oldugumdan rahatlikla diyebilirim ki Antalya'da Lokum adinda dunya tatlisi bir kopegimiz oldu. Konusamayan bir canliyi sevmek, iletisim kurmak, nasil anlatilir bilemiyorum bambaska bir sey. Bu benim icin cok yeni bir duygu.

Pizza calismalari tam gaz devam. Pizza tepsim, fircalarim, kurutulmus domatesimle Antalya'ya gittim. Babamin dogumgunu icin aileye pizza yaptim. Her sene gittigimiz restaurant yerine evde el yapimi pizzalar ile kutlamak tum aileye iyi geldi.

Senaryo hocamizla bu haftasonu gorusecek gibiyiz. Onunla gorusemezsek senaryo sinifindan Umit ile gorusmeyi planliyorum. Senaryo yaziminda tek bir daldan ilerlememin su an icin beni daha disipline edecegini dusunuyorum. Sectigim dal tabi ki romatik komedi :) Begendiginiz filmleri yazarsaniz bana cok yardimci olursunuz. Bu daldaki en iyi filmleri gorme arzusu icindeyim.

Isle ilgili bir sey yazmiyorum. Tum gunumu kaplasa da iste bir turlu doyuma ulasamiyorum, issiz de diger isteklerimi gerceklestiremiyorum. Bakalim bir cozum yolu bulacagiz.

Yazabiliyorum yazabiliyorummmm

Yazmak iyi geldi.

Banu

iyi şanslar kuğucuk ;)

2011-02-27T20:09:00.000+02:00

Oscar akşamı öncesi iyi şanslar demek istedim Miss. Swan'a.. Yanılmıyorsam Özlem ve Banu da dileğimi paylaşıyorlar. Tırnaklarıyla kazıyarak başardı dedikleri şeyin cismanileşmiş hali bu film. Masum ve çaylak kuğunun tahrik ve tahrip eden gelgitleri, gerilimin dozunu büyük bir kuvvetle artırıyor. Filmin mide içerde, soluk alıp verişler hayli kontrollü izlendiğini düşünüyorum. Son dakikaya kadar yakanıza yapışıp sizi hareketsiz kılan bir özelliği var siyah kuğunun. O görünmeyen etki dilerim oscar'ı da getirir.

black swan olmak

2011-02-12T22:23:00.003+02:00

Hayır, hayır daha filmi izlemedim. Ama üzgünüm şubatın sonunu beklemeden izleyeceğim! İzlemediğim için bu yazı bir kritik yazısı olamayacak. Bu yazı "Natalie, nasıl 'black swan' oldu" sorusunun kendi ağzından cevabı olacak ;)

aktarıyorum:

"Filmden bir yıl önce bale hocam Mary Helen Bowers'la çalışmaya başladık. İlk altı ay boyunca güçlenmem ve hazırlanmam için günde iki saat temel bale eğitimi aldım. Altı ayın sonunda günde beş saat çalışmaya başladık ve yüzmeyi ekledik. Günde bir mil yüzüyordum, sıkılaşma egzersizleri yapıyordum ve ardından günde üç saat bale eğitimi alıyordum. İki ay sonra buna koreografi de eklendi ve günde yaklaşık 8 saat çalışmaya başladım. Bu bedensel disiplin, bana karakterin duygusal yönünü anlamamda çok yardımcı oldu. Balerinler gerçek bir derviş hayatı yaşıyor. Doğru düzgün yemek yiyemiyorsunuz, arkadaşlarınızla dışarı çıkamıyorsunuz, içki içemiyorsunuz ve sürekli kendinizi bedensel acıya mahkum ediyorsunuz. Ben de bu hayatı yaşayarak balerinlerin kendilerini nasıl kamçıladıklarını bir şekilde anlamış oldum. Parmak uçlarından göz hareketlerine kadar her detayı çalıştık. Bale oyunculuğunun birer parçası olan bu küçük hareketlerle iki karakter arasındaki farkı göstermek çok önemliydi."

aşk tesadüfleri seviyor olabilir ama başarı asla...!

aslı.

Hüürem'den..

2011-02-01T20:47:00.000+02:00

"Kederimi kimselere söylemicem, paylaşmıcam. Derdimi derin kuyulara bağırıcam, denize dökücem, dalga alıp götürecek. Canımı yakan herşeye kahkahayla cevap vericem."

ara

2011-01-24T23:57:00.000+02:00

Anneannemin kaybindan sonra yasadigim surecin derinligi nedeniyle blog yazilarina bir sureligine ara veriyorum.

Anlayisiniz icin simdiden tesekkurler.

Banu

bi mim de benden

2011-01-21T12:48:00.001+02:00

Evet, sevgili fafatuka bizi mimlemiş. Ben de fırsat bulur bulmaz soruları yanıtladım. Fafatuka çok teşekkürler, biraz geç farkettik kusura bakma;))

gelelim soru ve yanıtlara........

En Sevdiğiniz Kelime: Keşfetmek

Nefret Ettiğiniz Kelime: Alay

Sizi Ne Heyecanlandırır: Başlangıçlar

Heyecanınızı Ne Öldürür: Daha Fazla Heyecan Veren Yeni Bir Şeyin Varlığı

En Sevdiğiniz Ses: Yağmurun Sesi

En Sevmediğiniz Ses: Cazırdayan, Çemkiren Erkek Ve Kadın Sesleri..İyyy..

Hangi Mesleği Yapmak İstemezsiniz: Cerrahlık

Hangi Doğal Yeteneğe Sahip Olmak İstersiniz: Rembrandt, Manet, Van Gogh, Matisse, Vermeer, Botero..Niceleri Kadar İyi Resim Yapma Yeteneğine!

Kendiniz Olmasaydınız Kim Olmak İsterdiniz: Kendimin Yaşamın Bir Kısmını Hatırlamayan Hali

Nerede Yaşamak İsterdiniz: İstanbul Daimi

En Önemli Kusurunuz: Zamansız Coşkular, “Her Şey Hallolur”A Epeyce Güvenmeler

Size En Fazla Keyif Veren Huyunuz: Dayanıklılığım, Kolay Pes Etmemem

Kahramanınız Kim: Muktedir Ve Mukavemetli Kadınlar

En Çok Kullandığınız Kötü Kelime: Kötü

Şu Anki Ruh Haliniz: İç Huzura Varmış Ama Henüz Sabitlenememiş Halde, Usulca Deniyorum

Hayat Felsefenizi Hangi Slogan Özetler: İyilik Yap Denize At, Bir Gün Sana Geri Döner

Mutluluk Rüyanız: Kocaman Geniş Cıvıl Cıvıl Bir Aile Kurmak

Sizce Mutsuzluğun Tanımı: Takıntılara Esir Olmak, Yeryüzünün Genişliğini, Parlayan Güneşi Hiçe Saymak. Umutsuzluk+Karamsarlık=Mtszlk

Nasıl Ölmek İsterdiniz: Uykuda

Öldüğünüz Zaman Cennete Giderseniz Allah’ın Size Ne Söylemesini İsterdiniz: Benden Razı Olduğunu Duymak İsterdim

mimlediğim bloglar;
fafatuka
cafe fernando

aslı.

things change in life

2011-01-19T17:15:00.000+02:00

yazamiyorum...

Fafatuka tarafından mimlendik...

2011-01-16T19:26:00.000+02:00

en sevdiğiniz kelime: cesaret

nefret ettiğiniz kelime: korku

sizi ne heyecanlandırır: ilk defa yaptığım her şey

heyecanınızı ne öldürür: heyecanlanmışsam kolay kolay ölmez

en sevdiğiniz ses: sevdiğim tüm kişilerin sesleri ve tüm su sesleri (dalga, cama vuran yağmur, yağmur yağdıktan sonra ıslak yoldan geçen arabalar, akan çeşme gibi)

en sevmediğiniz ses: tüm motorlu taşıtların kornası

hangi mesleği yapmak istemezsiniz: aslında imkanım ve zamanım olsa her mesleği bir günlüğüne yapmak isterdim.

hangi doğal yeteneğe sahip olmak istersiniz: empati

kendiniz olmasaydınız kim olmak isterdiniz: kendimle iyiyim

nerede yaşamak isterdiniz: biraz İstanbul, biraz Antalya, biraz İtalya, biraz İsveç…biraz biraz tüm dünyada...

en önemli kusurunuz: zaman ve para yönetimini doğru yapamamış olmam. Şu an bu konu üzerinde sıkı çalışmalarım var.

size en fazla keyif veren huyunuz: karar vermişsem iradem

kahramanınız kim: etkilendiğim kişiler var, kahramanım yok

en çok kullandığınız kötü kelime: olumsuz kurduğum cümlelerin hepsini kötü kelimeler olarak adlandırıyorum

şu anki ruh haliniz: sakin, bir şeyler yapan ve sonuçlarına hakim

hayat felsefenizi hangi slogan özetler: şu an bilemedim

mutluluk rüyanız: kalbimden geçenleri yaptığım her an

sizce mutsuzluğun tanımı: devamlı başkalarını dinlemek ve buna göre hareket etmek

nasıl ölmek isterdiniz: aniden

öldüğünüz zaman cennete giderseniz allah’ın size ne söylemesini isterdiniz: hoşgeldin

Mimledigim bloglar,

Ben, Tekin Menteş
Yaşamak için yemek değil yemek için yaşamak
Mudkicker.com
Bu da benim güncem

Banu

Anneannem Fikriye Yorganci

2011-01-12T09:08:00.000+02:00

Gectigimiz Persembe aksami ailemizin boncugu, nese kaynagimiz, akil hocamiz anneannemizi kaybettik...

Anneannecim seni cok ozluyorum, su an neredesin bilemiyorum umarim beni duyuyorsundur ve umarim dedem sana iyi bakiyordur...

Isvec Masali :)

2011-01-05T22:20:00.001+02:00

Isvec masalını bir oyun ile yazmaya karar verdim :)

Asagidaki kelimeleri numaralar ile belirtlen uygun yerlere yerlestirmeniz dilegiyle ;)

Yabanmersinli - Glögg - Pytt i Panna - Torsk -

Bu arada Isvec donusu oldugum anjin beni benden etti. 3 gun ise gidememe, daha uzun bir sure bir sey yiyememe, yutkunamama, sesin gitmesi ve konusamama...

Tum bunlarin geride kaldigini dusunerek size Isvec'i anlatacagim :)

6 yildir Isvec/Goteborg'ta yasayan 18 yillik arkadasim Asli'lari ziyarete gitme fikri uzun zamandir aklimdaydi. Yazin Turkiye'ye geldiklerinde tamam dedim bu kis geliyorum :)

Firsatlar, imkanlar, zamanlama her sey yolunda gitti ve ben 18 Aralik sabahi hic sorunsuz Goteborg'a uctum.

Aslilar beni karsiladi :) eve gittik ve Asli yemek icin 1...... balığı yiyecegimizi soyledi. Ben bu baligi yaklasik bir sene once Cnbc-e'de izledigim Gone with the woman filminde ilk kez duymus, ilk izledigim bu Norvec filmine bayılıp bir sene boyunca aramis ve Isvec'e gitmeden 1 hafta once bulmustum (hayatimda boyle aradigim filmlerin sayisi da az degildir:). Asli bu balığı diyince dedim bu tatil super gececege benzer, isaretlere inanirim ben kim ne derse desin ;)

Aksamında Liseberg adli Noel icin kurulmus acik havada ziyaret edilebilecek panayir-lunaparki andiran super eglenceli bir yere gittik.Veeee tombala gibi bir oyunda 3. turumuzda devasa bir Kex adlı cikolata kazandik. Sicak servis edilen votka, sarap ve icerisinde bir cok farkli baharat olan kuru uzumlu, bademli 2...... ictik, ben geyik eti denedim :) guzeldi :)

Ertesi gun iste buyuk kayakcilar icin beklenen gun!! Karlar icinde gecen 7 saatlik yolculuk ardindan Salen'deyiz (yolda giderken gercek geyik gordukkk !!). Hava "-20"!! Kaymak icin ertesi sabah beklendi ve sabahin ilk isiklari diyemiyorum gunes cikmadan coktan kahvalti etmis oluyorduk :) sabahin ilk saatlerinde kucuk Kaan'imizin dersi icin pistteydik.

Kaan dersine basladi. Biz de Hakan (Asli'nin esi) ile kayma alistirmalarina.

Bu arada Salen'e Isvec'teki Turk derneklerinin yonetimindeki kisilerin aileleri ile birlikte gittik yani bir sure sonra kayarken mutlaka etraften Banu-Asli nasil gidiyor? kayabiliyor musunuz sesleri geliyordu :)

Oglen ders alacagimiz saate kadar oldugumuz yerde daha kaymadan dustuk, kalktik, liftten dustuk, kafamiza lift carpti, ben kayaklarimi iki diregin arasina soktum, kurtaramayinca diregi yerinden cikardim gibi tamamini anlatamayacagim sekilde eglendik :)

Ogleden sonra bize 2 saat kayak hocamiz Simon'un efsunlu elleri degdi, bizde de yetenek varmis ki Asli ile yavastan yavastan kaymaya basladik.

Ertesi sabah kontrol delisi ben 3 kisinin (Asli, Hakan, Ramazan) uyarilari ile sadece durmaya odaklanarak dumduz kaydigimi farkettim. 3 kisinin bana araliklarla Banu saga sola gitmen lazim demesiyle ancak oglen Snowboard belgeseli Zirvedekiler'de izledigim ruhu yakalayip yine blegeseldeki muzik beynimde calarak saga sola kaymaya basladim.

Farkettim ki ben ilk once gidecegim, yapacagim, yiyecegim seyin filmini izliyor sonra yapiyorum :D

Kayak gunleri unutulmazdi, karin uzerindeyken cikan ses, kayarken yuzune carpan hava, cok acikmak, kaslarini hissetmek, Asli'nin birbirinden lezzetli yemekleri (kucuk dogranmıs patates, et, sogan yanında yagda kızarmıs yumurta ve tursuler ile servis edilen 3..... , noodle, tacos,).

Goteborg'a dondugumuzde ise Noel'de bir cok yerin kapali ve havanin soguk olmasina aldirmadan İsvec markası H&M gezildi, Maxi alişveriş marketinden merdane de dahil olmak üzere mutfak gereçleri, baharatlar, reçeller ve daha bir çok gereç alındı. Pizza için özel baharatları varrr !! Goteborg'un merkezinde Cafe Jacobs'ta 4....... cheesecake afiyet ile yendi.

Bu geziden ne öğrendin derseniz;

- Araya uzun zaman giren ayrılıklardan sonra bile kaldigi yerden devam eden, zorlamadan, kasmadan, birbirini oldugu gibi kabul edebilen arkadaşlık tadından yenmiyor ;)

- İsveçlilerin sakinliğini, yavaşlığını gördükten sonra kendi hayatımı yavaşlatma kararımı bir kez daha uygulamam gerektiğine karar verdim. Fransızca kursu ve film odevlerinin fazlalığı nedeniyle pilatese Şubat'a kadar ara verdim her ne kadar pilates beni daha dinç tutsa da.

- Dilinin bilmediğim bir ülkede bir hafta kalmanın sonucunda bir çok kelime öğrendim. Çok kelime sorduysam sorry Aslı ;) mjölk, julmust, god jul, paskmusk, gifflar...

- Yepyeni bir ülke ve kültür tanımak iştahımı kabarttı. Dünya çok büyük, ne çok görülecek yer var :)

- Sadece Aslılar ile değil yurtdışında yaşayan bir çok Türk ile tanışma fırsatı buldum ve benim tanıştıklarım İsveç'e uyum sağlamış, kendi benliklerini koruyabilmiş, İsveç'in olanaklarından yararlanabilen insanlardı ve bu beni mutlu etti.

Bu arada bütün tatil boyunca Aslı ile Hakan'ın dünya şekeri 3 yaşındaki Kaan'ın dünyasına da dalış yaptım. Mcqueen, Toy Story 3 gibi çizgi filmlerin konuları, kahramanları artık benim de ilgi alanımda ;) Kaan ile beraber sulu boya yapmak, bazı kurduğu cümleler ile dünyaya onun gözünden bakmak edindiğim diğer bir tecrübeydi.

Seyahat edin, hareket edin, isterseniz eviniziden iki adım öteye gidin ama giderken etrafınıza bakın...

Unutuyordum İsveç'in en sevdiğim yönlerinden biri üzerindeki daireleri ile harfleri; å gibi :))

Sevgilerimle,
Banu

2011

2010-12-31T03:06:00.000+02:00

yaşam gidince ne yapacağını bilmediğin, ama gitmek
istediğin yerlere doğru katettiğin yollardan oluşacak-
ki bunlar, belki, o yerlere gitmek istediğini bile ancak
sonradan anlayacağın yollar olacak...

oruç aruoba/ de ki işte

insanlık için iyi ama çok iyi bir yıl diliyorum.

öz.

resim: özlem.

hasta oldum

2010-12-29T20:40:00.000+02:00

biraz once gittigim doktordan edindigim bilgiye istinaden akut anjin olmusum ve atesim 38,5 derece.

bu nedenle İsvec masalini yazamiyorum.

bilgilerinize,

Banu

breaking up (maybe)

2010-12-23T15:45:00.001+02:00

"ne seninle ne de sensiz" diye bir laf vardır, özellikle bazı aşk ilişkileri için ne kadar klişe olsa da en doğru tabirdir.
breaking up tam da bunu anlatan bir film.
monica ve steve ne bir aradayken kavgasız, gürültüsüz durabiliyorlar ne de ayrıyken birbirinden uzak durmaya dayanabiliyorlar.
bir aradayken her an bir neden bulabilirler kavga edip ayrılmak için. ayrıldıklarındaysa kedinin ciğercinin kapısında dolanması gibi telefonun başında dolanıp duruyorlar.
filmde neredeyse russell crowe ve salma hayek dışında başka oyuncu yok. film oldukça sade. ne öyküsü öyle yan yollara sapıyor ne de görsel olarak allanıp pullanmış. elimizde bir monica bir de steve var o kadar.
film benim ruh halime mi uygun düştü yoksa çok sevdiğim salma hayek mi izlettirdi bilemedim. her ikiside bence. ama en önemlisi 1997 yapımı bu filmin kıyıda köşede kalmışlığı çekmiş olmalı beni.
ya da belki belli ki çok kimsenin ilgisini çekmemiş bu filmde aslında onların görememiş oldup ama benim görmeyi umduğum bir şeylerin olabileceğini düşünmemde etkiliydi.
filmin konusuna dönersem, ben o ikisinin adına izlerken bile çok yoruldum diyebilirim sürekli kavga etmelerinden, ayrılıp yeniden barışmalarından ve sonra yine, yine...
bir ilişkide tahammülsüzlüğün artmasıyla birlikte neler yaşanabileceğine dair bir yaklaşım, düşünce, olabilenler..

*** fotoğrafları sahneleri durdurarak kendi emeklerimle elde ettim.

öz.

Isvec'ten bildiriyorum :)

2010-12-22T09:34:00.001+02:00

Yine bir yanlis okuma soz konusu degil :)

Isvec'teyim :))

Ortaokul ve ayni zamanda lise arkadasim Asli evlenip Isvec'e yerlesti.

Ben de Asli, esi Hakan ve dunya tatlisi ogullari Kaan'i gormek icin Isvec'in yolunu tuttum.

Su anda Sälen adli kayak merkezindeyiz.

Asli ile benim ilk kayisimiz olacakti. Ilk gunun sabahindaki denemelerimizde dususlerimiz, geri geri kayip kendimizi kontrol edemeyislerimizle , dustugumuzde yerden kalkamayislarimizla bayagi bir eglendik. Ogleden sonra aldigimiz ders ile kendimizi biraz daha iyi hissettik.

Ikinci gun ise ben ilk basta saga sola gidemesem de gunun ikinci yarisinda yesil pistte (en kolay pist :D ) artik saga sola giderek kayabiliyorduk.

Simdi tam toparlayamiyorum cunku bir yandan dilini hic bilmedigim bir ulkedeyim, Asli'yi soru bombardimanina tutuyorum, bir yandan buranin yemeklerini anlamaya ogrenmeye calisiyorum, bir yandan kaymaya calisiyorum.

Her seyi not aliyorum.

Dondugumde insallah resimler ile uzun bir Isvec masali anlatacagim ;)

Simdi ucuncu gunde kayak pistlerine gitme zamani :)

Haftaya gorusmek uzere ;)

Banu

mine vaganti

2010-12-21T18:55:00.001+02:00

- normal mi? ne korkunç bir kelime.

- hep başkalarının istediğini yaparsan hayat yaşamaya hiç değmez.

- sen bir başkasının senin bir parçan olduğunu hiç hissettin mi? hissetmediysen benim ne yaptığımı anlayamazsın.

- söyleyeceklerini yutup sessiz kalmak çok yorucu.

- imkansız aşklar asla ölmez. sonsuza dek hep yaşarlar.

- bazı şeyleri geride bırakmak konusunda korkak olmamamız gerekiyor. önemli olan bizimle kalır. biz istemesek bile.

- benim için üzülmeyin. artık sesimi bu evde duymadığınızda... yaşam asla dört duvar arasında değildir. öleceğiz ve sonra geri geleceğiz. her şey gibi.

ve müziğin evrenselliği... bu filmden geriye kalan bir de 50 mila şarkısı.. nasıl güzel, nasıl kıpır kıpır. tek kelime anlamasak bile sözlerinden sarıp sarmalıyor her notasıyla...

öz.

kisa kisa :)

2010-12-15T23:21:00.002+02:00

kisa film; senaryoya donme zamani geldi dedim veeee fransiz kulturdeki hocam bu kurda ne yapalim dedi ve biz sinemayi sectik. Sinemayi secince kendisi o zaman bir de kisa film cekecegiz dedi :) bugun beyin firtinasi yaptik, bir yana o an aklimiza gelen karakterleri bir yana olaylari yazdik. su an icin en populer karakter hayalet, en populer olay yildirim aski ;) pazartesi herkes hikayesini uc asagi bes yukari olusturacak, ben de tabi ;) sonra da oybirligi ile filme cekilecek hikaye secilecek.

kisa uyku; dun ve dunden onceki gece 1'de yatip, 6'da kalktim. dolayisiyla her turlu toplu tasima aracinda uyuyabilir kivama eristim. su an tek dilegim uyku, biraz uyku... :)

pilateste son durum; uzuyorum, kelimenin tam anlamiyla vucudum dik durmak icin kendini uzatiyor, dogru yapilirsa faydali bir sey bu pilates. imza: sonradan gorme pilatesci :))

Thyke kitap okuma/tartisma grubu: Thyke 13 grubunun uyesi ve iletisim sorumlusuyum. Her ay bir kitap okuyup kararlastirdigimiz gunde kitabi tartismak icin toplanacagiz. Bu ayin kitabi Parfumun Dansi, 16 Ocak ilk toplanti. Daha kitabi
almadim ama cok heyecanliyim ;)

Buyukler icin uyku zamani!!
uyku her seyin basi :)
uyku her seyin ilaci :)
uyku ruhun gidasi :)
i love you uykuuuu ;)

Banu

kafeden yazıyorum ama internet kafeden:))

2010-12-11T20:41:00.000+02:00

Ben şimdi resmen internet cafedeyim! Fırtınaydı, kardı derken net bir gitti pir gitti!! "Net kesildi işimi yapamadım" mı diycem patrona, çaresiz geldim kafeye. Aslında oldukça tedirgindim içeri girerken, yıllar olmuş kapısından girmeyeli. Orta yaşlı bir teyzeyle kızı işletiyormuş burayı. Teyze beni karşılarken öyle güzel gülümsedi ki!! Ben de masama oturur oturmaz temizliğe başladım. Islak mendili çıkardım sildim de sildim. Arkasından da bi taze çay. Oh mis!!

Etrafta gözlemeye değer pekk bişey yok. Küçük çocuklar ne olduğunu bilmediğim bi oyun oynuyorlar, bağrışıyorlar. 40'larında bir amca takım elbisesiyle geldi. Sessizce girdi, meraktan ölüyorum acaba nette ne yapıyor? O da kendi yaşının oyunlarından birini oynayacak herhalde!! Aa karşımda mini fırın var, içinde de dur bakıyım aa kestane pişiyor!! Kokusu gelirse tutamam kendimi, bi iki tane isterim. E göz hakkı, burun hakkı. Sözde iş yapmaya gelmiştim ben buraya, bloga daldım. Şimdi burda saatine 1,5 lira yazıyor ya bana acayip keyif veriyor:)) Deli miyim neyim...

Annem ben küçükken söylenirdi; senin sokakta karnın acıkıyor, evde ne diye yemezsin ki..! İnsan bazı huylarını terkedemiyor. Şimdi annem burda olduğumu duysa yine akıl erdiremeyecek, evin suyu mu çıktı diyecek, "net kesikti" yle ikna olmayacak. Bir kez daha bu çocuklar hiç büyümüyor diye dertlenecek.

Şaka maka 1 saat oldu. Tam 1 saattir Tarkan çalıyor. Bi ara "sesini azcık kısar mısınız" diyecek oldum. Resmen kuruldum mekana yahu:)) Kulaklık da var burda. Taktım hemen, açtım fizy.com'u. Sırtım da ağrımaya başladı, 2 saat daha durabilecek miyim ki?

En iyisi blog yazımı sonlandırmak, yoksa yazılarımı bitiremiycem. Hımm..şu amca hala pek bi ciddi. Yanına şimdi bir amca daha geldi. Azcık da teyzeler gelseydi keşke, bir denge sağlanırdı aramızda..

Çenem fena düştü.

aslı.

-HABERLER-

2010-12-08T23:09:00.001+02:00

Tüm bir haftadan derlediğim haberler ile karşınızdayım :)

Bu pazartesi Fransızca Hocam beni Julia Roberts'a benzetti ki en çok benzemek istediği kişidir kendisi :) Bu akşam da benzediğimi yineledi ;)

Pilatese başladım böylelikle haftada 4 akşam kursa gidiyorum :) Kursa doyamadım bu sene ;) Pilates sayesinde haftada bir kere de olsa uyuyabildiğim 12 saatlik uykularımdan kalktığımda artık sırtım ağrımıyor ;)

Babam geçen gün telefonda bir soru sordu. Sorunun cevabı akıl yürütülerek bulunabilecek cinstendi biraz da matematik bilgisi gerekiyordu. Ve ben soruyu doğru cevapladım, kendisi şaşırdı :) Ben de bunun üzerine "Kendi zekanı kendin ölç" diye bir kitap aldım. Henüz ölçmedim ama babamın bana daha çok şaşırması için iyi bir sonuç almayı hedefliyorum :D

Senaryodan epeyi uzak kalmıştım, bilerek ve isteyerek. Artık geri dönme zamanı yaklaştı. İşe telefonumu açmayacağını bildiğim hocamı arayarak başladım. Hem açmayarak uyuz ediyor beni hem de gaza geliyorum onun bu umarsız tavrından :) Nasıl güçlü bir etkisi var anlatamam. Ama bir gün boğam tepem bir atacak, güzelim senoryomu başkasına vereceğim filme çekmesi için o olacak :D

İş yerinde de işler iyi :) merak eden varsa :)

Bir de zamanını kullanmayanlardan, zamanı bol gelenlerden kendime takviye yapabilsem ne kadar güzel olurdu :D

Güzel, mutlu, verimli, atak ;) bir hafta diliyorum.

Eski alışkanlıklardan kurtulma zamanı. Silkinin ;)

Banu

av mevsimi, nihayet

2010-12-07T16:15:00.001+02:00

av mevsimi
kim bilir kaç zamandır bekliyordum ben bu filmi, tarafımdan dört gözle beklenen film diye diye... hangi oyuncusu için desem eksik kalır, yönetmeni yavuz turgul olduğundan desem ya da konusundan desem yine öyle. bu film herbi şeyiyle kimde merak uyandırmamıştır ki?
hal böyle olunca beklentilerde yüksek olur. ama ben hayal kırıklığına uğrama ihtimalinide göz önünde bulundurarak sadece merakımdan kurtulmak ve zevk duymak için gittim filme. yani ince eleyip sık dokumayacaksanız beğenilecek bir film.

cem yılmaz ve herkesin dilinde olan şu şarkı söyleme sahnesi benimde çok hoşuma gitti. deli idris' e kimi yerde güldük kimi yerde de hasan' a (okan yalabık) hak verip sahidende bu adam deli dedik.

okan yalabık yine söyleyecek çok söz bırakmadı. böyle olur oynamak, böyle olur bir karakteri hakkıyla canlandırmak..
çetin tekindor zaten usta.. saygı duydum bir kez daha. onu izlemek ne büyük zevk..
şener şen yine öyle, kuşkusuz çok çok iyi oyuncu. onun şanssızlığı canlandırdığı karakterin zaafları olmuş bence. zayıf bir karakterdi. 'avcı' lakabına ters düşen.
melisa sözen içinse şunu diyebilirim ki üzerinde çok uğraşılmamış bir karakter gibi duran asiye onun oyunculuğuna eksi getirmiş. yine de ben severim kendisini.
rıza kocakaya' yı keşke daha uzun süre izleyebilseydim filmde. bayıldım çünkü kendisine. umarım daha pek çok işte görürüz kendisini.
kısacık rolüyle bartu küçükçağlayan' da harika iş çıkartmış. film boyunca bir kez daha görürmüyüz kendisini diye arada aklımdan geçmedi değil.
senaryoyla ilgili fazla bir şey demek istemiyorum. çünkü izlemeyenler için sürprizinin kaçmasını istemem. ancak konunun polisiye içerikli olmasıyla ilgili bu alanda açıkları olduğu bir gerçek. zaten yavuz turgul' da çok çok büyük iddalarda bulunmuyor. bu mütevazi görünümde eleştirilerin yumuşamasına neden oluyor, olmuş gibi. bu ne kadar doğru bir tavırdır tartışılır tabi. ama ülkemizde polisiye tarzda pek fazla deneme bulunmaması sebebiyle, yeni ve ilk denemelerden dersler çıkartılıp sonrası için daha nitelikli işler ortaya konması açısından önemli olduğunu düşünüyorum. şahsi fikrim mükemmel değil ama yerden yere de vurulmamalıdır.

öz.

bugün nasıl?..

2010-12-04T19:38:00.000+02:00

aslı bugün nasıl?
şaşkın ve sakin. zihni firar eden arıların boş bıraktığı kovan gibi. tam bal yaparken gitmişler..
asaletin önemine inanıyor, hem de her zamankinden daha çok. cazgırlığın pirim yapmadığı bir dünya var mı diye düşündü bugün. varsa gidecek çünkü. en sevdiği kitapları, yıllardır tuttuğu not defterlerini, kıyafetlerini, biriktirdiği küçük nesneleri, onlara yüklediği anlamlarla birlikte bırakmayı düşündü.
popüler bir dizi repliğini hatırladı. 'kaderin avucunun içinde' diyordu yaşlı bir adam. avucunun içine baktı. 'sımsıkı kapa avucunu, kaderini kimse bilmesin' diye devam ediyordu replik. o da sımsıkı kapadı avucunu.
eski arkadaşlarının yeni fotoğraflarına baktı. bir çoğunun artık çocukları vardı. geç kaldığını düşündü anne olmak için. bir an telaşa kapıldı. fotoğraflara bakmayı bıraktı. bir kahve yaptı kendine. kahve iyi geldi, o da tekrar sakinleşti.
bugün ona fena gelen şeylerin, bir zamanlar onu mutlu eden şeyler olduğunu farketti. şaşırdı buna, hem de çok. mutluluk lafından sıkıldı aniden. huzuru tercih etti. karamsar olamazdı bu saatten sonra, öfkeli de olamazdı. karamsarlık çok az var olmuştu zaten yaşamında. onu pek hatırlamıyordu bile. öfke ise yeni peydah olmuş, hasta etmiş, yataklara düşürmüş, gücüyle ürkütmüştü. sıkı savaşmıştı onunla. başarmıştı da. artık o da yoktu.
daha başka şeyler de düşünebilirdi bugün ama çok düşünmek iyi değildi, bunu tecrübe etmişti.
sakince kapattı bu faslı.

aslı.

trajikomik mi deniyordu? bence sadece trajik...

2010-12-03T17:58:00.007+02:00

çalışılmayan sınav tarihi ne çabukta geliveriyor... bugün yarın çalışırım derken bir bakmışsın sınav tarihi öbür günmüş...

oysa çok beklediğin o filmin vizyon tarihi bir türlü gelmez, sevgiliyle buluşulacak gün ertesi günse bile gelmez mi gelmez işte...

yapmaktan hoşlandığın bir şeylerle uğraşırken, bir dostla sohbette, gezmekteyken, sevdiğin erkekle birlikteyken zaman su gibi akarken, akşam eve dönüş yolunda o zaman bir türlü geçmez, bitmez...

cuma günleri ya da hafta başı yapılan o sıkıcı durum değerlendirmeli toplantı saatleri, sıkıcılık dalında rakip tanımayan hocaların ders saatleri uzar giderken, tatil günleri zaman sanki bir parmak şıklatma hızında geçer.

peki sınavdayken sınav süresinin uçup gidivermesine ne demeli! bir de sınavlara saatsiz girmek nasıl bir aklın işi olabilir? tamam saat takma alışkanlığım zaten yok ama bari sınava girerken tak...

"zaman" kavramıyla çok çelişkili bir münasebetimiz var anlaşılacağı üzre. kimin yok ki? bir hal yoluna sokmak gerek bu ilişkiyi ama bu da bana göre mi belli değil.. yukarıda ki liste biraz daha düşünsem kimbilir daha ne kadar uzar. eminim okurken birilerinizde zaten ekleme yapacaktır kendinden.

bir süredir sanki saatimin ayarlarıyla birileri oynuyor gibi hissediyorum gizliden gizliye.. nasıl geçiveriyor, o geçip giderken ben nerdeyim, ne yapıyorum hiç farkında değilim. mesela dün uyandım öğlen hatta öğleni bile geçmişti ( tam saati söylemeye ölesiye utanıyorum). kafam tahmin edeceğiniz üzre arı kovanı gibiydi. yemek yedim, banyo yaptım bi de baktım hava kararmış, saat kaç diye bakmaya korktum, bakamadım. bugün için saat kurdum (çalışmayıp, evde olupta sabah kalkmak için saat kuran kaç kişi vardır acaba). uyandığımda beynimin içinde bir kazı çalışması vardı sanki. aynaya bakınca kendimden korktum. yüzümde normalde görmeye alışkın olmadığım kadar sivilce (tahmin ediyorum stres sebebiyle) bas bas bağırıyordu: sınav tarihi geldi çattı, sen hiç çalışmadın, hadi bakalım!! diye. benimse meydan okuyacak takadim yoktu hiç. sonra elim istem dışı kafamı tuttu çünkü düşecek zannettim, öyle ağrıyordu... ağrı kesiciler sayesinde nihayet biraz düzeldimde normal hayata döndüm. bir fincan kahve yardımıyla da gözlerimi açık tutuyorum ve hala "ahh birazcık çalışsam bari.." diye ikna etmeye çalışıyorum kendimi. sınav pazar günü bu arada altını çiziyorum :(

aslı sen bu yazıyı okuma e mi! galiba başında demem gerekiyordu bunu :((

öz.

Ozlem'e :)

2010-12-02T10:56:00.000+02:00

Ozlemcim,

Yazinin basligini gordugumde uzun zamandan sonra seni daha olumlu bir donemde bulacagimi sanarak okumaya basladim ama sanirim o donem icin daha bir sure daha var.

Yazimin seni de yaziya dokturmesinin iyi mi yoksa kotu mu oldugu hakkinda karar veremedim. Umarim senin acindan iyi olmustur.

Yazinda bahsettigin kisisel gelisim kitaplari ile kisim belki benim yanlis anlamam olabilir ama bana oyle geldi ki sen beni bir-iki kisisel gelisim kitabini okuduktan sonra '1 Aralik' yazimi kaleme almisim gibi algilamissin.

Bu nedenle belirtmek isterim ki ben 2009 Ocak ayindan beri kendimle ilgili ciddi bir mucadele ve gelisim icerisindeyim ve bunun aciklamasi da sadece kisisel gelisim kitaplari degil.

Hayatin gerceklerinin farkindayim ve bu gelisim sureci icerisinde bircok insanin aldigi yaralardan cok daha buyuk yaralar aldim ama sunu biliyorum ki her bir bireyin yasadiklarindan oturu hayata farkli bakis acilari var ve ben tum bakis acilarina saygiliyim.

Dilerim hayatinin daha da guzel donemleri yakinda gelir.

Sevgilerimle,
Banu

beautiful life...

2010-12-01T02:16:00.007+02:00

bir süredir zorluyordum kendimi yazmak konusunda. çünkü yazdığım an bir adım atmış olacaktım içinde bulunduğum tarif edilmez hüznün dışına... tam olarak böyle mi olacak emin değilim ama denemiş olacaktım. aklımdan her yazmak geçtiğinde içime bir şeyler çöktü. elim ağırlaştı, aklım karıştı, sıkıntı bastı, vazgeçtim, erteledim...

halbuki hayat durulmuyorki hiç.. en azından bazılarımızın hayatları... o olayı atlatayım diye beklerken hoop başka bi şey oluyor, o da geçsin derden başka bi şey... bunların mücadelesinde seni motive eden şeyleri yapmayı erteliyorsun, unutuyorsun, sonra artık bi bakmışsın iyice kopmuşsun.

bu gece banu' nun yazısını görünce bi şey oldu.. bu sefer sözcükler dökülüverecekmiş, bu sefer kendimi bi miktarda olsa, uzun zamandan sonra, ifade edebilecekmişim gibi geldi.

aslında konum, banu' nun konusuna atıfta bulunmak. bazen öyle bir şey oluyor ki hiçbir şey planlandığı gibi olmuyor. ben oldum olası plan yapmayı pek sevmem. bazen illa gerekir tabi. bunu bazı zaman ve koşullarda gerekliliğini ayrı tutarak söylüyorum. kişisel gelişim kitapları da öyle söyler ya; plan yapın, istek listesi, yapılması gerekenler listesi hazırlayın... falan... burada ayrıcada belirtmekte isterim, itirazlar olacak olursa diye, fazlaca ahkam kesecek kadar bu kitaplardan okumuş değilim..
neyse diyeceğim şu ki bu biraz karamsar bir bakış açısı gibi gelebilir ancak bir de çoğumuzun duymaktan pek hoşlanmayacağı bir düşüncedir bu: hayatın gerçekleri vardır. hayat iyi veya kötü sürprizlerle doludur. beklenmedik zamanlarda beklenmedik bir olay hayatımızın bir bölümünü belki de tamamını hiçte planlar dahilinde olmayacak şekilde değiştirebilir.
ha illa böyle mi yaşamak zorundayız peki, diyebilirsiniz tabi. hiç plan yapmayalım, hiç bir şey istemeyelim... değil. her an bir şey olacakmış gibi de yaşayamaz heralde insan. "ne belli yarına çıkacağımız bırak allahını seversen..." falan diye. dediğim gibi bu benim düşüncem ama karamsarlık boyutunda değil sadece mantıklı olmaya çalışıyorum.

sonra bu yıl neler yaşadığım geçti aklımdan baştan sona. neler hayal ediyordum demeyeceğim, koca bir yıl için sadece tarihi belli bi kaç sınav dışında öyle çok çok planımda yoktu ama yeni başlangıçlarım vardı. güzel şeyler olmasını diliyordum. sonra ne mi oldu? önce hiç başımıza gelir diye aklımıza gelmeyen bir hastalık musallat oldu ananeciğimin başına. sonra ben her şeyimi bırakıp sık sık ona gittim. planlarım, isteklerim umrumda değildi. bir umut etme halinden, bir umutsuzluk haline öyle sık ve ansızın düşüş durumları yaşadık ki uzunca bir süre. sonra bir mucize oldu. sonra da biz bu mucizeye aldanıp her şey düzeldi zannettik. tam artık hayatımıza devam ediyorken birden işler tersine döndü yine. ne olup bittiğini anlıyamadan da hayatımızdan göçüp gitti ananeciğim.. bütün bunlar bu yazıda bir paragrafa sığıyorken benim hayatımda 14 ay gibi bir süreye denk geliyor.

bu 14 ay içinde ben bi başka ben oldum. anlatması çok zor ve uzun, buna bu yazıda girişmeyeceğim. belki hiçbir yazıda hatta... ama hayatımda etkileri sürecek yaşadığım sürece. herkesin hayatında bir ananesi var ve mutlaka her anane çok değerlidir. ama onun benim için değerini anlatamayacağım kadar büyüktü hayatımdaki yeri, önemi. derinden sarsılmam ve toparlanmakta bu derece güçlük çekmem bu yüzden.
acıdan ölürüm zannediyordum ona bi şey olursa, dayanamam. ama ölünmüyormuş. bir güç var o sabır ve dayanma gücü veriyor. dayanıyorsun. tek tesellim mutlu gittiğini bilmek. buna inanıyorum. tek tesellim bu. umarım gittiği yerde de hep mutlu olur. gittikçe daha çok özlüyorum. zamanla alışkanlık değil daha çok özlem olacak. ama hayat öyle hızlı akıyor ki bir taraftan da... başka şeyler umut oluyor gelecek için.

bu yazıyı nasıl bitireceğimi bilmiyorum. bi neticeye bağlamak değil zaten isteğim. ama umut varsa istekler, istekler varsa planlarda mutlaka vardır. yazılı veya yazısız. belki bende plan yaparım yine o malum tarih geldiğinde. hayat devam ediyor klişesiyle her an yüz yüzeyken illa isteklerimiz oluyor çünkü. insan dediğin bu, hayat dediğimizde böyle bir şey işte...

öz.

1 Aralık ;)

2010-12-01T00:00:00.000+02:00

Bugun 1 Aralik. Belki boyle bir yaziyi 31 Aralik'ta bekliyordunuz ama hayir, 1 Aralik en uygun zaman :)

Gecen sene 31 Aralik'ta gece 12'de inansak da inanmasak da hepimiz bir seyler diledik.

11 ay geride kaldi. İstediklerimiz icin bekledik mi? İstediklerimizi elde etmek icin cabaladik mi?

Hemen donup bir kendimize bakiyoruz.

Pisman olup aglayip, sizlanmiyoruz :)

Yili kapatmadan, bir ay icinde yapmak istediklerimizin bir listesini cikariyoruz, ucuk da olabilir gercekci de. Bu listeyi her gun gorebilecegimiz bir yere asiyoruz.

Kalan 31 gunde elimizden gelenin en iyisini yaparak listemizdekileri gerceklestirmek icin adimlar atiyoruz.

Her yeni gune olumlu duygularla basliyoruz. Deneyip olmadigi zaman neyin yanlis oldugunu dusunuyoruz. Cozum olarak buldugumuz dogru yolda tekrar yurumeye basliyoruz.

1 Aralik,

Hicbir sey icin gec degildir ;)

Banu

en son ... ?

2010-11-24T23:12:00.000+02:00

En son ne zaman bisiklete bindin?

En son ne zaman yeni bir yiyecek tadip icinde neler olabilecegini bulmaya calistin?

En son ne zaman bir oyun oynadin?

En son ne zaman bir cocuk ile sohbet ettin?

En son ne zaman etrafindakilere aldirmadan bir filmde agladin?

En son ne zaman karsindakine sadece kendi oldugu icin tesekkur ettin?

En son ne zaman kendine aynada bakarak kendini ne kadar sevdigini soyledin?

En son ne zaman asik oldun?

Banu

Bayram Nedeniyle Kapalıyız :)

2010-11-17T17:27:00.000+02:00

Tüm okuyucuların bayramını en içten dileklerimle kutlar, bundan boyle her bayramın 9 günlük tatillere vesile olmasını, yer degistirmek isteyen herkese seyahatler nasip eylemesini dilerim :)

Sevgilerimle,
Banu

iste, sev, güçlen

2010-11-14T15:40:00.001+02:00

Hani çok yiyince midenize bir haller olur ya, işte o haller ruhunuza da olunca işler fena karışır. Ruhumu sıkıştıramıyorum bir odaya, bir kutuya, bir kitaba, bir filme. Artık benden koptu, başına buyruk bir hal aldı. Aklım da tura çıktı, yetişebilene aşkolsun. Geçen akşam bir baktım tam 6 kitabım var beni hasretle bekleyen. İçlerinde tarih de var, sosyoloji de var, roman da var ve hatta bir astroloğun yazdığı bir kitap da var ki en çok orada mola veriyoruz, ruhum ve ben!Bu kitaba merakımın aslında bir nedeni, bir başlangıcı var.

Bir kaç ay önce bana çok sıkıntı yaşatmış bir zat-ı ego, "Evrenden Torpilim Var"ı okuduğunu söyleyerek bana telefon etmişti. Kitaptan bir sürü şey okumuştu, yazarın verdiği örneklerle de yetinmemiş kendi kişiliğinden örneklerle pekiştirmişti. Eleştiriye tahammülü olmayan, bana uzun yıllar psikolojik daralmalar yaşatmaktan vazgeçmeyen bu kişi olayı sonra nereye bağladı dersiniz? Benden özür dilemeye! Bana haksızlık yaptığını kabullenmiş meğer kitabı okudukça. Telefonda 2 saat süren tam metin bir itiraftı diyebilirim. Ben de etkilenmedim değil tabi. Hoşuma da gitti o kendi üzerine düşünmüş ve samimi hali. Serde biraz saflık var ne de olsa, koç burcu olduğum için biraz da acelecilik. Hemen inanılır mı? Bir insan bir kitapla değişir mi? Bir kitap okudum hayatım değişti laftan, safsatadan başka ne ki? Köklü değişimler için kitapla birlikte, onu yazan adamı da yanına vermek lazım böylelerinin. Zat-ı ego kitabın etkisi geçince özüne geri döndü. Ben de döndüğü yerde bıraktım. Ama kitapla serüvenim tam o noktada başladı.

Neyse anlatmak istediğim başka bir şey. Bu olay ve Manu'nun tavsiyeleri beni diyebilirim ki yaşamımda ilk defa kişisel gelişim tarzını meraka sürükledi. Hemen rica ettim Manucandan, ödünç verdi bana. Okudum ve çok etkilendim. "Evrenden Torpilim Var" şaşırttı beni, kendime pek değer vermiyormuşum, olumsuz cümlelerle olumsuzlukları çağırıyormuşum, hayattan ne istediğimi tam olarak kavrayamamışım, muğlak yaşıyormuşum -ve yazıyormuşum:(- bunları anladım. Ve bir de maruz kaldığım kötü tavır ve lafların asıl nedenlerini anladım. Şöyle ki;

*Eğer cümlelerimizde sık sık bir şeyi tekrarlıyorsak, bunun nedeni kendimizi ikna etmeye çalışıyor oluşumuzmuş. Kendine güvenmeyen biri yaparmış bunu.

*Kendine güvensizliğin altındaki neden "ben hak etmiyorum" duygusuymuş. Bir şeyi beceremediğimizde "ay ben beceremiyorum" değil "becerdiğim bir çok şey var mesela iyi yemek yapmak, iyi bir dinleyici olmak..vs" demeliymişiz.

*Bir insan her şeyde kusur ve hata buluyorsa mutlaka bir yerlerde, zamanın birinde böyle insanların "çok özel" insanlar olduğu fikrine saplanmış olan özgüvensiz insanmış.

*Ukalalık yaparak insanları eleştiren, kusurlarını ifşa eden biri, bunları yaparken aslında kendi özelliklerinin konuşulmasını engellemeye çalışmaktaymış.

Elbette dahası var, bunlar sadece bir bölümün özeti.

İşte bu referansla bir astroloğun çok satan kitabını aldım: "İçindeki Gücün Sırrını Keşfet". Bağışlayın diyor, sevin size kötülük yapanları, diyor. Bir de diyor ki; birinde sevmediğiniz birşey varsa bu sizinle alakalı bir duruma işaret eder. Sizde var olan benzer özellik sizi rahatsız ediyordur, diyor. Bunu tam olarak anlamadım zaten daha okuyacak çok sayfa var, umarım anlarım.

İstemek önemli ama nasıl istediğin daha önemli. Israrcı ve karamsar olmadan istemeli.

Sevmek önemli ama ben herkesi sevecek yüce bir gönüle şu an için sahip değilim. Herkesi sev fikrini henüz bünyem barındıramıyor.

Güçlenmek her kapıyı açıyor, yolu kendine güvenden ve bu kitaplarda yazanları yaşama adapte edebilmekten geçiyor anladığım kadarıyla.

aslı.